II OZ 97/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 października 2004 sygn.akt 4 II S.A./Wr. 404/01 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w sprawie ze skargi Z. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatanckich i Osób Represjonowanych z dnia 15 stycznia 2001 r. w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie OZ 97/05 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 10 marca 2004 r. sygn. akt 4 II SA/Wr 404/2001 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z. L. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatanckich i Osób Represjonowanych z dnia 15 stycznia 2001 r., w przedmiocie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich. Postanowieniem z dnia 7 maja 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie uwzględnił wniosku skarżącemu o sporządzenie uzasadnienia wyroku, albowiem wniosek ten został złożony po terminie. Pismem z dnia 2 czerwca 2004 r. pełnomocnik procesowy skarżącego Z. L. /żona/ wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Postanowieniem z dnia 22 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił powyższe zażalenie wobec uchybienia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia. Pismem z dnia 19 października 2004 r. pełnomocnik skarżącego wystąpiła o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia, uzasadniając uchybienie chorobą własną i męża oraz niepamięcią. Kolejnym postanowieniem z dnia 25 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd powołał się na przepis art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, z którego wynika, że przywraca się termin na wniosek strony, jeśli ta nie dokonała czynności bez swojej winy. W ocenie Sądu nie ma znaczenia stan zdrowia skarżącego, który po to ustanowił pełnomocnika procesowego, by ten należycie reprezentował jego interesy a pełnomocnik podejmując się tego obowiązku winien był liczyć się z konsekwencjami jego nienależytego wykonania. Pełnomocnik procesowy Z. L. nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia opłaty sądowej, a z przedstawionego zaświadczenia lekarskiego w żaden sposób nie wynika, by w czasie biegu terminu do dokonania nakazanej przez Sąd czynności znajdowała się w sytuacji wykluczającej możliwość działania zarówno osobiście jak i przez osobę trzecią. W zażaleniu na powyższe postanowienie z dnia 25 października 2004 r skarżący Z. L., reprezentowany przez pełnomocnika Z. L., ponownie powołał się na swój stan zdrowia zarówno a także chorobę pełnomocnika – żony, która od 1995 r. cierpi na wysokie ciśnienie, czego konsekwencją są zaniki pamięci i trudności z umiejscowieniem w czasie konkretnych zdarzeń. Na tej podstawie skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zażalenie nie jest uzasadnione, gdyż przytoczone przez Sąd ustalenia, których zażalenie nie podważa, nie pozwalają na ocenę uprawdopodobnienia niezawinionego uchybienia terminu do wniesienia skargi, co zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), jest warunkiem uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Niewątpliwie skarżący oraz jego pełnomocnik są osobami schorowanymi, jednakże działania podejmowane przez nich wskazują, że są w stanie prawidłowo formułować wnioski, zgłaszać żądania, podnosić zarzuty. Skoro tak, to trafnie przyjął Sąd, że również z tego punktu widzenia należy oceniać kwestię zasadności wniosku o przywrócenie terminu. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że stan zdrowia, sam przez się, nie uzasadnia oceny, że nie można mówić o braku winy w uchybieniu terminu. Poza tym kryterium braku winy, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu określonej czynności. Przywrócenie uchybionego terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Niezależnie od tego okoliczności związane z chorobą pełnomocnika skarżącego nie mają ponadto potwierdzenia w znajdującym się w aktach zaświadczeniu lekarskim, z którego wynikałoby, że stan zdrowia uniemożliwiał działanie w czasie biegu terminu. Zatem podzielić należy ocenę, przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu, o braku podstaw do przywrócenia terminu. W tym stanie rzeczy skoro podniesione w zażaleniu wywody nie mogły odnieść zamierzonego skutku należało, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 powoływanej już ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.