II OZ 966/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 15/25 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 1 października 2024 r. nr KOA/3570/Ar/24 w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 14 lutego 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 15/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniosku Z.S. (dalej: "skarżąca") o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 1 października 2024 r. nr KOA/3570/Ar/24 w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd dokonał analizy wniosku skarżącej oraz nadesłanych akt sprawy i stwierdził że w sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania postanowienia z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Sąd wskazał, że brak szczegółowego uzasadnienia wniosku w kontekście wystąpienia określonych ustawowo przesłanek uniemożliwił weryfikację, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może w przypadku skarżącej spowodować skutki określone w art. 61 3 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że skarżąca poza wskazaniem na problemy związane z uregulowaniem należności nie podała żadnej dodatkowej argumentacji, która odnosiłaby się do skarżącej lub jej rodziny, w szczególności jak wygląda jej sytuacja materialna i jakie ma dochody oraz zobowiązania. Wobec powyższego Sąd nie stwierdził okoliczności stanowiących podstawę do wstrzymania zaskarżonego aktu. W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto wskazała, że nie posiada oszczędności, ani tak dużych dochodów, aby uiścić zobowiązanie wynikające z zaskarżonej decyzji bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższej regulacji wynika, że instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy, ponieważ może mieć miejsce jedynie w przypadku gdy zachodzą przesłanki, o których powyżej mowa. Zastosowanie tej instytucji nie może być poprzedzone oceną zasadności skargi. To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania danego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. We wniosku należy wykazać, że wykonanie aktu lub czynności spowoduje wyrządzenie znacznej szkody, tj. takiej której rozmiary są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju lub też spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czyli skutki których odwrócenie jest trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiotowej sprawie skarżąca nie przedstawiła takiej argumentacji, która uzasadniałaby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając bowiem na względzie jej przedmiot, którym jest zobowiązanie skarżącej do uiszczenia jednorazowej opłaty w wysokości 5829,51 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości należy wskazać, że konsekwencje wykonania objętej wnioskiem decyzji na kondycję finansową skarżącej mogłyby stanowić podstawę do zastosowania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdyby skarżąca przedstawiła stosowne dokumenty obrazujące jej sytuację finansową. Przesłanką warunkującą wstrzymanie wykonania decyzji nie jest bowiem jakakolwiek szkoda (w tym majątkowa), lecz musi ona być znaczna. Bez możliwości odniesienia konsekwencji finansowych uiszczenia przedmiotowej kwoty do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej nie można przyjąć, że wykonanie obowiązku nałożonego ww. decyzją spowoduje takie uszczuplenie w jej majątku, które można będzie uznać za znaczną szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tych okolicznościach za zasadną uznać należy odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.