III FSK 272/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Ol 382/25 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 26 czerwca 2025 r., nr Rep.609/PO/25 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji obu instancji. Wyrokiem z 26 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Ol 382/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA) oddalił skargę M. K. (dalej: Skarżąca) na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu (dalej: SKO) z dnia 26 czerwca 2025 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2025 r. W skardze kasacyjnej Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że wniosek Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji był już rozpatrywany przez WSA, który postanowieniem z dnia 7 października 2025 r. odmówił Skarżącej zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA podkreślił, że Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedstawiła adekwatnych informacji obrazujących jej rzeczywistą i aktualną sytuację finansową niepozwalającą opłacić spornej kwoty podatku w wysokości 53,09 zł. Skarżąca nie złożyła zażalenia na powyższe rozstrzygnięcie, jednakże w skardze kasacyjnej zawarła kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji obu instancji. Przechodząc do oceny wniosku Skarżącej zawartego w skardze kasacyjnej z dnia 10 stycznia 2026 r. należy zauważyć, że stosownie do treści art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że warunkiem wstrzymania decyzji jest spełnienie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej Skarżącej. W sytuacji, gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Rolą wnoszącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie, iż jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. Analizując wniosek Skarżącej zawarty w skardze kasacyjnej, należy zauważyć, że stanowi w zasadzie powtórzenie wniosku, jaki zamieściła w treści skargi. Z ponownego wniosku złożonego przez Skarżącą w niniejszej sprawie nie wynikają żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Zatem Skarżąca po raz kolejny sformułowała wniosek, który nie zawiera, żadnych konkretnych informacji i dowodów na podstawie, których można by było uznać, że wykonanie decyzji spowoduje po stronie skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Tymczasem, co powyżej już wyjaśniono, to na wnioskodawcy, domagającym się wstrzymania wykonania aktu, spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jego sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Skarżąca miała więc obowiązek przedstawić konkretne, zmienione okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji organu pierwszej i drugiej instancji, a także twierdzenia te poprzeć stosowną dokumentacją. Stwierdzić więc należy, że Skarżąca nie wykazała wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania decyzji organów podatkowych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 4 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.