III OSK 2094/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Sz 833/23 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Wójta Gminy K. z dnia 3 lipca 2023 r. nr GK.3137.17.7.2022.AŻ w przedmiocie określenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 18 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej: Sąd I instancji), sygn. akt II SA/Sz 833/23 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: spółka, skarżąca, skarżąca kasacyjnie) na decyzję Wójta Gminy K. (dalej: Wójt, organ) z 3 lipca 2023 r. nr GK.3137.17.7.2022.AŻ w przedmiocie ustalenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną do WSA w Szczecinie decyzją Wójt orzekł wobec spółki dla nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obręb [...], opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji. Pismem z 18 sierpnia 2023 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję organu z 3 lipca 2023 r. i wniosła o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją informacji rocznej dotyczącej opłaty za III i IV kwartał 2022 r. i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów oraz naruszenia prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, ustosunkowując się do zarzutów skargi. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że zasadniczą kwestią sporną w sprawie jest to, czy system kanalizacji deszczowej na działce [...] był w okresie objętym decyzją podłączony do systemu kanalizacji otwartej (jak twierdzi strona) czy też nie (jak twierdzi organ) – z uwagi na rozbieżność stanowisk co do tego czy jako element kanalizacji otwartej można traktować rów melioracyjny, w dalszej zaś kolejności czy system wewnętrznej kanalizacji znajdujący się na działce [...] włączony do rowu melioracyjnego może być traktowany jako urządzenie do retencjonowania wody. Sąd I instancji podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21, w którym podkreślono, że sytuacji, kiedy nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. NSA wskazał, że sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W skardze kasacyjnej spółka, reprezentowana przez r.pr., na podstawie art. 173 § 1 i 2 p.p.s.a. i art. 177 § 1 p.p.s.a., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. naruszenie prawa materialnego tj. art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (dalej jako: u.p.w.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że dla zwolnienia z obowiązku opłaty wskazanej ww. przepisie jest konieczne, aby wewnętrzny system kanalizacji deszczowej istniejący na działce nr [...] (znajdujący się w kompleksie 19 działek, które wzajemnie są połączone ze sobą systemem kanalizacji deszczowej) był dodatkowo podłączony do zewnętrznego systemu kanalizacji deszczowej, podczas gdy ustawodawca nie wprowadza konieczności podłączenia nieruchomości do zewnętrznej kanalizacji deszczowej bezpośrednio, a wymaga jedynie, aby dana nieruchomość była podłączona do systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej jaki funkcjonuje na danym obszarze; II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. i niedostrzeżenie tych wad procesowych postępowania administracyjnego prowadzonego przez gminę przez Sąd, tj.: a) bezpodstawne przyjęcie, że działka nr [...], obręb [...], znajduje się na obszarze nieujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, podczas gdy wody opadowe i roztopowe z tejże działki są odprowadzane do rowu melioracyjnego będącego we władaniu do gminy, który to rów stanowi element gminnego systemu kanalizacyjnego, a następnie wody te za pośrednictwem ww. rowu trafiają do wód powierzchniowych, przy czym należy podkreślić, że zgodnie z danymi zawartymi na Mapie Podziału Hydrograficznego Polski ww. rów melioracyjny posiada status cieku o nazwie "[...]" i jest uwzględniony jako ciek o charakterze naturalnym w Planie Gospodarowania Wodami, a zaliczenie cieków do urządzeń melioracji wodnych było konsekwencją wywodzącą się z przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne (Dz.U. Nr 38, poz. 230), które cieki wodne naturalne o szerokości dna do 1,5 m w ich dolnym biegu, zaliczały wprost do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych (art. 91 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne z 1974 r.), co w konsekwencji winno prowadzić do ustalenia przez organ charakteru cieku na podstawie źródłowej dokumentacji hydrograficznej znajdującej się obecnie w zasobach Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w S., a także wykazania przez organ, że ów ciek naturalny (rów melioracyjny) nie stanowi części systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej dla obszaru, na którym położona jest działka ewidencyjna nr [...] poprzez wskazanie źródłowej dokumentacji planistycznej dla obszaru W. identyfikującej w sposób jednoznaczny, które z cieków naturalnych znajdujących się na tym obszarze oraz elementów infrastruktury technicznej służących do odprowadzania wód opadowych i roztopowych znajdują się we władaniu gminy i którymi odprowadzane są wody opadowe i roztopowe dalej do wód, by wykazać, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane za pośrednictwem cieku naturalnego "[...]" do systemu nie są włączone. Przy czym należy uwzględnić, iż ciek o nazwie "[...]" obejmuje swoim zasięgiem obszar wykraczający poza położone w bezpośrednim otoczeniu działki ewidencyjnej nr [...] pozostałe działki należące do podmiotów powiązanych ze skarżącą, dla których organ również nalicza opłatę za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej; b) bezpodstawne przyjęcie, że wody opadowe i roztopowe odprowadzane z działki nr [...] są odprowadzane do ziemi, podczas gdy są one odprowadzane do cieku wodnego o charakterze naturalnym o nazwie "[...]", który został zaliczony do urządzeń melioracji wodnych na podstawie przepisów ustawy Prawo wodne z 1974 r. (art. 91 ust. 4 pkt 1), a następnie za jego pośrednictwem, tj. z rowu melioracyjnego oznaczonego symbolem R-l (obręb W.), z którego wody przejmuje rurociąg r-l z wylotem do rowu R-2 (zlokalizowanego na działce nr [...], obręb Ś., miasto S.) stanowiący dopływ rzeki B., są odprowadzane do wód powierzchniowych, aż do Morza Bałtyckiego, co w konsekwencji doprowadziło organ do przekonania, że ów rów melioracyjny będący w rzeczywistości ciekiem naturalnym, nie jest częścią systemu kanalizacji deszczowej otwartej lub zamkniętej dla obszaru, na którym zlokalizowana jest działka ewidencyjna nr [...], podczas gdy analiza Mapy Podziału Hydrograficznego Polski oraz dokumenty dotyczące urządzeń melioracji wodnych i ich statusu, w odniesieniu do dokumentacji planistycznej gminy dla wspomnianego obszaru, winny doprowadzić organ do przekonania, że ciek wodny "[...]" stanowi element systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej na obszaru W., a tym samym opłata od zmniejszenia naturalnej retencji terenowej jest nienależna. W związku z powyższym na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. oraz art. 176 § 2 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a., wniesiono o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Szczecinie do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 3. rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia czy system kanalizacji deszczowej na działce [...] był w okresie objętym decyzją podłączony do systemu kanalizacji otwartej (jak twierdzi strona) czy też nie (jak twierdzi organ) – z uwagi na rozbieżność stanowisk co do tego czy jako element kanalizacji otwartej można traktować rów melioracyjny, w dalszej zaś kolejności czy system wewnętrznej kanalizacji znajdujący się na działce [...] włączony do rowu melioracyjnego może być traktowany jako urządzenie do retencjonowania wody. Skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie ustaleń faktycznych organu, z których wynika, że działka nr [...] posiada odprowadzenie wód deszczowych, do ziemi (rów melioracyjny), a nie do systemu kanalizacji deszczowej ogólnodostępnej będącej własnością gminy lub innego podmiotu prawnego. Okoliczność odprowadzania wód opadowych do rowu melioracyjnego jest bezsporna organ administracji dokonał w tym względzie ustalenia faktycznego zgodnego z twierdzeniami strony. Sąd I instancji zasadnie podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że "w sytuacji kiedy: »nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej», nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych. Przez systemy kanalizacji zamkniętej lub otwartej ustawodawca rozumie w ogóle organizację odprowadzania wód opadowych: zarówno jej stronę techniczną, jak i podmiotową. System to nie tylko zespół współpracujących urządzeń, ale również zarządzanie tymi urządzeniami. Nie może przy tym chodzić o system kanalizacji wewnętrznej należący do właściciela nieruchomości i przez niego zarządzany. (...). Sąd I instancji zasadnie zwrócił uwagę, że podobne rozważania NSA zawarł w wyroku z 15 marca 2022 r. o sygn. akt III OSK 794/21, dotyczącym działki [...] obr. [...], w którym wskazał, że odprowadzanie przez skarżącego wód opadowych i roztopowych do gruntu (rowu melioracyjnego) przez istniejący na nieruchomości system kanalizacyjny nie mogło stanowić o wyłączeniu obowiązku uiszczenia opłaty za ograniczenie retencji. Również w wyrokach z dnia 8 marca 2023 r. o sygn. akt III OSK 1995/21 (co do działki nr [...] obr. [...]) i III OSK 1996/21 (odnośnie do działki nr [...] obr. [...]) NSA stwierdził, że "samo funkcjonowanie systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej na obszarze jest jeszcze niewystarczające do przyjęcia, że zachodzi negatywna przesłanka do ponoszenia opłaty za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej. Dodatkowo konieczne jest bowiem przyłączenie nieruchomości do funkcjonującego na danym obszarze systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej". Wskazać należy, że działki terenu, w stosunku do których zapadły powyższe wyroki NSA znajdują się w bardzo bliskim sąsiedztwie działki [...], której dotyczy przedmiotowa sprawa. Znajdują się zatem na tym samym obszarze, który, jak wyżej wskazano, nie jest podłączony do systemu kanalizacji o cechach wyżej opisanych, będącej własnością gminy lub innego podmiotu prawnego. W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w sprawie nie podziela, wyrażonego przez stronę skarżącą kasacyjnie poglądu, że istniejąca na jej nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości jest systemem, o którym mowa w ustawie Prawo wodne" (tak napisano w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2022 r. o sygn. akt III OSK 866/21). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawioną w ww. wyroku argumentację i uznaje, że jest ona adekwatna także w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Jak słusznie zauważono w ww. wyroku sytuacji, kiedy: "nieruchomość znajduje się na obszarze ujętym w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej", nie można utożsamiać jedynie z faktycznym zapewnieniem odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z danej nieruchomości. Sama techniczna możliwość odprowadzenia deszczówki z danej nieruchomości nie stanowi podstawy do przyjmowania, że jest to nieruchomość ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W przepisie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo wodne nie chodzi bowiem o zebranie wód z opadów atmosferycznych (ewentualnie roztopów) do jakiegokolwiek systemu kanalizacji, ale o odprowadzenie ich do takiego systemu, który przewidziany jest na danym obszarze do odbioru wód opadowych i roztopowych (por. wyrok NSA z 8 marca 2023 r., sygn. akt III OSK 1996/21). W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Z tego też względu za chybione należy uznać stanowisko skarżącej kasacyjnie, że istniejąca na jej nieruchomości kanalizacja z odprowadzaniem wód do rowu melioracyjnego, niestanowiącego elementu zarządzanej i zorganizowanej całości jest systemem, o którym mowa w ustawie z 20 lipca 2017 r Prawo wodne. Obszar, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej stanowiąca działkę nr [...], nie jest podłączona do takiego systemu. Spór w niniejszej sprawie dotyczył również konsekwencji wprowadzania wód opadowych do rowu melioracyjnego. Uszło uwadze stronie skarżącej kasacyjnie, że retencja wody, nie oznacza odprowadzania wody np. do rowu melioracyjnego, lecz czasowe zatrzymanie obiegu wody, czyli zjawisko (naturalne lub sztuczne) zatrzymywania wody na powierzchni, w glebie i pod ziemią. Retencjonowanie wody sztuczne określa się w jednostkach objętości. Nie można utożsamiać urządzeń do retencjonowania wody z urządzeniami do odprowadzania wody, tak jak próbuje to wykazać skarżąca kasacyjnie. Retencja wody oznacza "czasowe zatrzymanie lub ograniczenie prędkości, czyli spowolnienie obiegu wody. Zjawisko naturalne lub sztuczne zatrzymywania wody na powierzchni, w glebie i pod ziemią, jej wielkość wyraża się w m³ lub mm." (zob. hasło "Retencja" A.S. Kleczkowski, S. Krajewski, [w:] A.S. Kleczkowski, A. Różkowski (red.), Słownik hydrologiczny, Warszawa 1997, s. 151). Urządzenia, na które wskazuje skarżąca kasacyjnie, służą wyłącznie odprowadzaniu wody do urządzeń melioracyjnych. Na przedmiotowej nieruchomości urządzeń do zatrzymywania tzn. przechowywania wody, czyli zbiorników retencyjnych nie ma. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że wykonanie wewnątrzzakładowego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych do rowu melioracyjnego, czyli nie działającego na zasadzie retencjonowania (przetrzymywania) opadów atmosferycznych w przeznaczonych do tego urządzeniach, nie może zostać uznane za uzasadniające stosowanie opłaty właściwej dla powierzchni z urządzeniami do retencjonowania wody, skoro takich na przedmiotowej nieruchomości brak. Rów melioracyjny służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody. Urządzenia skarżącej kasacyjnie służą wyłącznie odprowadzaniu wody do urządzeń melioracyjnych. Na przedmiotowej nieruchomości nie występują urządzenia do zatrzymywania tzn. przechowywania wody, czyli brak jest zbiorników retencyjnych. Wykonanie i użytkowanie wewnątrzzakładowego systemu odprowadzania opadów atmosferycznych do rowu melioracyjnego, czyli nie działającego na zasadzie retencjonowania (przetrzymywania) opadów atmosferycznych w przeznaczonych do tego urządzeniach, nie może zostać uznane za uzasadniające stosowanie opłaty właściwej dla powierzchni z urządzeniami do retencjonowania wody, skoro takich na przedmiotowej nieruchomości brak. Rów melioracyjny, na który powołuje się skarżąca kasacyjnie służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody. Instalacja należąca do skarżącej kasacyjnie nie jest podłączona do gminnej sieci kanalizacji deszczowej posadowionej na dz. [...]. Rów jest sztucznym korytem, wykopem podłużnym często tylko okresowo napełnionym wodą. Są to na ogół systemy rowów melioracyjnych. W piśmiennictwie wskazano, że "Retencja powierzchniowa obszaru pozostaje w ścisłym związku z rzeźbą terenu, przepuszczalnością powierzchni i występowaniem obszarowych obiektów hydrograficznych (zbiorników wodnych, obszarów zabagnionych). Zależy ona także od charakteru pokrycia powierzchni obszaru" (zob. E. Bajkiewicz-Grabowska, Z. Mikulski, Hydrologia ogólna, Warszawa 1999, s. 148). Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt niniejszej sprawy, zgodzić należy się z Sądem I instancji, że nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut przedstawiony w pkt II.1. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo nie stwierdził naruszenia przez organ przepisów postępowania czyli: art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. W konsekwencji prawidłowo też zastosował art. 151 p.p.s.a. i to ten przepis stanowił podstawę rozstrzygnięcia. Tym samym nie doszło do naruszenia: art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi, ponieważ organ nie naruszył: art 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją zastosowanej przez Sąd normy prawnej obejmującej art. 151 p.p.s.a. Nie jest zasadny zarzut przedstawiony w pkt I. petitum skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. W odniesieniu do konstrukcji omawianego zarzutu sformułowanego jako zarzut niewłaściwego zastosowania art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, należy przypomnieć, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumpcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy (zob. wyrok NSA z 12 lipca 2024 r., sygn. akt III OSK 2638/23). W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. Omawiany zarzut dotyczy niewłaściwego zastosowania prawa materialnego i również w jego treści nie zakwestionowano prawidłowości wykładni wskazanego w nim przepisu art. 269 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Sąd I instancji w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumpcji strona skarżąca kasacyjnie jednak nie wykazała, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Ponadto, treść zarzutu wskazuje na to, że strona skarżąca kasacyjnie ponownie na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego kwestionuje ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego sprawy upatrując wadliwości działania Sądu I instancji w kwalifikacji odprowadzania wód do rowu melioracyjnego oraz tego, że rów melioracyjny służy do bezpośredniego odprowadzania wody dalej, a nie do magazynowania (retencjonowania) wody. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I instancji nie może nastąpić na podstawie zarzutu naruszenia prawa materialnego. Nie można Sądowi I instancji zarzucić niewłaściwego zastosowania wskazanego w pkt I. petitum skargi kasacyjnej przepisu prawa, ponieważ działka [...] jest położona na obszarach nieujętych w system kanalizacji - co należy rozumieć jako nieujęcie danej nieruchomości w funkcjonujący na danym obszarze system kanalizacji otwartej i zamkniętej. Sformułowanie: "odprowadzanie do wód opadowych i roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast" zakłada, że odprowadzane wody są ujmowane w system do tego przeznaczony, który transmituje je dopiero do wód. System ten ma służyć przekazaniu wód opadowych z nieruchomości do wód. W przypadku zmniejszenia retencji nie tyle chodzi o ujęcie wód opadowych do systemu, ile o nieujęcie całego obszaru w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej. W świetle powyższego nie jest uzasadnione twierdzenie, że istnienie w terenie rowu melioracyjnego oznacza, że cały obszar ujęty jest w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej (zob. wyrok NSA z 15 marca 2022 r., sygn. akt III OSK 794/21). Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.