III FZ 129/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 54/22 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 5 listopada 2021 r., nr 2401-IEW3.4123.22.2021.14 UNP: 2401-21-236715 w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 8 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 54/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: "WSA") odmówił R. J. (dalej: "Skarżący") wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "DIAS") z 8 listopada 2022 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich. Wymienione postanowienie, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane jest na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl). WSA wyjaśnił, że w treści skargi Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jednak nie zawierał on żadnego uzasadnienia. W ocenie WSA wniosek Skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie spełniał wymogów określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Skarżący nie przytoczył bowiem okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem mu ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności nie wskazał, jaką szkodę poniesie lub też jakie nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. Nadto wraz z wnioskiem nie złożono dowodów, które pozwoliłyby na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na możliwość wyrządzenia Skarżącemu szkody. W zażaleniu wywiedzionym od tego postanowienia, Skarżący wniósł o jego uchylenie i wstrzymanie wykonanie zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jego wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie wniosku powinno się więc odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Ponadto twierdzenia te powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej wnioskującego. Natomiast nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). W niniejszej sprawie Skarżący w skardze na decyzję DIAS z dnia 5 listopada 2021 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie posiadał jednak żadnego uzasadnienia. Skarżący nie wskazał chociażby, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje u niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie brak uzasadnienia wniosku uniemożliwił WSA jego merytoryczną ocenę. Rolą sądu nie jest bowiem wyręczanie wnioskodawcy i poszukiwanie za niego okoliczności, które przemawiałyby za zasadnością zastosowania ochrony tymczasowej. Skoro więc Skarżący wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie uzasadnił, to nie może oczekiwać, że WSA udzieli mu ochrony tymczasowej. Zażalenie Skarżącego jest więc bezzasadne, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił je na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.