II SA 1384/99

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – K. Jarząbek Sędziowie NSA – J. Bała – E. Kirejczyk (spr.) Protokolant – A. Macewicz po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 1999 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] czerwca 1998 r. Nr [...] w przedmiocie zmian w ewidencji gruntów 1) u c h y l a zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, 2) z a s ą d z a od Wojewody M. na rzecz skarżącego R. B. 10 (dziesięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania Decyzją z dnia [...] lutego 1999 r. wydaną na podstawie art. 7, 20 i 22 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz. 163 ze zm.) Starosta Powiatowy w S. orzekł o wprowadzeniu zmian w operacie ewidencji gruntów miasta S. polegających na wpisaniu skorygowanej powierzchni pięciu działek w wyniku nowych pomiarów dokonanych przez geodetę "w celu wyeliminowania błędów powstałych podczas modernizacji gruntów". Od decyzji odwołał się skarżący nie godząc się na takie wytyczenie nowych granic między działkami oraz zainteresowane H. Z. i R. D. domagając się przywrócenia im dawnej powierzchni działek. Wojewoda M. [...] czerwca 1998 r. utrzymał w mocy decyzję starosty podkreślając, że należało w ten sposób naprawić błędy w wyznaczaniu granic między działkami od Nr [...] do Nr [...] popełnione w toku poprzedniej modernizacji ewidencji gruntów. W skardze do Sądu skarżący obszernie przedstawił kolejne czynności służb geodezyjnych i sposób ich uwidaczniania w ewidencji gruntów podkreślając w szczególności, że obie decyzje zajmują się problematyką należącą do sporów rozgraniczeniowych, a nie - ewidencji gruntów. Z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji wojewoda wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy ustawy z 17 maja 1989 r. wyraźnie odróżniają regulacje prawne powiązane z ewidencją gruntów (art. 20 - 26) od problematyki rozgraniczania nieruchomości (art. 29 - 39). W pierwszym wypadku chodzi o naniesienie do ewidencji bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach, co ma charakter informacyjny. Rozgraniczenie nieruchomości służy natomiast ustaleniu przebiegu granic między nimi przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych gruntów znakami granicznymi na gruncie i sporządzenia odpowiednich dokumentów. Rozgraniczenie nieruchomości przeprowadzają wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania nakłania się strony do zawarcia ugody a w jej braku wydaje się decyzję o rozgraniczeniu, zaś strona niezadowolona z przebiegu granicy może w terminie 14 dni żądać przekazania sprawy sądowi (art. 30 ust. 1, art. 31 ust. 4, art. 33 ust. 1 i 3). Jeżeli nie dojdzie do zawarcie ugody ani wydania decyzji, wójt umarza postępowanie administracyjne i przekazuje sprawę do rozpatrzenia sądowi powszechnemu (art. 34 ust. 1 i 2).Dopiero prawomocne orzeczenia i ostateczne decyzje o rozgraniczeniu podlegają ujawnieniu w księgach wieczystych oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 37 ust. 2). W decyzjach organów obu instancji nie zwrócono uwagi na charakter sporu między stronami postępowania administracyjnego możliwego do rozstrzygnięcia w postępowaniu rozgraniczeniowym, a nie z jego pominięciem -przez aktualizację ewidencji gruntów. Z tych względów na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 i 3 oraz art. 55 ust. 1 ustawy z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.