II SAB 19/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zdzisławy J. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odwołania z funkcji członka Komisji Kwalifikacyjnej do Służby Cywilnej 1. zobowiązuje Prezesa Rady Ministrów do wydania - w terminie 30 dni od daty doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem - orzeczenia w sprawie wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy. 2. zasądza od Prezesa Rady Ministrów na rzecz skarżącej Zdzisławy J. kwotę 600 /sześćset/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia 2 lipca 1998 r. - wydaną na podstawie art. 19 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej /Dz.U. nr 89 poz. 402 ze zm./ - odwołał Zdzisławę J. z funkcji członka Komisji Kwalifikacyjnej do Służby Cywilnej. W dniu 29 lipca 1998 r. Zdzisława J. złożyła do Prezesa Rady Ministrów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 par. 3 Kpa. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Zdzisława J. zarzuciła Prezesowi Rady Ministrów bezczynność w rozpoznaniu jej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż odwołanie skarżącej z funkcji członka Komisji Kwalifikacyjnej do Służby Cywilnej nie jest decyzją administracyjną, i nie podlega kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim stwierdzić należy, iż okoliczność, że w ustawie z dnia 5 lipca 1996 r. o służbie cywilnej /Dz.U. nr 89 poz. 402 ze zm./ przewidziano możliwość skargi do Naczelnego Sądu administracyjnego m.in. na decyzje Komisji Odwoławczej /art. 17 ust. 2 i art. 46 ust. 2 tej ustawy/ nie oznacza, iż skarga taka nie przysługuje decyzje, w których naczelny organ administracji państwowej w sposób władczy rozstrzyga sprawę indywidualną na podstawie powszechnie obowiązującego prawa. Wobec braku szczególnej regulacji przy wydawaniu takiej decyzji należy bowiem stosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie taką zaś decyzję podjął Prezes Rady Ministrów w oparciu o przepis art. 10 ust. 2 pkt 3 w związku z art. 19 omawianej ustawy o służbie cywilnej. Zgodnie z tymi przepisami Prezes Rady Ministrów odwołuje członka Komisji Kwalifikacyjnej na wniosek Rady, w razie rażącego naruszenia przepisów ustawy. Instytucja członka Komisji Kwalifikacyjnej to funkcja pełniona na potrzeby przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego do kategorii urzędniczych /art. 13 pkt 1 ustawy/, której pełnienie wymagało spełnienia określonych wymagań /art. 14 ust. 2 ustawy/, podlegało kontroli uprawnionego organu i nosiło znamiona działania urzędowego /oficjalnego/. W świetle omawianej ustawy o służbie cywilnej ustanowienie członkiem Komisji Kwalifikacyjnej oznaczało nie tylko swoistą nobilitację profesjonalną i etyczna, ale przesądzało również o możliwości przeprowadzenia postępowania kwalifikacyjnego do kategorii urzędniczych. W konsekwencji też odwołanie z funkcji członka Komisji Kwalifikacyjnej zostało w ustawie o służbie cywilnej obwarowane szczegółowymi przesłankami o jakich mowa w art. 10 ust. 2 i 3 tej ustawy. W świetle powyższych rozważań należy więc uznać, że odwołanie z funkcji członka Komisji Kwalifikacyjnej jest decyzją administracyjną, na którą przysługuje /po wyczerpaniu toku instancji/ skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stąd też, skoro skarżąca w dniu 29 lipca 1998 r. złożyła do Prezesa Rady Ministrów wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to rzeczą tego organu było rozpatrzenie tego wniosku bez zbędnej zwłoki /art. 35 par. 1 Kpa/ a nie później niż w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania /art. 35 par. 3 Kpa/. W niniejszej sprawie tym terminom Prezes Rady Ministrów znacznie uchybił i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 26 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 tej ostatniej ustawy.