III FZ 95/25

Dnia 19 marca 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Po 548/24 w przedmiocie kosztów przejazdu do sądu w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia 10 lipca 2024 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2023 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Po 548/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: WSA) na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i w zw. z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odmówił Skarżącemu zwrotu kosztów przejazdu do sądu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego uchylenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że generalną zasadę zwrotu kosztów postępowania między stronami stanowi art. 205 § 1 p.p.s.a., z którego jednoznacznie wynika, że do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty przejazdów do sądu oraz równowartość utraconego zarobku. W rozpoznawanej sprawie Sąd meriti oddalił skargę Skarżącego, w związku z tym zasadnie w zaskarżonym postanowieniu odmówiono Skarżącemu zwrotu kosztów przejazdu do sądu. wyrokiem z dnia 3 grudnia 2024 r. nie uwzględniono skargi Strony, zatem nie zachodzi sytuacja opisana w art. 200 p.p.s.a. Jak stanowi art. 205 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że koszty przejazdu do sądu strony zalicza się do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście, ale ich zwrot przysługuje jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego Skarżący został zawiadomiony o terminie rozprawy, a nie wezwany przez Sąd, co oznacza, że nie miał obowiązku osobistego stawiennictwa i udziału w rozprawie w dniu 3 grudnia 2024 r., a przedstawiając w piśmie z dnia 3 grudnia 2024 r. wykaz kosztów podróży, Skarżący nie udokumentował w żaden sposób wysokości rzeczywiście poniesionych kosztów przejazdu, w tym nie wskazał danych rejestracyjnych, ani pojemności silnika własnego pojazdu, którym odbył podróż w dniu 3 grudnia 2024 r. Z kolei w dniu 19 listopada 2024 r. Sąd pierwszej instancji nie wykonywał żadnych czynności procesowych z udziałem Strony, które wiązałyby się z przejazdem do sądu. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.