III FSK 544/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Anna Dalkowska, Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Protokolant Cezary Bajorek, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 października 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 868/23 w sprawie ze skargi S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 26 maja 2023 r. nr 2401-IEE.7192.191.2023.5/AZ UNP: 2401-23-118456 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia 13 kwietnia 2023 r. nr. 2426-SEE.7113.1.2023.1000.PW, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz S. B. kwotę 1020 (słownie: tysiąc dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym wyrokiem z 17 października 2023 r., sygn. akt I SA/Gl 868/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 26 maja 2023 r, nr 2401-IEE.7192.191.2023.5/AZ UNP: 2401-23-118456 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a." Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. (dalej: NUS) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec skarżącej na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 29 sierpnia 2019 r. nr [...], obejmującego zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie należności głównej 349 060,00 zł. W toku tego postępowania, organ egzekucyjny postanowieniem z 13 lutego 2020 r. na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2023 r., poz. 2505 ze zm. - dalej jako "u.p.e.a.") zawiesił ww. postępowanie egzekucyjne. Pismem z 2 sierpnia 2022 r. skarżąca złożyła wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, z uwagi na fakt, iż postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela, nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (DIAS) postanowieniem z 17 października 2022 r. stwierdził nieważność postanowienia NUS z 13 lutego 2020 r. o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem DIAS z 21 grudnia 2022 r. NUS postanowieniem z 18 stycznia 2023 r. zawiesił prowadzone wobec skarżącej postępowanie egzekucyjne na podstawie własnego tytułu wykonawczego z 29 sierpnia 2019 r. w podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazując art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. NUS postanowieniem z 13 kwietnia 2023 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego. Po rozpoznaniu zażalenia na ww. postanowienie, DIAS zaskarżonym w sprawie postanowieniem z 26 maja 2023 r. utrzymał w mocy postanowienie NUS. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie egzekucyjne jest prowadzone wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z 29 sierpnia 2019 r. w związku z czym zastosowanie znajdują przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Wyjaśnił, że skarżąca mogłaby wnioskować o umorzenie postępowania egzekucyjnego na mocy art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. tj. umorzenie postępowania, jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Jednakże prowadzone wobec skarżącej postępowanie zostało zawieszone przez NUS postanowieniem z 18 stycznia 2023 r. z uwagi na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. NUS w pierwotnym postanowieniu z 13 lutego 2020 r. powołał błędną podstawę prawną zawieszenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego, tj. art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. W przedmiotowej sprawie zawieszenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło wskutek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. z 16 maja 2019 r. postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z [...] sygn. akt [...]. DIAS postanowieniem z 17 października 2022 r. stwierdził nieważność postanowienia NUS z 13 lutego 2020 r. o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego. NUS zobligowany był więc do wydania właściwego postanowienia stwierdzającego zawieszenie postępowania egzekucyjnego na mocy art. 56 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzucono mu naruszenie: - art. 60 § 1 w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 3 w zw. z art. 59 § 5 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 oraz § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. – dalej jako: "k.p.a.") poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe oraz bezzasadne zastosowanie, - art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 5 oraz § 4 u.p.e.a. (w aktualnie obowiązującym brzmieniu) w zw. z art. 59 § 1 pkt 8 oraz § 4 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 roku w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070 ze zm.) w zw. z art. 60 § 1 w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 3 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, - art. 15 w zw. z art. art. 138 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i ograniczenie się jedynie do powielenia uzasadnienia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, - art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 9 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób zdawkowy, minimalistyczny nie odpowiadający wymogom stawianym przez przepisy postępowania administracyjnego, - art. 10 § 1 w zw. z art. 81 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewyznaczenie stronie terminu celem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. Sąd I instancji przedstawił, że spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy zasadnie DIAS zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie NUS w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z 29 sierpnia 2019 r. W przedmiotowej sprawie zawieszenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło wskutek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 16 maja 2019 r., postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z [...] sygn. akt [...]. Wierzyciel poinformował organ egzekucyjny o wydaniu ww. postanowienia WSA, a organ egzekucyjny postanowieniem z 13 lutego 2020 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne, wskazując błędnie podstawę prawną zawieszenia. W jego uzasadnieniu NUS wskazał, że ww. informacja wierzyciela stanowi podstawę zawieszenia postępowania egzekucyjnego, a nie inne okoliczności, które przemawiały za zgłoszeniem żądania przez wierzyciela o konieczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a.). Zatem ujawnienie ww. wady ostatecznego postanowienia organu egzekucyjnego, musiało skutkować przywróceniem stanu zgodnego z prawem i wyeliminowaniem go z obrotu prawnego, gdyż zostało wydane wbrew zaistniałemu w sprawie stanowi prawnemu. W związku z powyższym DIAS postanowieniem z 17 października 2022 r. stwierdził nieważność postanowienia NUS z 13 lutego 2020 r. o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z 21 grudnia 2022 r. DIAS utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu nadzoru z 17 października 2022 r. W dalszej kolejności WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 lipca 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 184/23 oddalił skargę na ww. postanowienie z 17 października 2022 r. Zatem postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec skarżącej zostało zawieszone w związku z wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie, brak jest podstaw do umorzenia tego postępowania z uwagi na fakt, iż postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania, ponieważ sytuacja taka nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła S. B. zaskarżając opisany wyżej wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 60 § 1 w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 3 w zw. z art. 59 § 5 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe oraz bezzasadne zastosowanie, a w konsekwencji wydanie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach postanowienia z 26 maja 2023 r. w sprawie 2401- IEE.7192.191.2023.5/AZ (UNP: 2401-23-118456) utrzymującego w mocy postanowienie NUS z 20 stycznia 2023 r. w sprawie o numerze: 2426-SEE.7113.1.2023.172.PW (UNP: 2426-23¬ 003748) o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy w sprawie brak było przesłanek do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, okoliczności wydania przez NUS postanowienia z 13 lutego 2020 roku nr 2426-SEE.711.129.2020.P.DPAN nie aktualizowały przesłanek do stwierdzenia jego nieważności, a zaskarżone niniejszym zażaleniem postanowienie w sposób oczywisty prowadzi naruszenia i obejścia przepisów ustawy, a w ocenie zobowiązanej dodatkowo może być rozumiane jako przejaw nadużycia uprawnień (przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, w tym obowiązku umorzenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny po upływie 12 miesięcy od dnia zawieszenia postępowania, jeżeli wierzyciel nie podejmie aktywności); 2. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 59 § 1 pkt 5 oraz § 4 u.p.e.a. (w aktualnie obowiązującym brzmieniu) w zw. z art. 59 § 1 pkt 8 oraz § 4 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 roku w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070 ze zm.) w zw. z art. 60 § 1 w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 i 4 oraz § 3 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 oraz § 2 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie umorzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego z urzędu przez DIAS mocą postanowienia z 8 września 2022 r. wydanego w sprawie prowadzonej pod numerem: 2401-IEE.619.10.2022.1.MSN jako postępowania bezprzedmiotowego w całości oraz z uwagi na fakt, że postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania, podczas gdy w realiach sprawy, mając na uwadze przebieg postępowania oraz pisma kierowane przez wierzyciela do organu egzekucyjnego (które należało potraktować jako wniosek/żądanie zawieszenia postępowania egzekucyjnego - i tak słusznie zostało przez NUS potraktowane), brak było podstaw do odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, które nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia przez wierzyciela żądania zawieszenia postępowania, co w konsekwencji prowadzi do próby obejścia przepisów obligujących organ egzekucyjny do umorzenia z urzędu postępowania gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania [(z art. 59 § 1 pkt 5 oraz § 4 u.p.e.a. (w aktualnie obowiązującym brzmieniu) w zw. z art. 59 § 1 pkt 8 oraz § 4 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 roku w zw. z art. 13 ust. 1 Ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2070 ze zm.)], a wydane na tej podstawie postanowienie (o zawieszeniu) było zgodne z prawem oraz odpowiadało stanowi faktycznemu; 3. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. art. 138 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy i ograniczenie się jedynie do powielenia uzasadnienia rozstrzygnięcia organu I instancji, w tym pominięcie odniesienia się do większości zarzutów i braku uzasadnienia dlaczego organ II instancji nie uznaje ich za zasadne lub niezasadne oraz zaniechanie podjęcia jakichkolwiek czynności dowodowych celem przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego i zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, co stanowi rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, zgodnie z którą organ II instancji jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, 4. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 w zw. z art. 107 § 1 i 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 9 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób zdawkowy, minimalistyczny nie odpowiadający wymogom stawianym przez przepisy postępowania administracyjnego m.in. poprzez zaniechanie szczegółowego wyjaśnienia przyczyn dla których organ podjął zaskarżone rozstrzygnięcie oraz niewyjaśnienie przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez stronę postanowienia bez potrzeby stosowania środków przymusu oraz braku wskazania dowodów, na których oparł się organ wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie; a nadto poprzez zaniechanie odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu (który to obowiązek wynika z przepisów z art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a.), a który to brak prawidłowego odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a samo naruszenie z uwagi na jego charakter (w tym skalę zaniechań ze strony organu II instancji) uzasadnia twierdzenie, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaniechał ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem zarzutów zawartych w odwołaniu, co winno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, 5. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 w zw. z. art. 133 w zw. z. art. 134 § 1 w zw. z. art. 135 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 81 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich aspektów sprawy, mających istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia oraz brak rozpatrzenia przez Sąd wszystkich podnoszonych przez stronę kwestii, wniosków i wybiórczego potraktowania zarzutów skutkujące niedostrzeżeniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach naruszenia przez organy I i II instancji ww. przepisów poprzez niewyznaczenie stronie terminu celem umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a co za tym idzie uniemożliwienie stronie wzięcie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, skutkujące brakiem możliwości obrony przez stronę swoich praw. Biorąc powyższe pod uwagę skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości w oparciu o art. 185 p.p.s.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach; lub 2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia, rozpoznanie skargi (wyrok reformatoryjny) i w konsekwencji uchylenie postanowień organów I i II instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; 3. względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi; 4. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw - w oparciu o art. 203 p.p.s.a. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od strony skarżącego na rzecz strony przeciwnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna okazała się zasadna. Na wstępie należy zaznaczyć, że Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu z urzędu znany jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2025 r. wydany w sprawie III FSK 1673/23 ze skargi kasacyjnej S. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 lipca 2023 r. sygn. akt I SA/Gl 184/23 w sprawie ze skargi S. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 21 grudnia 2022 r. nr 2401-IEE.619.11.2022.8/AZ UNP: 2401-22-275510 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych mocą którego Sąd 1) uchylił zaskarżony wyrok w całości, 2) uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 17 października 2022 r. nr 2401-IEE.619.10.2022.3.MSN, 3) zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz S. B. kwotę 1 120 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powołane wyżej orzeczenie bezpośrednio oddziałuje na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Otóż skutkiem opisanego wyżej wyroku jest przywrócenie mocy obowiązującej postanowienia NUS z 13 lutego 2020 r., którym organ na podstawie art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a. zawiesił postępowanie egzekucyjne. Stosownie do powołanego wyżej przepisu postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części na żądanie wierzyciela. Zgodnie z art. 59 § 1 pkt 8 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Z niekwestionowanych w sprawie okoliczności faktycznych wynika, że w ciągu roku od dnia zawieszenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącej na podstawie tytułu wykonawczego z 29 sierpnia 2019 r. nr [...] postępowanie to nie zostało podjęte. Powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że NUS powinien ponowienie rozpatrzyć wniosek skarżącej z 2 sierpnia 2022 r. o umorzenie postępowania egzekucyjnego, z uwzględnieniem stanu sprawy ukształtowanego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2025 r. wydanym w sprawie III FSK 1673/23. Przedstawione wyżej ustalenia i oceny czynią bezcelowym szczegółowe odnoszenie się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Z przedstawionych wyżej powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości, uwzględniając zaś, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie NUS z 13 kwietnia 2023 r. nr. 2426-SEE.7113.1.2023.1000.PW. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. Bogusław Woźniak Jacek Pruszyński Anna Dalkowska