III OSK 142/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 907/17 w sprawie ze skargi D.D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od D.D. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 907/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D.D. (dalej: skarżąca) na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...]kwietnia 2017 r. nr [...]w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Żoliborz del. do Prokuratury Okręgowej w Warszawie, postanowieniem z dnia 4 marca 2017 r. sygn. akt PO I Ds. 49.2017, przedstawił skarżącej zarzut popełnienia czynu z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, a kolejnym postanowieniem z dnia 5 marca 2017 r. zastosował wobec skarżącej środki zapobiegawcze w postaci dozoru Policji oraz zawieszenie w czynnościach służbowych. W związku z powyższym, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, rozkazem personalnym z dnia [...]marca 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 1 pkt 2 i § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029, ze zm.), zawiesił skarżącą w czynnościach służbowych od dnia 16 marca 2017 r. do dnia 15 czerwca 2017 r. Ponadto zobowiązał wymienioną do niezwłocznego rozliczenia się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, zaś na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące i zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych na podstawie tego przepisu jest obligatoryjne, zaś biorąc pod uwagę charakter i wagę zarzucanych czynów, okres zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych określono na 3 miesiące. Z kolei nadając rygor natychmiastowej wykonalności kierowano się interesem społecznym, który przejawia się w tym przypadku koniecznością niezwłocznego odsunięcia policjantki od wykonywania obowiązków służbowych, bowiem funkcjonariusz powołany z mocy ustawy do przestrzegania prawa, podejrzany jest o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego. Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego wniosła skarżąca. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...]kwietnia 2017 r., mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny 6 marca 2017 r.. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację organu pierwszej instancji – podał, że zawarte w art. 39 ust. 1 ustawy o Policji sformułowanie "zawiesza się" oznacza obligatoryjny charakter tegoż przepisu. Tym samym zaistnienie przesłanki w postaci wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, bezwzględnie zobowiązuje organ do wydania decyzji określonej w powołanym przepisie, zaś w rozpoznawanej sprawie postawiono skarżącej zarzut popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Ponadto przedstawiony skarżącej zarzut dotyczy przestępstwa związanego z przekroczeniem przez nią uprawnień, popełnionego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej (art. 231 § 2 k.k.), a dodatkowo wyczerpującego znamiona określone w przepisie prawa penalizującym przywłaszczenie rzeczy ruchomej (art. 284 § 1 k.k.). Są to zatem przestępstwa wymierzone przeciwko działalności instytucji państwowych oraz mieniu. W omawianym przypadku przestępstwa te ściśle związane są z pełnieniem przez wymienioną służby. Powyższe sprawia, że podejrzenie funkcjonariusza Policji o popełnienie tych czynów nie tylko dyskredytuje ją jako osobę o nieposzlakowanej opinii, wymaganej przez art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ale też naraża na szwank dobre imię formacji zobowiązanej do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tym samym nie można uznać, że zaskarżony rozkaz personalny nie zawiera uzasadnienia w tym zakresie, bowiem organ I instancji wprost wyjaśnił, że okres 3 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych związany był z charakterem i wagą zarzucanych czynów. Jednocześnie nie sposób uznać, aby skarżąca, jako funkcjonariusz Policji, nie znała treści przepisów prawa dotyczących czynów, których popełnienie jej zarzucono, a tym samym, aby nie zdawała sobie sprawy z ich wagi i charakteru. Odnosząc się zaś do zarzutów, iż konsekwencją wydania zaskarżonego rozkazu personalnego będą "poważne perturbacje" w prowadzonych przez nią innych postępowaniach karnych zauważono, że to właściwi przełożeni, mający pełne informacje na temat realizowanych spraw, decydują o podziale zadań służbowych pomiędzy poszczególnych funkcjonariuszy. Zaznaczono również, że zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych ma na celu przede wszystkim ochronę szeroko rozumianego interesu służby. Natomiast zastosowanie w trybie przepisów k.p.a. środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych służy zabezpieczeniu prawidłowego toku postępowania karnego, a wyjątkowo także zapobiegnięciu popełnieniu przez podejrzanego nowego, ciężkiego przestępstwa (art. 249 § 1 k.p.k.). Cele wymienionych instytucji są zatem zupełnie różne. Dlatego też decyzja organów ścigania o zastosowaniu lub niezastosowaniu zawieszenia w czynnościach służbowych jako środka zapobiegawczego, pozostaje bez związku z decyzją przełożonego policjanta właściwego w sprawach osobowych dotyczącą zastosowania art. 39 ustawy, a organ Policji nie jest uprawniony do odnoszenia się w jakikolwiek sposób do prowadzonych przez prokuratora w postępowaniu karnym czynności procesowych, w tym do oceny wyjaśnień złożonych przez podejrzanego, czy też ustalania jego winy lub niewinności. Z kolei ciążący na skarżącej obowiązek niezwłocznego rozliczenia się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, a także sposób jego wykonania, pozostają poza zakresem niniejszego postępowania administracyjnego dotyczącego legalności i zasadności zawieszenia strony w czynnościach służbowych na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji i tym samym nie sposób uznać, aby w sprawie naruszony został przepis art. 156 § 1 pkt 2 lub 6 k.p.a. Niezależnie od powyższego za niezasadny organ uznał zarzut nieumieszczenia w zaskarżonym rozkazie personalnym nazwy jednostki organizacyjnej Policji, bowiem w treści omawianej decyzji organ I instancji wprost wskazał zarówno nazwę zajmowanego przez skarżącą stanowiska służbowego, jak również nazwę komórki oraz jednostki organizacyjnej Policji, w której wymieniona pełni służbę. Nadto zasadnie organ I instancji nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, bowiem wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Odwołując się do powyższego pojęcia wskazano, że może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nadanie zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, który wymaga niezwłocznego odsunięcia od wykonywania zadań służbowych funkcjonariusza podejrzanego o popełnienie przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego. Skargę na powyższy rozkaz personalny wniosła skarżąca. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), który stanowił materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Następnie Sąd podał, iż w sprawie bezsporne jest, że Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Żoliborz del. do Prokuratury Okręgowej w Warszawie, postanowieniem z dnia 4 marca 2017 r. przedstawił skarżącej zarzut popełnienia czynu z art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 284 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Zatem skoro zarzucane skarżącej przestępstwa mają charakter publiczny i są ścigane z oskarżenia publicznego, to organ był zobowiązany do zawieszenia skarżącej w obowiązkach służbowych, mimo że prokurator kolejnym postanowieniem z dnia 5 marca 2017 r. zastosował wobec skarżącej środki zapobiegawcze w postaci dozoru Policji oraz zawieszenie w czynnościach służbowych. Sąd zauważył przy tym, że kwestię zawieszenia w czynnościach służbowych odrębnie reguluje ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1749 ze zm.). Zgodnie z art. 249 § 1 k.p.k., środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnienia przez oskarżonego nowego, cięższego przestępstwa, można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo. Oznacza to, że podstawową przesłanką zastosowania środka zapobiegawczego w świetle Kodeksu postępowania karnego, jest dobro postępowania karnego. Z kolei w myśl § 2 powyższego przepisu, w postępowaniu przygotowawczym można stosować środki zapobiegawcze tylko względem osoby, wobec której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów. Natomiast według art. 276 k.p.k., tytułem środka zapobiegawczego można zawiesić oskarżonego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazać powstrzymanie się od określonej działalności lub od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów, lub zakazać ubiegania się o zamówienia publiczne na czas trwania postępowania. Zatem zastosowanie przez Prokuratora środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, nie zwalnia organu z obowiązku zawieszenia policjanta na mocy wskazanego już wyżej art. 39 ust. 1 ustawy o Policji w czynnościach służbowych. W tym miejscu Sąd wskazał, że inne przesłanki stanowią podstawę zastosowania przez Prokuratora środka zapobiegawczego, a inne przesłanki stanowią podstawę wydania rozstrzygnięcia na mocy ustawy o Policji. Ponadto o ile zastosowanie środka zapobiegawczego ma charakter fakultatywny, to zawieszenie Policjanta w czynnościach służbowych na mocy ustawy o Policji ma charakter obligatoryjny. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skarżącej, że organ stosując zawieszenie w czynnościach służbowych na okres maksymalny 3 miesięcy, naruszył przepis art. 107 § 1 k.p.a. polegający na braku uzasadnienia powyższego okresu. Wszak organ pierwszej instancji stwierdził, że okres ten zawiera swoje uzasadnienie w charakterze i wadze zarzucanych skarżącej czynów, zaś organ drugiej instancji rozwinął powyższe uzasadnienie o fakt, iż czyny są ściśle związane z pełnieniem przez nią służby i powyższe sprawia nie tylko dyskredytację jej, jako osoby o nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, ale naraża też na szwank dobre imię Policji, która jest zobowiązana do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu, nie można również podzielić zarzutu skarżącej, że skoro w zaskarżonej decyzji organ zawarł również obowiązek do niezwłocznego rozliczenia się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, to tym samym postąpił wbrew zakazowi prokuratora zawartemu w postanowieniu w przedmiocie środków zapobiegawczych, a polegającemu na zakazie wszelkich kontaktów, w szczególności osobistych, telefonicznych, drogą elektroniczną ze wszystkimi obecnymi i byłymi funkcjonariuszami Zarządu w Warszawie Centralnego Biura Śledczego Policji, a w szczególności funkcjonariuszami Wydziału do Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Ekonomicznej Zarządu w Warszawie Centralnego Biura Śledczego, którzy w dniach od 6 – 9 lutego 2017 r. brali udział w czynnościach związanych z przeszukaniem i zatrzymaniem podrobionych marek w ramach sprawy RSD-133/16. Po pierwsze bowiem zaskarżona decyzja dotyczy tylko zawieszenia i tylko taką zawiera podstawę materialnoprawną, po drugie zaś rozliczenia można dokonać w komórce kadrowej i logistycznej, zaś – jak słusznie wskazuje organ – broń zdać w jakiejkolwiek jednostce organizacyjnej Policji, a ogólne rozliczenie można dokonać przed Komendantem Centralnego Biura Śledczego Policji, który nie jest funkcjonariuszem Zarządu. W ocenie Sądu, nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut, że skoro rozkaz personalny Komendanta Centralnego Biura Śledczego nr [...]został wydany w dniu [...]marca 2017 r. i nadano mu rygor natychmiastowej wykonalności, to tym samym skoro zawieszono skarżącą w czynnościach służbowych od dnia 16 marca 2017 r. do 15 czerwca 2017 r., to wobec powyższego przekroczono maksymalny czas zawieszenia. Wszak okres zawieszenia nie liczy się od dnia wydania aktu prawnego, ani też od jego doręczenia, lecz od nałożonego w tym akcie (rozkazie personalnym) obowiązku, a w tej konkretnej sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 16 marca 2017 r. Sąd dodał, że rygor natychmiastowej wykonalności nie jest bytem samodzielnym, bowiem staje się nim dopiero od ziszczenia materialnoprawnej treści rozstrzygnięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zaskarżając go w całości, zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego tj. 1) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji i art 107 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozkazu personalnego o zawieszeniu skarżącej w obowiązkach służbowych do stwierdzenia spełnienia wymogów formalnych w rozkazie i jego uzasadnieniu, oraz poprzez zaniechanie kontroli zaskarżonego rozkazu pod względem wypełnienia wymogu rzeczywistego i poprawnego logicznie uzasadnienia faktycznego, na skutek czego Sąd I instancji naruszył art. 151 P.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że ustawodawca przyjął, że każdy przypadek przedstawienia funkcjonariuszowi Policji zarzutu popełnienia przestępstwa publicznoskargowego stanowi wystarczającą przesłankę do zawieszenia funkcjonariusza, ale już nie uznał, aby w każdym przypadku przełożony funkcjonariusza nie miał marginesu decyzyjnego co do okresu zawieszenia. Należy zauważyć, że ustawodawca nie stanowił normy o zawieszeniu dla nieokreślonej kategorii adresatów normy - przepis został zawarty w ustawie szczególnej, normującej funkcjonowanie Policji. Musiał zatem mieć na względzie, że w każdym przypadku pozostawania pod podejrzeniem popełnienia przestępstwa funkcjonariusz traci "zaufanie publiczne". Ustawodawca musiał także pamiętać, że wśród czynów zabronionych ściąganych z oskarżenia publicznego znajdują się te, do których znamion należy związek ze służbą, jak choćby art. 231 kodeksu karnego. A mimo tej świadomości nie zdecydował się na wprowadzenie obligatoryjności zawieszenia na okres maksymalny dla określonej kategorii czynów zabronionych zarzucanych zawieszanemu funkcjonariuszowi, choćby poprze zużycie zwrotu o przestępstwach pozostających w związku ze służbą. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami. Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają bowiem na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Przedmiotem sprawy była ocena legalności rozkazu zawieszającego skarżącą w czynnościach służbowych z powodu wszczęcia przeciwko niej postępowania karnego, wydanego na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, a więc jej istotą było spełnienie uregulowanych nim przesłanek. Przepis ten stanowi o obligatoryjnym zawieszeniu w razie wszczęcia przeciwko policjantowi postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Oznacza to, że dopuszczalność zawieszenia policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy policjantów co do popełnionych czynów. W sprawie jest niesporne, że Prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa Żoliborz del. do Prokuratury Okręgowej w Warszawie w dniu 4 marca 2017 r. w ramach śledztwa prowadzonego w sprawie pod sygnaturą PO I Ds. 49.2017 przedstawił skarżącej zarzut popełnienia czynu z art. 231 § 2 K.k. w zbiegu z art. 284 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k., czym wszczął przeciwko niej postępowanie karne w sprawie o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego. W przypadku uregulowanym w art. 39 ust. 1 ustawy, zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych jest obligatoryjne, na co wskazuje zawarte w treści tego przepisu sformułowanie "Policjanta zawiesza się". Ponieważ w rozpoznawanej sprawie zarzucony skarżącej w postępowaniu karnym czyn stanowi przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego, wydanie rozkazu personalnego o zawieszeniu w czynnościach służbowych wobec toczącego się postępowania karnego było obowiązkowe. Rozstrzygnięcie wydawane na podstawie art. 39 ust. 1 ma charakter związany, a organowi nie został pozostawiony żaden margines swobody co do jego treści. Organ prawidłowo uzasadnił decyzję, którą zawiesił funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy i słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Ważny interes społeczny wymaga bowiem, aby zadania nałożone na Policję wykonywane były przez osoby dające rękojmię przestrzegania obowiązującego porządku prawnego. Wydanie decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy uzasadnia przede wszystkim charakter popełnionego czynu. Policja jest instytucją zaufania publicznego, a zatem wykonywanie obowiązków służbowych przez policjanta, wobec którego toczy się postępowanie karne o przestępstwo w sprawie przekroczenia uprawnień w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym oraz dobrym imieniem Policji. Okres zawieszenia uzasadniony jest natomiast samym charakterem przedstawionych skarżącej zarzutów. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Z tych względów niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 39 ust. 1 ustawy o Policji i art. 107 § 1 k.p.a. Również zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych wyprowadzany w skardze kasacyjnej z nienależytego wykonania obowiązku kontroli postępowania administracji publicznej oraz legalności wydanej decyzji, należało uznać za oczywiście nieusprawiedliwiony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przepis art. 1 § 2 ustawy ustrojowej określa funkcje sądów administracyjnych wyjaśniając, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zarzut naruszenia powołanego przepisu prawa mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd administracyjny rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów niż zgodność z prawem. Natomiast taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Sąd I instancji, przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji, dokonał oceny działania organów przy zastosowaniu kryterium zgodności z prawem i zastosował środki przewidziane w ustawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.