III FPP 23/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi M. S. na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt III FZ 215/26 z zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2026 r. sygn. akt VIII SA/Wa 675/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. S. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2025 r., nr 1401-IEE1.7191.16.2025.2.OM w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania. Pismem z 13 lipca 2026 r. M. S. wniósł skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie o sygn. akt III FZ 215/26 z zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 stycznia 2026 r. sygn. akt VIII SA/Wa 675/25 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 1 sierpnia 2025 r., nr 1401-IEE1.7191.16.2025.2.OM w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu. Wprowadzając instytucję skargi, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2018 r. poz. 75 ze zm., dalej: u.s.p.p.), prawodawca sformułował wymogi, jakie winna ona spełniać. Skarga ta winna przede wszystkim czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego (art. 6 ust. 1 ustawy). W dalszej kolejności ustawodawca określił kolejne wymogi, tj. żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.s.p.p.), a także przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie (art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p.). Jeżeli skarga nie spełnienia ustawowo określonych wymogów wskazanych w art. 6 ust. 2 ustawy, Sąd zobligowany jest do jej odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia braków, o czym stanowi art. 9 ust. 1 przywołanego aktu. Naczelny Sąd Administracyjny, analizując skargę sformułowaną w piśmie z 13 lipca 2026 r., stwierdza, że skarga spełnia jedynie wymóg wyrażony w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.s.p.p., tj. odnoszący się do żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy. Skarga ta nie spełnia jednakże warunku określonego w pkt 2 tego przepisu, tj. przytoczenia okoliczności uzasadniających wskazane żądanie. Należy zauważyć, że stwierdzenie odnoszące się do naruszenia prawa i postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o podanej sygnaturze, jak również innych próśb Skarżącego, nie może być uznane za spełniające wymóg określony w art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy. Nie jest też dla Sądu wiążący zawarty w skardze wniosek o stwierdzenie przewlekłości w sprawie. W uzasadnieniu skargi należy dokładnie wskazać, w czym Skarżący upatruje nieuzasadnioną zwłokę w rozpoznaniu swojej sprawy. Skarga powinna zawierać precyzyjnie opisane konkretne działania lub zaniechania sądu, które spowodowały opóźnienie. Należało również wyraźnie wskazać okresy, w których Sąd pozostawał w zwłoce i nie podejmował żadnych czynności, które były możliwe na określonym etapie. Skarżący nie spełnił ustawowo określonego wymogu, formułując jedynie bardzo ogólne określenie. Lektura całego uzasadnienia wniesionego pisma ostatecznie nie pozwoliła na ustalenie, którego konkretnie czasookresu dotyczy stan rzekomej przewlekłości w sprawie o sygn. akt III FZ 215/26. Jednocześnie należy zauważyć, że niezależnie od prezentowanej oceny, skarga nie mogłaby zostać pozytywnie rozpatrzona z uwagi na prawomocne na dzień jej złożenia rozpoznanie sprawy zarejestrowanej pod wskazaną sygnaturą. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 9 ust. 1 u.s.p.p. Końcowo należy pouczyć wnoszącego skargę, że stosownie do art. 14 ust. 3 u.s.p.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2023 r. nadanym art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 614), w razie odrzucenia skargi na podstawie art. 9 ustawy dalsze skargi tej samej strony dotyczące tego samego postępowania, które podlegałyby odrzuceniu na podstawie art. 9, pozostawia się w aktach sprawy bez żadnych dalszych czynności.