III ARN 5/91

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Wydziału Geodezji (...) Urzędu Wojewódzkiego (...) w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości na skutek rewizji nadzwyczajnej Prokuratora Generalnego (...) od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Poznaniu z dnia 10 lutego 1989 r. SA/Po 957/88 uchyla zaskarżony wyrok i stwierdza nieważność decyzji Dyrektora Wydziału Geodezji (...) Urzędu Wojewódzkiego (...). Skarżąca nie złożyła oświadczenia co do przebiegu granicy ustalonej w protokole granicznym, gdyż w czynności tej nie uczestniczyła a także - już po sporządzeniu tego protokołu granicznego - nie była wzywana do oświadczenia się co do przebiegu granicy. Naruszenie art. 10 par. 1 Kpa - podstawowej zasady procesu administracyjnego uniemożliwiło stronie wyrażenia stanowiska niezbędnego dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W żadnym więc razie nie może być traktowane - tak jak to ocenił Naczelny Sąd Administracyjny jako naruszenie nieistotne. Stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 dekretu z dnia 13 września 1946 r. o rozgraniczeniu nieruchomości /Dz.U. nr 53 poz. 298 ze zm./ sprawa, w której zachodzi spór co do przebiegu granicy może być zakończona przez zawarcie ugody przed geodetą. Takie postępowanie w celu zawarcia ugody nie zostało w ogóle podjęte. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 3 tego dekretu jeżeli do ugody nie dojdzie, otwiera się drugie stadium postępowania rozgraniczeniowego - postępowanie sądowe. Organ administracji do spraw geodezji nie jest bowiem właściwy do rozstrzygania sporu co do przebiegu granicy lecz przekazuje sprawę do rozstrzygnięcia sądowi, który rozpoznaje ją w postępowaniu nieprocesowym /art. 14 ust. 2 dekretu/.