II SA/Ka 1051/96
WyrokNaczelny Sąd Administracyjny1998-03-25
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy faktyczne i prawne do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu, jeśli ubytek słuchu jest niższy niż graniczna wielkość 30 dB?Ratio decidendi
Sąd oddalił skargę, uznając, że brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu, gdy ubytek słuchu jest znacznie niższy od granicznej wielkości 30 dB. Postępowanie diagnostyczne zostało przeprowadzone prawidłowo, a wyniki badań laryngologicznych nie pozwalają na zakwalifikowanie schorzenia jako zawodowego.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu. Sąd analizował, czy postępowanie diagnostyczne zostało przeprowadzone prawidłowo i czy wyniki badań są przekonujące. Kluczowe było ustalenie, czy ubytek słuchu spełnia kryteria choroby zawodowej określone w przepisach.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
oddala skargę w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej narządu słuchu.
(...) Sąd nie dysponuje wiadomościami z zakresu nauk medycznych. Dociekania Sądu mają dlatego ograniczony charakter. Sprowadzają się do tego, czy postępowanie diagnostyczne odbyło się we właściwych placówkach i przez odpowiednich specjalistów i czy wynik badania jest przekonujący /por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lutego 1997 r. III RN 59/96 - OSNAPU 1997 nr 17 poz. 309/.
W rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych /Dz.U. nr 65 poz. 294/ zawarte jest dla Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej upoważnienie do szczegółowego określenia zasad o charakterze metodologicznym dotyczące rozpoznawania chorób zawodowych /par. 7 ust. 5/.
Minister skorzystał z tej delegacji i wydał w 1987 r. takie wytyczne.
Nie mogą one oczywiście przesądzać w konkretnej sprawie o tym co jest lub nie jest chorobą zawodową. Wolno natomiast wskazać na przesłanki lekarskie, które uzasadniają rozpoznanie z przeważającym prawdopodobieństwem.
Przy rozpoznawaniu uszkodzenia słuchu można sięgać w postępowaniu diagnostycznym do wytycznych w celu określenia, czy z lekarskiego punktu widzenia da się zakwalifikować schorzenie narządu słuchu jako zawodowe. Ubytek słuchu może mieć zawodową genezę /etiologię/, gdy chodzi o obustronny odbiorczy ubytek słuchu o wielkości co najmniej 30dB w uchu lepiej słyszącym. (...)
Oba wyniki badań laryngologicznych pozwalały organom inspekcji sanitarnej na konkluzję, że nie ma z lekarskiego punktu widzenia podstaw do zdiagnozowania ubytku słuchu jako zawodowego. Wniosek ten może uchodzić za obiektywnie prawdziwy, skoro ubytek słuchu jest znacznie niższy od granicznej wielkości /30 dB/.
W tej sytuacji nie da się podważyć podstawy faktycznej zaskarżonej decyzji. Przesądza ona o zgodności z prawem /par. 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia/.
Skargę należało oddalić /art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 15.07.2026. · Źródło