III FZ 450/24

Dnia 9 grudnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dominik Gajewski po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. P. na postanowienie z dnia 23 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 270/24 z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 6 lutego 2022 r., znak KO.4118.14.2023 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako członka zarządu spółki akcyjnej za zobowiązania z tytułu kwot dotacji podlegających zwrotowi wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z 23 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Łd 270/24 z wniosku M. P. (skarżący) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z 6 lutego 2022 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności jako członka zarządu spółki akcyjnej za zobowiązania z tytułu kwot dotacji podlegających zwrotowi wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, postanowieniu temu zarzucając: naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.), poprzez błędne uznanie, że skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności i brak jest przesłanek do zastosowania tego przepisu, w sytuacji, gdy nie wstrzymanie wykonalności decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki z uwagi na znaczną wysokość potencjalnie egzekwowanej należności. Zgłaszając powyższy zarzut, wniesiono o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez zawieszenie wykonalności zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że zważywszy na ewentualny czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego niewstrzymanie wykonalności decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki w majątku skarżącego i w jego zdrowiu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że okoliczności podniesione w obecnie rozpoznawanym wniosku skarżącego nie różnią się w zasadzie od tych, jakie były już przedmiotem oceny w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lipca 2024 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w ocenianym zażaleniu argumenty strony nie uzasadniają zmiany wyżej wymienionego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nie można bowiem przyjąć, że uprawdopodabniają one w sposób należyty wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W treści wniosku należy wskazać na konkretne okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Należy przykładowo podać argumenty, które zdaniem skarżącego powodują wyrządzenie znacznej szkody. Przy czym okoliczności muszą mieć charakter realny. Nie wystarczy przy tym samo oświadczenie wnioskodawcy, oświadczenie powinno być poparte dowodami źródłowymi. Wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku przez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, R. Hauser i in. red., 8 wydanie, Warszawa 2023, wyd., C.H.Beck). Tym wymogom nie sprostał złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Także uzupełniona w zażaleniu argumentacja skarżącego nie spełniłaby wymogów określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż stanowisko skarżącego opiera się wyłącznie na oświadczeniu w treści, którego powołano się na niewielkie wynagrodzenie, okoliczność mieszkania w budynku gospodarczym zaadaptowanym na cele mieszkaniowe oraz konieczność ponoszenia kosztów związanych z leczeniem cukrzycy oraz schorzeń ortopedycznych. Jednakże nie wskazano dokumentów np. zeznań podatkowych albo umów z których wynikałyby kwoty uzyskiwanych dochodów, nie uprawdopodobniono także wysokości wydatków ponanoszonych w związku z opieką zdrowotną. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w sposób prawidłowy i wyczerpujący w uzasadnieniu postanowienia zawarł argumenty przemawiające za brakiem udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Poza tym należy dodać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie może służyć tamowaniu biegu postępowań w innych sprawach i opóźnieniu wydania rozstrzygnięć merytorycznych w tych sprawach (zob. post. NSA z 2 czerwca 2005 r., sygn. akt II OZ 510/05, Legalis). Wobec braku podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.