III ARN 13/95

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Kolegium Odwoławczego (...) w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 14 października 1994 r. SA/Kr 295/94 oddala rewizję nadzwyczajną. Działający z upoważnienia Prezydenta Miasta K. Naczelnik Wydziału Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 15 września 1993 r. (...), wydaną na wniosek Ryszarda Z., ustalił lokalizację inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego pawilonu handlowego na nieruchomości położonej przy ulicy Ś. w K. Kolegium Odwoławcze przy Sejmiku Samorządowym Województwa K. po rozpatrzeniu odwołania Jadwigi K. (...), decyzją z dnia 25 listopada 1993 r. (...) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa, bowiem ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta K. dopuszcza lokalizację funkcji uzupełniającej /usługi/ na terenie, na którym jest położona przedmiotowa nieruchomość. Ponadto zarzut strony odwołującej się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji narusza warunki, jakim powinny odpowiadać budynki nie jest trafny, ponieważ kwestia ta będzie rozstrzygana na etapie postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia budowlanego. Skarga Jadwigi K. na powyższą decyzję została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 14 października 1994 r. (...). W ocenie Sądu wyrażonej w uzasadnieniu wyroku zaskarżona decyzja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, odpowiada wymaganiom określonym w art. 43 ustawy z dnia 12 lipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym /t.j. Dz.U. 1989 nr 17 poz. 99 ze zm./ i nie narusza interesu skarżącej, skoro rozbudowa obejmuje odcinek nieprzekraczający 3 metrów i tylko nieznaczny jej fragment zachodzić będzie na gabaryt domu skarżącej. Powyższy wyrok zaskarżył rewizją nadzwyczajną Minister Sprawiedliwości zarzucając temu wyrokowi rażące naruszenie art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 Kpa, art. 43 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu przestrzennym w związku z par. 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/ i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. W ocenie Ministra Sprawiedliwości Fundamentalna dla rozstrzygnięcia sprawy kwestia zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie została należycie wyjaśniona. Na podstawie zawartego w aktach administracyjnych załącznika nie można nie tylko ustalić przeznaczenia terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, ale także istnienia ważnego pod względem formalnoprawnym planu zagospodarowania przestrzennego odnoszącego się do terenu objętego postępowania w sprawie. Ponadto nie jest zasadne stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że decyzja nie narusza uzasadnionego interesu skarżącej w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu przestrzennym, bowiem zdaniem Ministra Sprawiedliwości, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji musi opowiadać nie tylko wymaganiom określonym w ustawie o planowaniu przestrzennym, lecz także nie może być sprzeczna z przepisami prawa budowlanego. Oczywista kolizja inwestycji z powyższymi wymaganiami, bez możliwości jej usunięcia, czynić musi niedopuszczalna lokalizację inwestycji. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Zarzut wnoszącego rewizję nadzwyczajną, że kwestii zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie została należycie wyjaśniona, nie jest trafny. Przy rozstrzyganiu sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji organy administracji dokonują oceny zgodności projektowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na podstawie uwierzytelnionej kopii rysunku i tekstu tego planu, przy czym rysunek i tekst stanowią integralne części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 1986 r. II SA 2037/85 ONSA 1986 Nr 1 poz. 6/. Wprawdzie akta administracyjne sprawy zawierały tylko dane ujęte w "Ark. 2 Zał. Nr 3", które ze względu na brak uwierzytelnienia nie spełniały wymogu dokumentu urzędowego, lecz uchybienie to zostało usunięte w postępowaniu w sprawie z rewizji nadzwyczajnej, a zatem istnienie ważnego pod względem formalnoprawnym planu nie może być kwestionowane. Stanowisko wyrażone w rewizji nadzwyczajnej, że treść postanowienia zawartego w załączniku nr 3 wskazuje na istotne ograniczenia w dopuszczalności realizacji na terenie objętym postępowaniem funkcji uzupełniających w odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej, bowiem dopuszcza lokalizację pomieszczeń przeznaczonych na handel detaliczny, gastronomię i rzemiosło nieuciążliwe w parterach budynków mieszkalnych, a zatem zaskarżona decyzja jest sprzeczna z tym postanowieniem planu, nie jest zasadne. W tekście planu zagospodarowania przestrzennego odnoszącego się do przedmiotowego terenu zawarte jest bowiem postanowienie dopuszczające "ewentualne uzupełnienia uwarunkowane przepisami prawa budowlanego i innych przepisów szczególnych". uznając tego rodzaju odesłanie w planie miejscowym do przepisów powszechnie obowiązujących za zgodne z prawem należy stwierdzić, że powyższe postanowienia planu nie zawierają zakazu lokalizacji funkcji uzupełniających w odniesieniu do zabudowy jednorodzinnej, polegających na remoncie, modernizacji i rozbudowie pomieszczeń przeznaczonych na handel detaliczny, gastronomię i rzemiosło nieuciążliwe poza partnerami budynków mieszkalnych. W konsekwencji należy przyjąć, że zaskarżona decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji może być uznana za zgodną z tym planem, o ile nie narusza przepisów prawa budowlanego i innych mających zastosowanie w sprawie przepisów szczególnych. Nie można podzielić stanowiska wyrażonego w rewizji nadzwyczajnej, że decyzja lokalizacyjna narusza uzasadniony interes skarżącej w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z poglądami doktryny i utrwalonym orzecznictwem sądowym o naruszeniu interesów osób trzecich w rozumieniu tego przepisu ustawy i art. 5 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 38 poz. 229 ze zm./ może być mowa tylko wówczas, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy, warunki techniczne lub normy obowiązujące w budownictwie /por. np. wyrok Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 1982 r. I SA 1523/82 - ONSA 1983 Nr 1 poz. 20/. W związku z tym należy uznać za prawidłowy pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że decyzja nie narusza uzasadnionego interesu skarżącej, ponieważ zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przepis par. 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz.U. nr 17 poz. 62/, dopuszcza sytuowanie obiektów budowlanych w odniesieniu do istniejących obiektów na działkach sąsiednich w odległości co najmniej 8 m, dotyczy budynków mieszkalnych i gospodarczych na działkach zagrodowych w indywidualnych gospodarstwach rolnych. Przepis ten nie odnosi się do określania odległości między budynkami mieszkalnymi i gospodarczymi znajdującymi się na działce, która nie jest działką zagrodową w indywidualnym gospodarstwie rolnym, lecz ma inny charakter użytkowy /por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r. III ARN 21/94 - OSNAPU 1994 nr 2 poz. 22/. W bezspornie ustalonym stanie faktycznym sprawy należy przyjąć, że w sprawie ma zastosowanie par. 13 powyższego rozporządzenia dopuszczający sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego, spełniającego wymagania określone w tym przepisie. Skoro zatem zaskarżona decyzja lokalizacyjna nie narusza wymagań określonych w tym przepisie, to brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja ta narusza uzasadniony interes osób trzecich, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu przestrzennym. Mając to na uwadze, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do uwzględnienia rewizji nadzwyczajnej i uchylenia zaskarżonego wyroku. Dlatego na podstawie art. 421 par. 1 Kpc orzekł, jak w sentencji.