II SA 2604/93

oddala skargę w przedmiocie opinii o służbie zwolnionego funkcjonariusza Urzędu Ochrony Państwa. Rozkazem personalnym z dnia 6 września 1993 r. Szef Urzędu Ochrony Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa /Dz.U. nr 30 poz. 180 ze zm./ zwolnił ze służby w UOP mł. chorążego Grzegorza L. W związku ze zwolnieniem Szef Delegatury UOP w P. wydał skarżącemu opinię o służbie, w której m.in. stwierdził, że "zajmował on samodzielne stanowisko związane z odpowiedzialnością materialną". To twierdzenie Grzegorz L. zakwestionował jako nieprawdziwe w piśmie odwoławczym z dnia 4 października 1993 r. Decyzją z dnia 20 października 1993 r. Szef Urzędu Ochrony Państwa, powołując się na par. 14 ust. 3 zarządzenia nr 42 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 10 maja 1991 r. w sprawie sposobu pełnienia i przebiegu służby, praw i obowiązków funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa oraz trybu zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego /Dz.Urz.MSW nr 2 poz. 40 ze zm./, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, że skarżący dnia 25 kwietnia 1991 r. podpisał deklarację o odpowiedzialności materialnej za szkodę w powierzonym mu mieniu UOP. Ponieważ w dalszej części opinii skarżący został oceniony bardzo pozytywnie, a ponadto opinia ta spełnia wymagania formalne określone w par. 13 ust. 3 powołanego zarządzenia, brak jest podstaw do jej zmiany. Przedmiotem skargi Grzegorza L. do Naczelnego Sądu Administracyjnego była powyższa decyzja Szefa UOP dot. opinii służbowej. Skarga zawierała także zarzuty: 1/ braku reakcji organów UOP na zgłaszane przez skarżącego zaniedbania i nadużycia, 2/ wydawania sprzecznych z prawem poleceń służbowych, 3/ nieudostępniania skarżącemu we właściwym czasie okresowych opinii służbowych, 4/ nieprzedstawienia skarżącemu protokołu wejścia komisji do magazynu w czasie jego nieobecności, 5/ nieorganizowania narad roboczych. W uzasadnieniu Grzegorz L. podniósł, iż był dobrym funkcjonariuszem, albowiem jego "instynkt pozwalał kodować w pamięci tych wszystkich, którzy szkodzą Rzeczypospolitej Polskiej". Faktem ostrzegawczym dla niego była praca na działce w Biedrusku, "gdzie miano mu wsypać do termosu środki psychotropowe". Odpowiadając na skargę, Zastępca Szefa UOP wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 196 par. 1 Kpa przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być decyzja administracyjna. Paragraf 3 tego artykułu przewiduje także dopuszczalność skargi na wymienione w nim postanowienia administracyjne. Działania organów państwa nie dokonywane w formie decyzji w rozumieniu art. 104 lub 105 Kpa nie mogą być przedmiotem skarg. Zaskarżona decyzja odwoławcza dotyczyła tylko opinii o służbie skarżącego w związku z jego zwolnieniem z tej służby /art. 34 art. 1 i 2 ustawy o UOP/. Opinia taka, w przeciwieństwie do opinii okresowej /art. 23 ustawy o UOP/, wydawana jest w formie decyzji administracyjnej /art. 104 Kpa/. Podane w opinii fakty muszą być prawdziwe, a oceny obiektywne. Takie właśnie cechy ma opinia o służbie Grzegorza L. Bezsporny jest fakt, iż skarżący w dniu 25 kwietnia 1991 r. podpisał deklarację o materialnej odpowiedzialności i dlatego pełnił służbę w pionie administracyjno-gospodarczym. Skoro zatem opinia o służbie jest zgodna z prawdą, to skarga jako niezasadna została oddalona na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.