II OZ 99/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleniaJ. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 650/25 o odrzuceniu skargi kasacyjnejJ. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 13 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 650/25 o odrzuceniu skargi D. B. w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2025 r. znak: PEA-X.7723.10.25 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 10 grudnia 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 648/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę kasacyjną J. B. (dalej jako skarżący) od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 13 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 650/25 o odrzuceniu skargi D. B.w sprawie z jego skargi na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2025 r. znak: PEA-X.7723.10.25 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Jak wynika z uzasadnienia powyższego postanowienia powodem odrzucenia skargi kasacyjnej na zasadzie art. 178 P.p.s.a. była niedopuszczalność tej skargi albowiem skarżący nie posiadał interesu prawnego we wniesieniu skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi D. B. Sąd zauważył, że skarżący jest stroną postępowania ze skargi na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2025 r. znak: PEA-X.7723.10.25 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, natomiast nie jest on stroną postępowania wpadkowego, w którym Sąd wydał postanowienie kwestionowane przez niego obecnie skargą kasacyjną. Postanowienie to zostało skierowane wyłącznie do D. B., odnosiło się bowiem wyłącznie do braku jej legitymacji skargowej. Tylko ona miała interes prawny w jego zaskarżeniu. Postanowienie to nie kształtowało w żaden sposób praw lub obowiązków skarżącego, a w szczególności ich nie ograniczało, bowiem jego skarga nie została odrzucona i zostanie rozpatrzona. Sąd zauważył, że żadnego znaczenia dla powyższego stanowiska nie ma okoliczność omyłkowego doręczenia spornego postanowienia także skarżącemu wraz z pouczeniem o przysługującym środku jego zaskarżenia. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości. Domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuca naruszenie przepisów postępowania tj. art. 178 P.p.s.a. w zw. z art. 173 § 2 P.p.s.a. polegające na przyjęciu, iż J. B. nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu postanowienia Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi D. B. na postanowienie WSA w zakresie jego skargi kasacyjnej, podczas gdy zaskarżone postanowienie nadal dotyczy kontynuowania egzekucji administracyjnej obowiązku rozbiórki całego, niepodzielnego fizycznie obiektu budowlanego posadowionego na nieruchomości stanowiącej przedmiot własności majątkowej małżeńskiej, a tym samym wywiera bezpośredni, rzeczywisty i nieodwracalny wpływ na jego konstytucyjnie chronione prawo własności. W uzasadnieniu pełnomocnik przedstawił argumenty mające, w jego ocenie, potwierdzać zasadność postawionego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą odrzucenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie była okoliczność braku legitymacji skargowej J. B. w zaskarżeniu skargą kasacyjną postanowienia Sądu I instancji odrzucającego skargę D. B. na zaskarżone w tej sprawie postanowienie organu o odmowie uwzględnienia zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. Skoro Sąd wojewódzki w postanowieniu z 13 listopada 2025 r. odrzucił skargę D. B. wniesioną w sprawie ze skargi J. B. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2025 r. znak: PEA-X.7723.10.25 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym uznając brak legitymacji skargowej D. B., to środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej przysługiwał wyłącznie D. B., której skargę ww. postanowieniem odrzucono. W interesie prawnym J. B. nie leży zaskarżanie postanowienia Sądu z 13 listopada 2025 r. o odrzuceniu skargi D. B. gdyż z akt sprawy wynika, że jego skarga na postanowienie organu odnośnie do oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zostanie rozpoznana. Samo posiadanie przez skarżącego stanowiska odmiennego niż zaprezentowane przez Sąd odnośnie do braku legitymacji skargowej D. B. w skardze na postanowienie organu nie uzasadnia istnienia interesu prawnego skarżącego do złożenia skargi kasacyjnej. Sąd odrzucił skargę D. B. i to ona może kwestionować te postanowienie w drodze skargi kasacyjnej, co też uczyniła, a jej skarga kasacyjna została rozpatrzona postanowieniem NSA z 10 marca 2026 r. sygn. akt II OSK 175/26. To D. B. posiadała interes prawny - uprawnienie nadane jej art. 173 § 1 i 2 P.p.s.a. do wniesienia skargi kasacyjnej gdyż jej skargę Sąd odrzucił. Okoliczność, że zaskarżone postanowienie organu o odmowie uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym powiązane było z egzekucją obowiązku nakazu rozbiórki obiektu budowlanego znajdującego się na nieruchomości będącej wspólnością majątkową D. i J. B. nie ma znaczenia dla istnienia legitymacji skargowej J. B. w postępowaniu sądowoadministracyjnym do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi D. B. Interes prawny J. B. rozpatrywany był tylko w zakresie jego legitymacji do zaskarżenia skargą kasacyjną postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Z uwagi na powyższe NSA uznał zarzut i argumentację zażalenia za pozbawione podstaw. Sąd słusznie przyjął, że J. B. nie posiada własnego interesu prawnego w kwestionowaniu postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi D. B. Jej skarga nie została odrzucona przez Sąd i będzie rozpoznana. Wobec tego jej skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu stosownie do art. 178 P.p.s.a. W tym stanie sprawy NSA za prawidłowe uznał zaskarżone postanowienie i na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2, orzekł jak w sentencji.