III FZ 554/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu 23 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 października 2024 r. sygn. akt I SA/Lu 443/24 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R.D. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 16 maja 2024 r. nr 0601-IEE.7192.96.2024.2 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych postanawia oddalić zażalenie. NSA/post.1 - postanowienie "ogólne" Postanowieniem z 24 października 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 443/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi R.D. (dalej: "Skarżący", "Strona") na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 16 maja 2024 r., w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji zauważył, że skarżący nie przedstawił żadnego uzasadnienia wniosku oraz nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, zatem uzasadniona była odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, zatem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył postanowienia w przedmiocie przybicia na rzecz licytanta. W zaskarżonym postanowieniu WSA uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów na poparcie twierdzeń dotyczących jego sytuacji majątkowej, a zatem niemożliwe było dokonanie ustalenia, jaki konkretnie wpływ mogłoby na niego wywrzeć wykonanie postanowienia. Dokonana przez WSA ocena jest prawidłowa. Sąd pierwszej instancji nie mógł zastosować ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, skoro przed wydaniem zaskarżonego postanowienia skarżący nie przedstawił dowodów na poparcie okoliczności uprawdopodabniających wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Bez przedłożenia przez stronę stosownych dokumentów źródłowych nie jest w istocie możliwe zweryfikowanie zarówno wysokości uzyskiwanego przez niego aktualnie dochodu, regularności tegoż dochodu, wartości środków majątkowych należących obecnie do strony. Informacji tych WSA nie mógł również powziąć na podstawie dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Brak wiedzy sądu w tym zakresie nie pozwalał na ocenę spełnienia w tej sprawie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia WSA nie może podważyć sama argumentacja podniesiona w zażaleniu nadal nie poparta jakimikolwiek dokumentami źródłowymi. Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.