III FSK 4809/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2021 r., sygn. akt I SA/Po 616/20 w sprawie ze skargi M. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 13 sierpnia 2020 r., nr 3001-IEE.711.218.2020 w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. A. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Sygnatura akt III FSK 4809/21 U z a s a d n i e n i e Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę M. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie skargi na czynność zabezpieczającą w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego prowadzonego przez G. S.A. W wywiedzionej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej skarżący wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) zarzucił naruszenie art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z: - art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: K.p.a.) oraz art. 18 i art. 166b ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438, dalej: u.p.e.a.) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, podczas gdy zarzuty zawarte w skardze uzasadniały uwzględnienie zażalenia, to jest uchylenie w całości postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań-Grunwald z dnia 31.03.2020 r. i orzeczenie co do istoty sprawy przez uwzględnienie w całości skargi na czynności zabezpieczające i uchylenie wyżej wymienionego środka zabezpieczającego; - art. 54 § 1, § 2, § 4, § 5, § 5a i § 6 oraz art. 166b i art. 32a u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż skarga na wyżej wymienione czynności zabezpieczające zasługiwała na uwzględnienie, zaskarżony środek zabezpieczający powinien być uchylony, a postępowanie zabezpieczające wstrzymane; - art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. oraz art. 54 § 1 i § 5, art. 80 § 1 – § 3 i art. 164 § 4 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym oddaleniu skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sytuacji, gdy skarżący wykazał, że organy obydwu instancji nieprawidłowo ustosunkowały się do treści skargi na czynności zabezpieczające i wadliwie uzasadniły pod względem faktycznym i prawnym wydane przez siebie postanowienia; - art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 54 § 1 i § 5, art. 80 § 1-3, art. 164 § 4 i art. 166b u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu wadliwego uzasadnienia wyroku, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie ocenił, iż organy administracji obydwu instancji zasadnie oddaliły skargę na czynność zabezpieczającą. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może w jakimkolwiek zakresie uzupełniać lub rekonstruować zarzutów sformułowanych przez wnoszącego skargę kasacyjną, a więc z jakichkolwiek przyczyn wykraczać poza zakres rozpoznania wyznaczony treścią skargi kasacyjnej. Przypomnienie tej zasady jest konieczne ze względu na sposób sformułowania zarzutów kasacyjnych w rozpoznawanej skardze kasacyjnej. Otóż w żadnym z tych zarzutów nie sprecyzowano, na czym konkretnie polega zarzucane naruszenie przepisów przytoczonych jako podstawy kasacyjne, w szczególności przepisów u.p.e.a. odnoszących się do czynności zabezpieczających; kwestii tej nie wyjaśniono także w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, które sprowadza się do opisu przebiegu postępowania w sprawie. Nie jest bowiem skonkretyzowaniem zarzutu w stopniu umożliwiającym merytoryczną ocenę jego zasadności stwierdzenie, że "zarzuty zawarte w skardze uzasadniały uwzględnienie zażalenia", "zaskarżony środek zabezpieczający powinien być uchylony, a postępowanie zabezpieczające wstrzymane", "organy nieprawidłowo ustosunkowały się do treści skargi i wydane przez siebie postanowienia wadliwie uzasadniły pod względem faktycznym i prawnym". Z kolei za konkretyzację zarzutu naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może być uznane twierdzenie o wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku polegającej na "błędnej ocenie, iż organy administracji obydwu instancji zasadnie oddaliły skargi na czynność zabezpieczającą". Enigmatyczność tych zarzutów jest tym istotniejsza, że skarga na czynność zabezpieczającą jest subsydiarnym środkiem prawnym, mogącym się odnosić tylko do takich kwestii i okoliczności, które nie mogą być podnoszone w ramach zarzutów w sprawie prowadzenia zabezpieczenia lub stanowić podstawy wniosków o jego umorzenie. Jeżeli zatem wnoszący skargę kasacyjną nie sprecyzował, na czym konkretnie polega wadliwość zaskarżonej czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, wyrażając jedynie niezadowolenie z wszczęcia i prowadzenia postępowania zabezpieczającego, skarga kasacyjna uchyla się od merytorycznej oceny przez sąd kasacyjny. Powyższe prowadzi do oddalenia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. wobec stwierdzenia, że pozbawiona jest ona usprawiedliwionych podstaw. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w związku z odpowiednio stosowanym § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając od skarżącego na rzecz organu administracji publicznej kwotę 360 zł tytułem opłaty za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji. SNSA Jacek Pruszyński SNSA Tomasz Zborzyński (spr.) SNSA Stanisław Bogucki