III ARN 2/87

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Podatkowej Komisji Odwoławczej (...) w przedmiocie wymiaru podatków obrotowego i dochodowego za rok 1982 na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra Sprawiedliwości (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 18 lipca 1986 r. SA/Po 326/86 uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę NSA OZ w Poznaniu do ponownego rozpoznania. Trafnie wywiedziono w rewizji, że powołanie w zaskarżonej decyzji nieobowiązującego zarządzenia o podatkowych normach szacunkowych bezpodstawnie uznane zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny za naruszenie prawa materialnego i to prowadzące do uchylenia decyzji organów obu instancji w sposób zagrażający dopuszczalności ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego skarżącego. Jeśli bowiem - co bezsporne - należności te musiały być ustalone w okolicznościach sprawy w drodze szacunkowej, to brak w okresie objętym decyzją norm ustalania podstawy obliczenia podatków określonych przez Ministra Finansów nie zwalniał od oceny prawidłowości dokonania tego szacunku. Było to tym bardziej wskazane, gdy się zważy, że skarżący sam nie kwestionował przyjętego średniego zysku netto na 12 procent, zaś normy szacunkowe stosowane były nadal pomocniczo do czasu wejścia w życie kolejnego zarządzenia Ministra Finansów nr 45 z dnia 30 czerwca 1983 r. w sprawie podstawowych norm szacunkowych /Dz.Urz. MF nr 9 poz. 84/, a ustalenie obrotów skarżącego uznane zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny za w pełni uzasadnione. Równocześnie Sąd ten - poza powołaniem się na przepisy ustawowe - nie wskazał w jaki - odmienny od dotychczas przyjętego w zaskarżonych decyzjach - sposób miałyby być wydane ponowne decyzje w przedmiocie wymiaru obu podatków w takim stanie prawnym jak stwierdzony przez Naczelny Sąd Administracyjny.