III FZ 282/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Dalkowska po rozpoznaniu 22 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Lu 174/25 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 24 stycznia 2025 r. nr 0601-IEW-7192.36.2024.8 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne" 1.1. Postanowieniem z 24 kwietnia 2025 r., sygn. I SA/Lu 174/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi T. P. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 24 stycznia 2025 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. 1.2. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ze wskazaniem, że egzekucja może doprowadzić do nieodwracalnych skutków majątkowych dla skarżącego, uniemożliwiając mu realizację ustalonego planu spłaty. Do wniosku dołączył postanowienia Sądu Rejonowego w Radomiu o ogłoszeniu upadłości skarżącego oraz o ustaleniu planu spłaty wierzycieli. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżone postanowienie nie stanowi dla strony obowiązku określonego działania, zaniechania lub nakazu znoszenia zachowania innych podmiotów, nie podlega zatem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. W konsekwencji odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. 1.3. Na powyższe postanowienie skarżący wywiódł zażalenie, wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania postanowienia. 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 2.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. 2.2. Stosownie do treści art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. 2.3. W rozpatrywanej sprawie, zasadnicze znaczenie ma charakter prawny aktu, objętego wnioskiem skarżącego. Zauważyć w tym miejscu należy, jak też słusznie wskazał sąd pierwszej instancji, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zaskarżone skargą postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie zostało wydane w toku postępowania egzekucyjnego i odnosi się do zarzutów na to postępowanie, a zatem jest aktem prawnym nienoszącym znamion wykonalności. Nie wynika z niego wprost obowiązek nadający się do wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji. Nie kreuje on zatem żadnego nowego obowiązku, nie obliguje adresata do określonego zachowania, nie może być również wykonany w trybie przymusowym poprzez wdrożenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Jest to zatem akt prawny nienoszący znamion wykonalności. Zatem w sytuacji, gdy skarżący domagał się wstrzymania postanowienia, które nie nadaje się do wykonania, to dokonana przez sąd pierwszej instancji ocena o niezasadności wniosku o wstrzymanie tego aktu jest prawidłowa. Prawidłowości wydanego przez sąd rozstrzygnięcia nie podważają również zarzuty i argumenty zażalenia. 2.4. Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.