III OSK 1704/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Mirosław Wincenciak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant asystent sędziego Marita Sukiennik-Sikora po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 27 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Ol 241/25 w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] z dnia 17 lutego 2025 r. nr 83/25/Pers. w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] na rzecz K.G. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 27 maja 2025 r. sygn. akt II SA/Ol 241/25, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K.G. na decyzję Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] z dnia 17 lutego 2025 r. nr 83/25/Pers. w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzający ją rozkaz personalny z dnia 18 grudnia 2024 r. nr 142 (pkt I); zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt II). U podstaw rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawa. Rozkazem personalnym Dowódcy [...] (dalej w skrócie: "Dowódca Brygady" lub "organ pierwszej instancji") z dnia 18 grudnia 2024 r. nr 142, wydanym na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 4, art. 229 ust. 1 i ust. 4 w zw. z art. 186 ust. 1 pkt 4, art. 231 ust. 1 i art. 238 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 248 ze zm., dalej w skrócie: "u.o.O.") oraz § 15 pkt 1 i § 16 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 20 lutego 2023 r. w sprawie zwalniania żołnierzy zawodowych z zawodowej służby wojskowej (Dz.U. z 2023 r., poz. 433, dalej w skrócie": "rozporządzenie"), orzeczono o zwolnieniu szeregowego K.G. (dalej w skrócie: "żołnierz" lub "skarżący") z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 stycznia 2025 r. wskutek otrzymania dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej i przeniesieniu do rezerwy pasywnej. W uzasadnieniu rozkazu podniesiono, że w dniu 4 września 2024 r. żołnierz otrzymał kopię opinii służbowej, w której został oceniony na ocenę dostateczną oraz że pouczono go o możliwości wniesienia odwołania od opinii służbowej. Z uprawnienia tego nie skorzystał, w związku z czym opinia stała się ostateczna w dniu 19 września 2024 r. W dniu 14 listopada 2024 r. wpłynął meldunek przełożonego żołnierza w sprawie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Została także sporządzona dodatkowa opinia, z której wynika, że żołnierz dał się poznać jako niezdyscyplinowany, sprawiający problemy wychowawcze oraz kilkukrotnie przebywał na krótkotrwałych zwolnieniach lekarskich, które kolidowały z powierzonymi mu zadaniami służbowymi, co czyni go żołnierzem o ograniczonej dyspozycyjności. Z opinii wynika także, że żołnierz nie stosował się do upomnień w zakresie obowiązku podnoszenia wiedzy niezbędnej w codziennej działalności służbowej i w ocenie przełożonego w dłuższej perspektywie nie podniesie swoich kwalifikacji, co czyni go nie w pełni przydatnym w dalszej służbie. Wyjaśniono ponadto, że w dniu 4 grudnia 2024 r. przeprowadzono dowód z przesłuchania żołnierza, który podał, że nie zgadza się z oceną jego wyszkolenia bojowego, gdyż uzupełnia wiedzę, aby móc funkcjonować w ramach plutonu rozpoznawczego, zaś przyczyną oceny niedostatecznej ze sprawdzianu sprawności fizycznej było złe samopoczucie i stan zdrowia. Jednocześnie skarżący oświadczył, że stara się poprawić swoją sprawność fizyczną. Podano, że w toku postępowania nie stwierdzono okoliczności, które stanowiłyby o nieprawidłowości w dokonanym opiniowaniu służbowym oraz okoliczności uniemożliwiających odwołanie się opiniowanego żołnierza od opinii służbowej. W ocenie organu, fakt przebywania żołnierza na szkoleniu poligonowym nie powoduje braku możliwości złożenia odwołania od opinii, zwłaszcza, że przełożeni, do których miałoby być złożone odwołanie, również brali udział w tym szkoleniu. Podniesiono, że w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 228 ust. 1 pkt 4 u.o.O. organ bada, czy wobec żołnierza została wydana ostateczna opinia służbowa z oceną dostateczną. W wyniku rozpoznania odwołania żołnierza od powyższego rozkazu, Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...] (dalej w skrócie: "Dowódca Jednostki" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia 17 lutego 2025 r. nr 83/25/Pers. uchylił rozkaz personalny Dowódcy Brygady w części dotyczącej ustalenia daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do pasywnej rezerwy w związku z otrzymaniem dostatecznej ogólnej oceny w opinii służbowej i w tej części ustalił nową datę zwolnienia z zawodowej służby wojskowej na dzień 14 marca 2025 r., zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że w zakresie wyszkolenia bojowego, samodzielności i inicjatywy oraz sprawności fizycznej żołnierz został uznany za niespełniającego wymagań, natomiast w zakresie wszystkich kompetencji i predyspozycji został oceniony jako spełniający wymagania jedynie w ograniczonym zakresie. W ramach opiniowania żołnierz otrzymał 38 punktów, czyli graniczną ilość punktów kwalifikujących do otrzymania oceny dostatecznej. Nie daje to podstawy do uznania, że żołnierz sprawnie i bezproblemowo wykonuje obowiązki służbowe, ani także do uznania, że realnie poszerza swoją wiedzę i umiejętności. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu okoliczności, że podczas certyfikacji drużyn żołnierz otrzymał ocenę bardzo dobrą ze sprawdzianu sprawności fizycznej, organ odwoławczy podał, że w 2024 r. skarżący otrzymał ocenę niedostateczną z rocznego sprawdzianu sprawności fizycznej, uzyskując jedynie 8,6 punktu, a próba poprawy oceny również zakończyła się niepowodzeniem i brakiem uzyskania zaliczenia. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący zarzucił rażące naruszenia zasad procedury. W uzasadnieniu skargi podniósł, że w związku ze zwolnieniem go z zawodowej służby wojskowej podjął działania zmierzające do rozliczenia służbowego z macierzystą Jednostką Wojskową i w ramach tych czynności – w dniu 7 marca 2025 r. – przystąpił do opróżniania przydzielonej mu służbowej "szafki metalowej", która nie jest zabezpieczana przed dostępem osób postronnych. Podczas wykonywania tych czynności stwierdził, że w "szafce metalowej" został ukryty przez osobę postronną wypełniony formularz opinii służbowej za 2024 r. z naniesionymi na 1 i 2 stronie dokumentu podpisami opiniowanego, przy czym skarżący nie wie, w jakich okolicznościach i w jakiej dacie dokument ten znalazł się w użytkowanej przez niego "szafce metalowej" oraz kto go tam umieścił. Skarżący podkreślił, że nigdy nie przedstawiono mu do zapoznania opinii służbowej za 2024 r., nie doręczono jej kopii, a naniesione tam podpisy opiniowanego są sfałszowane. W tych okolicznościach, w ocenie żołnierza, zaszły przesłanki do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, w związku z czym skarżący – pismem z dnia 10 marca 2025 r. – złożył taki wniosek. W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W motywach powołanego na wstępie wyroku wskazał, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, z uwagi na otrzymanie dostatecznej oceny w opinii służbowej, niezbędne jest przede wszystkim ustalenie, czy w stosunku do zwalnianego żołnierza została wydana opinia oraz czy ma ona walor ostateczności. W związku z tym należy zauważyć, że stosownie do treści art. 127 ust. 6 u.o.O. od opinii służbowej żołnierzowi przysługuje odwołanie do wyższego przełożonego, a zgodnie z art. 127 ust. 9 u.o.O., opinia służbowa wydana wskutek odwołania jest ostateczna, chyba że żołnierz uzyskał ogólną ocenę niedostateczną. W takim przypadku żołnierz może wystąpić do dowódcy jednostki wojskowej z wnioskiem o zweryfikowanie tej opinii. W przedmiotowej sprawie organy obydwu instancji uznały, że opinia służbowa jest ostateczna, gdyż doręczono ją żołnierzowi w sposób prawidłowy i nie skorzystał on z możliwości odwołania się od niej. Okoliczność ta, w świetle zarzutów podniesionych w skardze, budzi jednak wątpliwości. Z treści skargi wynika bowiem, że skarżący nie otrzymał przedmiotowej opinii, ani też nie został pouczony o możliwości wniesienia od niej odwołania, a jego podpis znajdujący się na druku opinii został podrobiony. Przy czym skarżący wyjaśnił, że w dacie określonej w opinii jako data jej doręczenia przebywał na ćwiczeniach poligonowych, które były zlokalizowane w odległości około 300 km od jednostki macierzystej, w której z kolei przebywał jego przełożony, wystawiający mu opinię. Należy zatem wskazać, że wprawdzie organ orzekający o zwolnieniu nie jest uprawniony do rozstrzygania kwestii ewentualnego sfałszowania podpisu skarżącego, gdyż to leży w kompetencjach organów i sądów właściwych do ścigania przestępstw, ale ma on obowiązek ustalenia, czy opinia została w prawidłowy sposób doręczona oraz czy żołnierz został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie wniesienia od niej odwołania. Dopiero bowiem spełnienie tych wymogów pozwala na przyjęcie, że opinia służbowa jest ostateczna. W przedmiotowej opinii z dnia 4 września 2024 r. nie sporządzono notatki, że została ona doręczona w sposób określony w § 12 ust. 4 rozporządzenia, a więc należy przyjąć, że została doręczona w trybie § 12 ust. 2 rozporządzenia, czyli podczas rozmowy przełożonego z opiniowanym żołnierzem zawodowym. W tej sytuacji wątpliwości budzi okoliczność, że do takiego doręczenia opinii – w dacie w niej wskazanej – doszło, skoro żołnierz i jego przełożony przebywali w dość znacznej odległości od siebie. Wprawdzie okoliczności te w niniejszej sprawie zostały podniesione dopiero w skardze do sądu administracyjnego, ale mają one istotne znaczenie dla oceny prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego przez organy. Należy przy tym wyjaśnić, że z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania stanowi podstawę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, a jedną z podstaw wznowieniowych jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej w skrócie: "k.p.a."). W związku z tym wskazane wyżej okoliczności wymagają wyjaśnienia przed wydaniem przez organ decyzji. Skoro rozporządzenie w sposób bardzo sformalizowany określa, w jaki sposób należy doręczyć opinię służbową, to wszystkie wymogi określone w powołanych przepisach muszą być spełnione. Tylko bowiem prawidłowe doręczenie opinii może skutkować uznaniem jej za ostateczną, a tym samym stanowić podstawę do orzekania w przedmiocie zwolnienia żołnierza ze służby zawodowej na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 4 u.o.O. Sąd pierwszej instancji nie podzielił przy tym stanowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, że o doręczeniu przedmiotowej opinii świadczy fakt podpisania przez skarżącego protokołu jego przesłuchania w dniu 4 grudnia 2024 r., gdyż – jak twierdzi organ – w jego trakcie odnosił się on do tej opinii, a także zapoznał się z aktami sprawy. Należy bowiem zauważyć, że oprócz opinii sporządzonej na arkuszu opinii służbowej według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia, datowanej na dzień 4 września 2024 r., została sporządzona także druga opinia, z datą 20 listopada 2024 r., ale z pomięciem wskazanego wzoru. W związku z tym nie wiadomo, czy w toku przesłuchania skarżącego odnosił się on do opinii z dnia 20 listopada 2024 r., czy też – jak twierdzi organ – do opinii z dnia 4 września 2024 r., zwłaszcza, że sformułowania, które przywoływał skarżący, zostały przedstawione w opinii z dnia 20 listopada 2024 r., a nie w opinii z dnia 4 września 2024 r. Nie sposób także podzielić stanowiska organu, że nawet jeśli nie doszło do prawidłowego doręczenia opinii z dnia 4 września 2024 r., to skarżący dowiedział się o niej w trakcie czynności przesłuchania. Z treści protokołu przesłuchania nie wynika bowiem, aby doszło do doręczenia opinii z dnia 4 września 2024 r. zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu, a tylko takie doręczenie byłoby skuteczne. Ponadto, z podanych wyżej względów, istnieją wątpliwości, czy opinia z dnia 4 września 2024 r. znajdowała się w aktach sprawy przedstawionych żołnierzowi w dniu 4 grudnia 2024 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiódł Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w [...]. Zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił: I) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez uznanie, że postępowanie administracyjne dotknięte jest wadą będącą podstawą wznowienia postępowania, z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję, w zakresie braku doręczenia opinii służbowej skarżącemu, podczas gdy z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżący w toku postępowania nie kwestionował doręczenia opinii służbowej, a w protokole przesłuchania strony z dnia 4 grudnia 2024 r. złożył on oświadczenie potwierdzające jej otrzymanie, co wyklucza zakwalifikowanie okoliczności doręczenia opinii jako nowej w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez nierozpoznanie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy oraz dokonanie wadliwej oceny w zakresie zapoznania skarżącego z opinią służbową, co miało przejawiać się w pominięciu treści protokołu przesłuchania strony z dnia 4 grudnia 2024 r., w którym żołnierz, odwołując się do opinii z dnia 4 września 2024 r., wprost oświadczył, że ją otrzymał; II) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 127 ust. 9 w zw. z art. 228 ust. 1 pkt 4 u.o.O., poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że opinia służbowa, od której żołnierz nie wniósł odwołania z powodu przebywania na szkoleniu poligonowym, nie ma waloru ostateczności, a tym samym nie może stanowić podstawy do zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, pomimo że żołnierz otrzymał dostateczną ocenę ogólną w opinii służbowej. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawił argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną K.G. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Istota sporu sprowadza się do wątpliwości Sądu pierwszej instancji, czy K.G. otrzymał przedmiotową opinię. Wyjaśnił on bowiem, że w dacie określonej w opinii jako data jej doręczenia przebywał na ćwiczeniach poligonowych, które były zlokalizowane w odległości około 300 km od jednostki macierzystej, w której z kolei przebywał jego przełożony, wystawiający mu opinię. Podkreślenia wymaga, iż dopiero prawidłowe doręczenie opinii oraz prawidłowe pouczenie żołnierza o sposobie i terminie wniesienia od niej odwołania pozwala przyjąć, że opinia służbowa jest ostateczna. Jak trafnie zauważył WSA w Olsztynie, w opinii z dnia 4 września 2024 r. nie sporządzono notatki, że została ona doręczona w sposób określony w § 12 ust. 4 rozporządzenia, a zatem należy przyjąć, że została ona doręczona w trybie § 12 ust. 2 rozporządzenia, czyli podczas rozmowy przełożonego z opiniowanym żołnierzem. Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji twierdząc, że wątpliwości budzi okoliczność, iż do takiego doręczenia opinii – w dacie w niej wskazanej – doszło, skoro żołnierz i jego przełożony przebywali w dość znacznej odległości od siebie. W konsekwencji wskazane wątpliwości wymagały wyjaśnienia przed wydaniem przez organ decyzji w sprawie. Skoro bowiem przepisy rozporządzenia w sposób bardzo sformalizowany określają, w jaki sposób należy doręczyć opinię służbową, to wszystkie wymogi określone w powołanych przepisach muszą być spełnione. Trafnie zauważył także WSA w Olsztynie, że o doręczeniu przedmiotowej opinii nie świadczy fakt podpisania przez skarżącego protokołu jego przesłuchania w dniu 4 grudnia 2024 r., gdyż – jak twierdzi organ – w jego trakcie odnosił się on do tej opinii, a także zapoznał się z aktami sprawy. Oprócz opinii sporządzonej na arkuszu opinii służbowej według wzoru stanowiącego załącznik do rozporządzenia, datowanej na dzień 4 września 2024 r., została sporządzona także druga opinia, z datą 20 listopada 2024 r., ale z pomięciem wskazanego wzoru. W związku z tym nie wiadomo, czy w toku przesłuchania skarżącego odnosił się on do opinii z dnia 20 listopada 2024 r., czy też – jak twierdzi organ – do opinii z dnia 4 września 2024 r., zwłaszcza, że sformułowania, które przywoływał skarżący, zostały przedstawione w opinii z dnia 20 listopada 2024 r., a nie w opinii z dnia 4 września 2024 r. Nie można podzielić również stanowiska organu, że nawet jeśli nie doszło do prawidłowego doręczenia opinii z dnia 4 września 2024 r., to skarżący dowiedział się o niej w trakcie czynności przesłuchania. Z treści protokołu przesłuchania nie wynika bowiem, aby doszło do doręczenia opinii z dnia 4 września 2024 r. zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu, a tylko takie doręczenie byłoby skuteczne. Przestawione okoliczności uzasadniały stanowisko Sądu pierwszej instancji, że z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania stanowi podstawę do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, a jedną z podstaw wznowieniowych jest wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Niezależnie od tego, przedstawione wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy należało uznać za naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., bowiem nieustalenie, czy opinia była ostateczna, należało uznać za naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko bowiem prawidłowe doręczenie opinii może skutkować uznaniem jej za ostateczną, a tym samym stanowić podstawę do orzekania w przedmiocie zwolnienia żołnierza ze służby zawodowej na podstawie art. 228 ust. 1 pkt 4 u.o.O. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2, art. 200, art. 209 i art. 205 § 2 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.), z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12 (ONSAiWSA 2013, nr 3, poz. 38).