III FZ 376/24

Dnia 4 września 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 4 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2023 r., sygn. akt I SPP/Po 73/23 w przedmiocie odrzucenie zażalenia w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 5 stycznia 2023 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości i podatku rolnego za 2022 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z 14 grudnia 2023 r., I SPP/Po 73/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie skarżącego na postanowienie WSA w Poznaniu z 6 lipca 2023 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 19 maja 2023 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że z uwagi treść art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") skarżącemu nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z 6 lipca 2023 r., utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego WSA w Poznaniu z 19 maja 2023 r. Tym samym wniesione przez skarżącego w dniu 2 sierpnia 2023 r. zażalenie, jako niedopuszczalne, należy odrzucić. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na treść zażalenia wyjaśnienia wymaga, że na obecnym etapie postępowania obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wyłącznie ocena zgodności z prawem postanowienia WSA z 14 grudnia 2023 r., a zatem skontrolowanie czy WSA zgodnie z prawem odrzucił zażalenie Skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zaskarżonym postanowieniu z 14 grudnia 2023 r. WSA zgodnie z prawem uznał, że zażalenie Skarżącego na postanowienie WSA z 14 grudnia 2023 r. było niedopuszczalne. Podkreślić należy, że nie wszystkie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego podlegają zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez złożenie środka odwoławczego (skargi kasacyjnej lub zażalenia). Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Zażalenie przysługuje zatem wyłącznie wtedy, gdy przewiduje to przepis ustawowy. Trafne jest stanowisko WSA, że żaden przepis prawa nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Z art. 260 § 1 p.p.s.a. wynika, że rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy wojewódzki sąd administracyjny wydaje postanowienie, w którym zmienia albo utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. W art. 260 § 2 zd. 2 p.p.s.a. ustawodawca określił, że w takim postępowaniu wojewódzki sąd administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 ppsa postanowił jak w sentencji.