III OSK 2277/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 22 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze kasacyjnej S. sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 466/23 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 29 grudnia 2022 r., nr DKE.561.30.2022.AP.195352 w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 4 marca 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącej spółki na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z 29 grudnia 2022 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wniosła spółka. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że: "sytuacja finansowa spółki nie jest stabilna, a jej kondycja nie jest dobra. Stopniowo od 2022 roku spółka notuje coraz niższe zyski, dlatego zapłata nałożonej na nią administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 36 588 zł może spowodować wyrządzenie znacznej szkody po stronie spółki". Spółka odniosła się również do meritum sprawy, podnosząc zarzut nieproporcjonalności kary. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przesłanki jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu takiego wniosku w sposób wyczerpujący zostały określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., w myśl którego są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie. Z powyższego wynika, że strona skarżąca powinna we wniosku przedstawić taką argumentację, która przekona, iż konsekwencje wykonania zaskarżonego aktu mogą spowodować znaczną szkodę lub doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku lub niewykazanie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi wystarczającą podstawę do negatywnego rozpoznania wniosku. Zatem, żądając udzielenia ochrony tymczasowej, strona skarżąca powinna we wniosku wskazać na której przesłance opiera swoje żądanie oraz je uzasadnić. W niniejszej sprawie skarżąca spółka uzasadniła swój wniosek ogólnym stwierdzeniem, że znajduje się w kiepskiej sytuacji finansowej. Na poparcie wniosku nie załączyła jakichkolwiek dokumentów, które świadczyłyby o takim stanie rzeczy. Z wniosku nie wynika w ogóle w jakiej kondycji znajduje się skarżąca spółka, lecz to, że w subiektywnej ocenie spółki "sytuacja finansowa spółki nie jest stabilna, a jej kondycja nie jest dobra". Z tych twierdzeń nie wynikają żadne konkretne dane, który by umożliwiły merytoryczne rozpoznanie przedmiotowego wniosku. Spółka mogła odwołać się do konkretnych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy lub też załączyć nowe dowody na poparcie swojego wniosku, tak zaś się nie stało. Należy podkreślić, że z przedstawionych wyżej wywodów wynika, że strona skarżąca powinna we wniosku przedstawić odpowiednią argumentację, która powinna wynikać z brzmienia art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz ją poprzeć stosownymi dokumentami lub chociażby danymi, na podstawie których Sąd mógłby dokonać oceny, że w istocie wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować u skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowym wniosku skarżąca spółka ograniczyła się jednak do ogólnego twierdzenia o kiepskiej kondycji finansowej. Na tej podstawie nie sposób ocenić, czy faktycznie sytuacja spółki uzasadnia przyznanie jej w sprawie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie przedmiotowego wniosku jest zbyt lakoniczne i ogólnikowe, w związku z czym wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie. Co do części wniosku odnoszącej się do meritum sprawy wskazać należy, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest uprawniony do wydania swoistego "orzeczenia wstępnego", zatem nie może w ramach takiej sprawy odnosić się do twierdzeń i okoliczności dotyczących istoty sprawy – zarzutów względem wyroku sądu I instancji. W tym stanie sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.