III FZ 123/26

Dnia 13 marca 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. J. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 listopada 2025 r. sygn. akt I SA/Wr 584/25 w przedmiocie wpisu od zażalenia na postanowienie z dnia 29 października 2025 r. o odrzuceniu skargi C. sp. z o.o. z siedzibą we W. w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą we W., R. J., R. J., G. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 28 maja 2025 r. nr SKO 4810.38.2025 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie. UZASADNEINIE Zarządzeniem z 27 listopada 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 584/25 Zastępca Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r. poz. 535, dalej: rozporządzenie RM), wezwał pełnomocnika R. J. (dalej: skarżąca) – G. J. do uiszczenia wpisu od zażalenia w wysokości 100 zł na postanowienie WSA we Wrocławiu z 29 października 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi C. sp. z o.o. z siedzibą we W. w sprawie ze skargi C. sp. z o.o., G. J., R. J. i R. J. Na powyższe zarządzenie skarżąca wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia. W zażaleniu skarżąca wskazała, że wezwanie stanowi zablokowanie drogi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazuje na stronniczość Sądu pierwszej instancji i powoduje naruszenie art. 32 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.). Podniosła, że WSA we Wrocławiu generuje koszty, mimo złożenia wniosku o połączenie spraw jako powtarzalnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. W przypadku dostrzeżenia braku formalnego przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Wysokość wpisów sądowych w sprawach sądowoadministracyjnych regulują przepisy zawarte w rozporządzeniu RM. Przepis § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM stanowi, że w sprawach zażaleń na postanowienia wojewódzkich sądów administracyjnych wynosi 100 złotych. W rozpatrywanej sprawie WSA we Wrocławiu postanowieniem z 29 października 2025 r. odrzucił skargę C. sp. z o.o. z siedzibą we W. Następnie skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, od którego nie uiściła wymaganego wpisu. Akta sprawy wskazują także, że skarżącej nie zostało przyznane prawo pomocy. W związku z brakiem uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, prawidłowe było wezwanie skarżącej na podstawie zarządzenia z 27 listopada 2025 r. do uzupełnienia braku formalnego tego zażalenia zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia RM. Tym samym zaskarżone zarządzenie z 27 listopada 2025 r. było zasadne, zaś wpis od zażalenia został ustalony w prawidłowej wysokości. Odnosząc się do argumentów pełnomocnika skarżącej podnoszonych w zażaleniu trzeba wskazać, że skargę do Sądu pierwszej instancji złożył on w imieniu własnym i trzech innych skarżących. Jeśli postanowieniem z 29 października 2025 r. WSA we Wrocławiu odrzucił jedynie skargę C. sp. z o.o., a następnie spółka oraz troje innych skarżących wniosło zażalenia, to prawidłowo każdy ze skarżących został wezwany do uiszczenia wpisu od każdego z zażaleń. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.