III FZ 226/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Borszowski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. S. i Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 3/25, w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. S. i Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 14 sierpnia 2024 r., nr SKO 4121/112/2024 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. postanawia: oddalić zażalenie Postanowieniem z 12 lutego 2025 r., sygn. akt I SA/Wr 3/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie ze skargi G. S. i Z. W. (dalej jako: "Skarżący") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia 14 sierpnia 2024 r., w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2023 r. Z uzasadnienia powyższego orzeczenia wynika, iż w skardze do Sądu I instancji zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jednakże wniosek nie zawierał uzasadnienia. Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący pismem z 7 marca 2025 r. złożyli zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedmiotowemu orzeczeniu zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art 106 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") w wyniku przyjęcia, że strona winna udowodnić przesłanki warunkujące ochronę tymczasową, podczas gdy strona powoływała się w główniej mierze na fakt znany tut. Sądowi z urzędu wynikający z wystąpienia sytuacji powodziowej i katastrofy w postaci uszkodzenia zbiornika w S., której skutki są odczuwalne na terenie miejscowości S., jak wiadomo z urzędu cała gmina S. do dnia dzisiejszego w pełni nie uporała się ze skutkami powodzi m.in. w infrastrukturze, co bezpośrednio przekłada się na chęć i możliwość spędzania i odwiedzania agroturystyk na tym terenie. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie dowodów z: - świadectwa pracy G. S. na okoliczność utraty przez partnera strony pracy, a co się z tym wiąże utraty stałego źródła dochodu; - ewidencji sprzedaży z działalności gospodarczej prowadzonej obecnie przez G. S. za luty 2025 r. na okoliczność niskich źródeł przychodu oraz spadek zainteresowania pobytem gości w rejonie dotkniętym powodzią. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia odnotować należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, która winna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy w pełni zgodzić się z oceną przyjętą przez Sąd pierwszej instancji, który stwierdził, że wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem: "brak uzasadnienia wniosku praktycznie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy. W niniejszej sprawie strona nie wskazując, na czym szkoda miałaby polegać oraz nie przedkładając dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację majątkową, nie wykazała tych przesłanek. Przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, nie wynikają także z akt administracyjnych.". Ponadto dodać należy, iż Skarżący we wniosku wprawdzie przytoczyli ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, wskazując na okoliczności, które - ich zdaniem - potwierdzają zaistnienie tychże przesłanek w niniejszej sprawie (tj. przytoczyli, iż wykonanie zaskarżonej decyzji i konieczność zapłaty tak dużej kwoty wobec kosztów utrzymania nieruchomości w zimę, połączonych z brakiem gości w prowadzonej przez stronę agroturystyce, może powodować trudne do odwrócenia skutki w majątku strony wiążące się z brakiem możliwości zapłaty bieżących zobowiązań), nie przedłożyli jednak żadnej dokumentacji, która potwierdzałaby powyższe okoliczności i tym samym wskazywała na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków w efekcie wykonania kwestionowanego postanowienia. Także w orzecznictwie podnosi się, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda" i "trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie zgromadzonym materiale dowodowym, który powinien w szczególności przedstawić wnioskodawca (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2540/13). Samo powołanie się we wniosku na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, z kolei w żaden sposób nie uzasadniają żądania wniosku. Sąd nie ma też obowiązku ustalać, czy wynikająca z decyzji organu kwota jest wartością, której utrata stanowi znaczną szkodę, a także jej wyegzekwowanie prowadzić mogłoby do pogorszenia sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek Skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.