III OSK 2334/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Teresa Zyglewska sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: starszy asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Łd 839/22 w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr SKO. 4170.124-129.2022 SKO. 4170.131-132.2022 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 26 kwietnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej: Sąd I instancji), sygn. II SA/Łd 839/22 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi E.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr SKO.4170.124-129.2022 SKO.4170.131-132.2022 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z 18 sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej: SKO, Kolegium), na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm. - w skrócie: "k.p.a.") – art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 62a i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm. – powoływanej dalej jako: ustawa) – oraz § 3 ust. 2 pkt 58 lit. b), pkt 55 lit. b) tiret drugie oraz pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm. – powoływanego dalej jako: "rozporządzenie") – po rozpatrzeniu odwołań [...] od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi (dalej: Prezydent Miasta) z 14 czerwca 2022 r. nr 27/U/2022, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia (w wariancie inwestorskim) polegającego na budowie zabudowy mieszkaniowej, garaży podziemnych, parkingów naziemnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz drogi o nawierzchni twardej, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b), pkt 55 lit. b) tiret drugie oraz pkt 62 rozporządzenia na potrzeby budowy zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi wraz z niezbędną infrastrukturą w [...] przy ul. [...] (działki nr ew. [...] w obrębie [...]), w pkt 1 umorzyło postępowanie odwoławcze w stosunku do J.K., natomiast w pkt 2 w stosunku do pozostałych odwołujących utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na ostateczną decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła E.K. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie) podnosząc, że organ II instancji jest w błędzie, że na terenie inwestycji miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie obowiązuje. Według skarżącej plan ten obowiązuje, ale w tym przypadku nie został jeszcze sporządzony. Skarżąca dodała, że teren, na którym mają być wybudowane prywatne wieżowce to tykająca bomba biologiczna, aktualnie przykryta warstwą roślinną - drzewami i krzewami. Otwarcie tego terenu, poprzez zrobienie wykopów pod wieżowce to możliwość uwolnienia do środowiska skażonych substancji, metali aktualnie spinanych warstwą korzeniową drzew i krzewów. Teren winien być zbadany pod kątem występowania skażeń w 13 punktach (to wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia inwestora), jest zbadany zaledwie w 7, zaś pozostałe 6, które znajdują się w pobliżu zabudowań nigdy nie zostały zbadane, mimo próśb mieszkańców. Inwestor odmawia dokonania badań w tych 6 punktach, a Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa nie reaguje, a tam, w ziemi znajdują się kadzie, z substancjami niewiadomego pochodzenia, z metalami ciężkimi, bo to teren po [...]. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z 23 stycznia 2023 r. skarżąca ponownie przytoczyła argumenty podniesione w skardze, natomiast w piśmie procesowym z 13 marca 2023 r. skarżąca podniosła, że po zakończeniu procesu inwestycyjnego projektowane przedsięwzięcie będzie źródłem emisji hałasu w porze nocnej i dziennej. Nie wiadomo jednak, dlaczego tak ma być, jaki będzie to miało wpływ na życie, zdrowie, pracę mieszkańców ulicy. Ponadto brak jest informacji, jaki będzie bezpośredni i pośredni wpływ spornej inwestycji w szczególności na środowisko, ludzi oraz zdrowie i warunki życia, a także zabytki, dobra materialne mieszkańców ul. [..] (np. wartość nieruchomości). Brak jest informacji, jakie jest ryzyko wystąpienia awarii, katastrof naturalnych, budowlanych, pożarów. Brak informacji, jakie są możliwości oraz sposoby zapobiegania negatywnemu oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Dlaczego odstąpiono od wymaganego zakresu monitoringu. Dlaczego wykluczono możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, zawężając krąg uprawnionych. Do pisma z 3 kwietnia 2023 r. skarżąca dołączyła mapę poglądową terenu po fabryce [...] w [...] przy ul. [...], wykonaną na podstawie mapy ewidencyjnej nr 5/127/74 sporządzonej 28 marca 2023 r. przez [...] Ośrodek Geodezji w [...]. Na mapie poglądowej - czerwonym kolorem zaznaczono miejsca - 6, w których władający nieruchomością - musiał, ale nie zrobił odwiertów do zbadania stopnia skażenia terenu po dawnej [...]. Te miejsca są istotne dla badania oceny stanu skażenia środowiska, gdyż sąsiadują z nieruchomościami mieszkańców ulicy i znajdują się dokładnie tam, gdzie była kiedyś [...] i lakiernia fabryki. Kolorem zielonym zaznaczono miejsca dokonanych odwiertów. Pięć z nich znajduje się z dala od budynków fabrycznych - blisko torów kolejowych, a jeden przy wejściu do magazynu zakładowego. W piśmie procesowym z 18 kwietnia 2023 r. skarżąca zarzuciła, że w aktach administracyjnych sprawy jest pismo pełnomocnika inwestora z 17 grudnia 2021 r., w którym wprowadzono w błąd organy administracji informując o braku oddziaływania inwestycji na środowisko i mieszkańców innej dzielnicy [..] i innej ulicy. W piśmie procesowym z 21 kwietnia 2023 r. pełnomocnik uczestniczki postępowania T. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o pominięcie jako wniesionych po terminie, pism skarżącej z 13 marca i 3 kwietnia 2023 r. w zakresie zawartych tam zarzutów i dowodów, jako złożonych po upływie terminu do wniesienia skargi. Pełnomocnik uczestniczki postępowania podkreślił, że skarżąca nie przedstawiła żadnej fachowej opinii, a mimo to kwestionuje wiedzę specjalistyczną wyrażoną w decyzji organu I instancji, wyspecjalizowanego w przedmiocie objętym decyzją i dodatkowo popartą specjalistycznymi opiniami. Ponadto w skardze nieprawdziwie wskazano, że teren objęty decyzją pełni jakoby funkcje klimatyczne, wentylacyjne lub hydrologiczne dla dzielnicy [...], czy parkowe. Istotne jest, że dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Teren inwestycji jest ogrodzony - nie jest ogólnie dostępny. Teren jest poprzemysłowy i ma użytek Bi (inne tereny zabudowane) i użytek Ba (tereny przemysłowe). Ponadto planowane przez uczestnika przedsięwzięcie przeznacza teren pod funkcję mieszkaniową, zgodną z funkcją nieruchomości sąsiednich w tym skarżącej. W decyzji organu I instancji, określono m.in. minimalne wymagania dotyczące m.in. drzew i krzewów dla planowanego przedsięwzięcia. Z wymagań tych wynika polepszenie sytuacji wobec obecnego stanu. Sąd I instancji oddalając skargę w uzasadnieniu wyroku wskazał, że kontrolowaną decyzją SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 14 czerwca 2022 r. orzekającą o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia i określającą istotne warunki korzystania ze środowiska. Dokonując formalnej i merytorycznej oceny kwestionowanego rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że podjęto je zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania przepisami prawa materialnego, a stan faktyczny ustalony w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dawał organowi podstawę do zastosowania przywołanych przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Sądu I instancji, niewątpliwie, jak wynika to z akt sprawy, teren przedsięwzięcia nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś planowane zamierzenie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 58 lit. b), pkt 55 lit. b) tiret drugie i pkt 62 rozporządzenia. W skardze kasacyjnej skarżąca, reprezentowana przez adw., na podstawie art. 173, w zw. z art. 175 § 1 p.p.s.a., zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono, na podstawie art. 174 p.p.s.a.: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 §1 pkt 1 lit. c) i art. 151, w zw. z art. 141 § 4, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i w konsekwencji przyjęcie, że: i. brak jest podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, w sytuacji gdy od początku prowadzonego postępowania administracyjnego nie tylko skarżący, ale także inni uczestnicy postępowania zwracali uwagę na zagrożenia dla środowiska płynące z planowanej inwestycji; ii. oparcie rozstrzygnięcia na karcie informacyjnej przedsięwzięcia z dnia 6 października 2021 r. sporządzonej przez Akademicki Ośrodek Naukowo - Techniczny z siedzibą w [...], gdy jeden z autorów ww. opinii był pełnomocnikiem inwestora w toku prowadzonego postępowania administracyjnego; 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: i. art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych poprzez odstąpienie od przeprowadzania rozprawy zdalnej i skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne, w sytuacji, gdy skarżąca wnosiła o umożliwienie jej wzięcia udziału w rozprawie zdalnej przez udostępnienie jej "sali sądowej" na czas trwania rozprawy /pismo z 13 marca 2023 r./, co w konsekwencji doprowadziło do pozbawienia skarżącej możności obrony swoich praw; ii. art. 10 k.p.a. przez doręczenie wraz z sentencją wyroku odpisu pisma uczestnika postępowania T. sp. z o.o. z siedzibą w W., co pozbawiło skarżącą możliwości ustosunkowania się do ww. pisma; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną lub niewłaściwe zastosowanie: i. art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przez uznanie, że brak jest podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, w sytuacji, gdy błędnie przyjęto, że: 1. nowa inwestycja budowlana nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu; 2. nowa inwestycja budowlana nie zaburzy ekosystemu, gdy prowadzi do wycinki wielu gatunków drzew, konieczności przesiedlenia różnych gatunków ptaków a teren objęty inwestycją jest tzw. "zielonymi płucami [...]"; 3. planowane prace budowlane nie doprowadzą do skażenia terenu, gdy nie zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy i kompleksowy odwierty mające potwierdzić stan geologiczny terenu budowy; 4. teren przedsięwzięcia jest przemysłowy, gdy był on wykorzystywany jako teren budownictwa mieszkaniowego. Na podstawie art. 176 p.p.s.a., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w niniejszym postępowaniu w ocenie skarżącej kasacyjnie, doszło do realnego pozbawienia strony możności obrony swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi skierował sprawę na posiedzenie niejawne, pomimo prośby ze strony skarżącej o udostępnienie jej sali w budynku sądu celem udziału w rozprawie w sposób zdalny. Rozprawa zdalna winna być tylko wyjątkiem od zasady przeprowadzenia posiedzenia w siedzibie sądu. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że odpis pisma pełnomocnika uczestnika postępowania został skarżącej doręczony wraz z odpisem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, tym samym skarżąca nie mogła się z nim zapoznać przed wydaniem wyroku a także ewentualnie ustosunkować do zawartej w nim argumentacji. W toku prowadzonego postępowania w ocenie skarżącej kasacyjnie, nie został zbadany wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko, tj. wpływ hałasu, zanieczyszczeń na okoliczne budownictwo. W piśmie z 19 lipca 2023 r. skarżąca kasacyjnie, reprezentowana przez adwokata, wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy, czyli wskazane naruszenia przepisów prawa. Rozpoznając zatem skargę kasacyjną w tak określonych granicach NSA uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Wszystkie zarzuty przedstawione w petitum skargi kasacyjnej oraz rozwinięte w jej uzasadnieniu nie zasługiwały na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania, przy czym w pierwszej kolejności należy to czynić pod kątem prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych, które wyznaczają przepisy prawa materialnego mające w sprawie zastosowanie. Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt 1.,i.,ii. petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151, w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), przez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Odnosząc się łącznie do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wyjaśnić należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a., w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 13 lutego 2026 r., sygn. akt III OSK 1093/23). Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w tym składzie stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku, wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie, zawiera wszystkie wymagane elementy, w tym: przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji odniósł się do kwestii istotnych z punktu widzenia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i wskazał powody, dla których uznał, że skarga skarżącej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr SKO.4170.124-129.2022 SKO.4170.131-132.2022 w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia, nie zasługiwała na uwzględnienie. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji czyni go więc w pełni poddającym się kontroli kasacyjnej i wprost wynika z niego rezultat i wnioski przeprowadzonej kontroli działalności administracji publicznej - Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Przedstawiona przez Sąd I instancji argumentacja jest czytelna sprawiając, że wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a to wszystko czyni zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bezskutecznym. Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza per se, że uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 19 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 1919/22). Nie są zasadne zarzuty przedstawione w pkt 2.,i.,ii. petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. i. art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Odnosząc się do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia wskazać należy, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku prawidłowo wyjaśnił, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku prawidłowo wyjaśnił, że "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami ustawy COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 22 lutego 2023 r., sygn. II SA/Łd 839/22 (k. 102 akt sądowych) zawiadomiono m.in. skarżącą o terminie i składzie oraz poinformowano, że w zw. ze zmianą art. 14 zzs⁴ ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842, z późn. zm.), wprowadzoną ustawą z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r. WSA w Łodzi przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Sądu z udziałem stron. W piśmie z 13 marca 2023 r. skierowanym do WSA w Łodzi (k. 122 akt sądowych) E.K. oświadczyła, że "Gdyby nie przepisy Covidowe, na Sali rozpraw w dniu 26 kwietnia 2023 r. w WSA w Łodzi pojawiłaby się duża liczba mieszkańców ul. [...], aby zaakcentować swoje istnienie oraz poparcie zgłoszone przez skarżącą w skardze do Sądu". W aktach sądowych sprawy (k. 158 akt sądowych) znajduje się zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II z 27 marca 2023 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania za posiedzeniu niejawnym wydane w związku z oświadczeniem skarżącej o braku możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.), kierujące sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2023 r. w składzie trzyosobowym wskazanym w zarządzeniu z dnia 22 lutego 2023 r. W zawiadomieniu z 28 marca 2023 r. (k. 159 akt sądowych) poinformowano skarżącą, że sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 kwietnia 2023 r. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. przez doręczenie wraz z sentencją wyroku odpisu pisma uczestnika postępowania, co pozbawiło skarżącą możliwości ustosunkowania się do ww. pisma. Odnosząc się do tego zarzutu oraz jego uzasadnienia wskazać należy, że art. 10 k.p.a. składa się z trzech jednostek redakcyjnych w postaci paragrafów o zróżnicowanej treści normatywnej. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd kasacyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Z uwagi na treść powyższych regulacji precyzyjne sformułowanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie przez stronę składającą ten środek odwoławczy jest kwestią niezwykle istotną, przesądzającą o zakresie kontroli instancyjnej, dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który nie może uzupełniać, rozszerzać czy precyzować zarzutów kasacyjnych (zob. wyrok NSA z 9 października 2025 r., sygn. akt II FSK 150/23). Nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty przedstawione w pkt 3.,i.,1.,2.,3.,4. petitum skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia "przepisów prawa materialnego przez błędną lub niewłaściwe zastosowanie": "art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, że brak jest podstaw do przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko". Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 ze zm., dalej: u.u.i.ś.), wyjaśnić należy, że przepis ten składa się z wielu jednostek redakcyjnych o zróżnicowanej treści normatywnej. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu. Art. 63 ust. 1 reguluje instrument w postaci stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W niniejszej sprawie organ I instancji na podstawie art. 71 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 84, art. 85ust. 2 pkt 2 u.u.i.ś. w decyzji 14 czerwca 2022 r., znak DEK-OŚR-I.6220.211.2021 stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd kasacyjny nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych. Odnosząc się dalej do tych zarzutów oraz ich uzasadnienia, zgodzić należy się z Sądem I instancji, który podkreślił, że w przypadku gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tak jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych przepisami procedury administracyjnej, powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy). Ma rację Sąd I instancji, że wskazane elementy niewątpliwie kwestionowana decyzja spełnia. W trafnej ocenie Sądu I instancji, w decyzji środowiskowej, choć stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, to jednak wskazano i przeanalizowano szczegółowo wszystkie wymagane, a dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy. W szczególności wzięto pod uwagę, co dokumentuje treść decyzji: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia w trzech fazach (realizacji, eksploatacji i likwidacji); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagospodarowania dla środowiska w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska, odnawiania zasobów naturalnych walorów przyrodniczych i krajobrazowych; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania. W decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określono: istotne warunku oraz wymagania korzystania w fazie realizacji i eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony cennych wartości przyrodniczych zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Warunki te dotyczą: II.a. fazy realizacji; oraz II.b fazy eksploatacji. W pkt II.a., 26 decyzji organu I instancji wskazano, że "W przypadku stwierdzenia w trakcie budowy występowania w którymkolwiek miejscu zanieczyszczenia gleby lub ziemi w stopniu przekraczającym określone prawem normy, podczas realizacji inwestycji powinna być wykonana remediacja zanieczyszczonego gruntu w celu doprowadzenia go do obowiązujących norm dla substancji powodujących ryzyko w glebie lub ziemi po wcześniejszym uzgodnieniu warunków remediacji z RDOŚ [...]". W pkt II.a., 27 decyzji organu I instancji nałożono na inwestora obowiązek prowadzenia badań i prac konserwatorskich, restauratorskich, archeologicznych, a także robót budowlanych i wycinki drzew po uzyskaniu wszelkich uzgodnień, pozwoleń czy decyzji [...] Konserwatora Zabytków. W pkt II.b, 13 decyzji organu I instancji nałożono na inwestora w trakcie eksploatacji przedsięwzięcia obowiązek zapewnienia stosownej opieki i pielęgnacji drzew i krzewów znajdujących się na terenie przedsięwzięcia, a osobniki posadzone w ramach nasadzeń zastępczych, przez pierwsze trzy lata od posadzenia, w okresach bezdeszczowych podlewać, przy czym warunek ten dotyczy okresu wegetacyjnego. Inwestor powinien dostosować terminy i częstotliwość podlewania do aktualnych warunków hydrologicznych, pogodowych i siedliskowych. Inwestor ma obowiązek prowadzić podlewanie drzew tak by dostarczyć drzewom tygodniową minimalną dawkę wody wg. wzoru: 20 litrów na osobnik + 20 litrów na każde 2,5 cm pierścienicy drzewa. Dopuszcza się także stosowanie podziemnych i naziemnych systemów nawadniania zapewniających ww. skutek. Z akt sprawy wynika, że dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...], wskazane we wniosku działki położone są w jednostce funkcjonalno-przestrzennej określonej jako WZ3 tj. w jednostce terenów zabudowy wielofunkcyjnej. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia na str. 12 wskazano, że w najbliższym otoczeniu przedsięwzięcia występują: na zachód: tereny handlowo-usługowe, dalej ul. [...]. Po zachodniej stronie ul. [...] znajduje się zabudowa mieszkaniowo-usługowa. Na północ: teren PKP, stacja kolejowa [...]. Na południe: ul. [...] wraz zabudową mieszkaniową jedno i dwukondygnacyjną usytuowaną po obu stronach ulicy [...], przy ul. [...] znajduje się budynek przedszkola. Przy skrzyżowaniu ul. [...] z ul. [...] znajdują się salony samochodowe. Na wschód występują tereny zabudowy mieszkaniowej typu jednorodzinnego oraz tereny PKP. Najbliższe tereny, dla których przyporządkować można wartości dopuszczalne hałasu znajdują się: od strony południowej – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oraz jednorodzinnej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu opracowania. Od strony południowej – zabudowy związanej ze stałym lub wielogodzinnym pobytem dzieci w odległości 10 m liczą od granicy opracowania. W dalszej odległości na kierunku zachodnim występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wzdłuż ul. [...] w odległości ponad 60 m licząc od granicy opracowania. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, według którego "karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi podlegający swobodnej ocenie dokument prywatny, to jednak jej szczegółowa i specjalistyczna treść oraz fakt, że stanowi ona punkt wyjścia do ustaleń faktycznych organów w zakresie cech i parametrów planowanego przedsięwzięcia, nadają jej szczególne znaczenie jako źródłu ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Weryfikacja wiarygodności i mocy dowodowej powyższego dokumentu wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów (np. dowodu z ekspertyzy specjalistycznej, która w sposób udokumentowany wykazywałaby m.in. wady lub błędne założenia lub ustalenia karty informacyjnej przedsięwzięcia). Jeżeli więc strony postępowania - niezależnie od weryfikacji i ocen organów orzekających w sprawie - zmierzają do podważenia wiarygodności lub mocy dowodowej karty informacyjnej w zakresie podstawowych informacji o planowanym przedsięwzięciu, to ich obowiązkiem jest zaoferowanie odpowiednich dowodów, które zmierzają do podważenia konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjne". (zob. wyrok NSA z 25 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 1108/23). W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie nie podważyła skutecznie konkretnych i istotnych elementów treściowych karty informacyjnej przedsięwzięcia". Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.