III ARN 11/93

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Wojewody (...) w przedmiocie unieważnienia czynności materialno-technicznej polegającej na zarejestrowaniu faktu zameldowania na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 8 września 1992 r. SA/Po 644/92 uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę. Z przepisów art. 6 ust. 1, art. 9 ust. 2 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz.U. 1984 nr 32 poz. 174 ze zm./ wynika, że zameldowanie określonej osoby w danym lokalu na pobyt stały może nastąpić, jeśli kumulatywnie spełnione zostaną dwie przesłanki: zamieszkiwanie tej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego pobytu i przedstawienie potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Ta pierwsza przesłanka nie została spełniona w niniejszej sprawie, bowiem jest poza sporem, że skarżąca wraz z dziećmi zameldowana została w lokalu matki mimo iż faktycznie w nim nie zamieszkiwała, a potwierdzenie jej w nim pobytu nie odpowiadało rzeczywistości.