III OSK 279/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Sikorska sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z/s w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 712/17 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z/s w [...] na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji o odmowie wydania pozwolenia wodnoprawnego 1. uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. z/s w [...] kwotę 1040 (jeden tysiąc czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 712/17, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z/s w [...] na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...], w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji o odmowie wydania pozwolenia wodnoprawnego. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem organ utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego w decyzji własnej tego organu z dnia [...] lipca 2017 r. Starosta dokonał sprostowania tej decyzji w zakresie zmiany numeru uchwały Rady Miejskiej w [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w obrębie miasta [...], wskazanej w wierszu 10-tym uzasadnienia decyzji (zamiast uchwały nr [...] wpisano uchwałę nr [...]) oraz jednostki redakcyjnej tej uchwały, wskazanej w wierszu 15-tym uzasadnienia (zamiast powołania § 7 ust. 2 pkt 2 powołano § 7 ust. 1 pkt 2). W skardze na ww. postanowienie Spółka zarzuciła naruszenie: 1) przepisu art. 113 § 1 K.p.a., poprzez: a) uznanie, że Starosta popełnił oczywistą omyłkę pisarską w treści uzasadnienia decyzji, podczas gdy omyłka miała charakter błędu istotnego, którego dopuszczono się w stosowaniu prawa, tj. w zakresie ustalenia prawa obowiązującego oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej; b) uznanie, że Starosta popełnił oczywistą omyłkę pisarską w treści uzasadnienia decyzji, podczas gdy błąd ten nie był do natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści uzasadnienia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy i z ogłoszonymi aktami normatywnymi, a dopiero po prześledzeniu szeregu aktów prawnych ogłoszonych w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]; 2) przepisu art. 6 w związku z art. 8 K.p.a., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia w sytuacji, gdy kontrolę ustalenia prawa obowiązującego oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej – wynikającej z uchwały nr [...] lub nr [...] powinien przeprowadzić organ drugiej instancji ewentualnie sąd administracyjny, a także poprzez afirmowanie sytuacji, w której organ pierwszej instancji dopuszcza się błędów w doręczaniu orzeczeń z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał skargę za niezasadną. Na wstępie Sąd ten podniósł, że istota sporu prawnego w badanej sprawie sprowadza się do kwestii dopuszczalności sprostowania, na podstawie art. 113 K.p.a., jako oczywistej omyłki, błędu polegającego na wskazaniu w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. niewłaściwego numeru uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w obrębie miasta [...], która to uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2011 r., Nr 11, poz. 285. Zamiast przywołania uchwały o numerze [...], Starosta podał numer [...]. Tym numerem została określona uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w obrębie [...], którą ogłoszono w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2011 r., nr 11, pod pozycją 284. Drugą omyłką, którą zostało dotknięte uzasadnienie decyzji, było błędne powołanie § 7 ust. 1 pkt 2 uchwały nr [...] zamiast ustępu 2 w punkcie 2 tego przepisu. Jak wskazał Sąd meriti instytucja sprostowania nie może być wykorzystywana do naprawiania błędów dotyczących stosowania prawa. Nie może również prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Jednakże błąd Starosty [...], którego dotyczyło sporne sprostowanie, nie może być potraktowany jako błąd w zakresie stosowania prawa. Oczywiście omyłkowe wskazanie numeru uchwały Rady Miejskiej w [...], gdy jednocześnie organ prawidłowo wskazał publikator, gdzie uchwała została opublikowana, tj. Dziennik Urzędowy Województwa [...] z 2011r., nr 11, poz. 285, nie odnosi się ani do ustalenia treści obowiązującego przepisu i jego interpretacji, ani do ustaleń faktycznych, ani do ustalenia konsekwencji prawnych. Błąd w zakresie stosowania prawa musiałby się odnosić do kwestii rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, względnie rozbieżności między rozstrzygnięciem a treścią uzasadnienia. Z żadnym z tych przypadków nie mamy do czynienia w analizowanym przypadku. Co więcej, o oczywistości tej omyłki świadczy fakt, że objęta wnioskiem o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego działka o nr ewid. [...] obręb m. [...], położona jest na obszarze objętym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2010 r., nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w obrębie miasta [...], nie zaś uchwałą [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2010 r., która dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w obrębie [...]. Treść akapitu, w którym powołano błędnie uchwałę nr [...], w tym zwłaszcza okoliczność dotycząca położenia działki nr [...], a także dalsza część uzasadnienia, gdzie prawidłowo wskazano już na uchwałę nr [...], świadczą zdaniem Sądu Wojewódzkiego, że Starosta [...] w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. wyjaśnił o jaką chodzi uchwałę Rady Miejskiej w [...]. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie można również przyjąć, że sprostowanie polegające na wskazaniu prawidłowego ustępu 2 przepisu § 7 uchwały nr [...] w miejsce błędnej powołanego ust. 1 tego przepisu narusza art. 113 § 1 K.p.a. Fakt, że błędnie podany ust. 1 nie ma dalszego podziału na punkty, w przeciwieństwie do ust. 2, a także dalsza treść akapitu uzasadnienia jednoznacznie wskazuje, że Starosta rozstrzygnął na podstawie § 7 ust. 2 pkt 2 uchwały nr [...]. Uzasadnienie decyzji, a także porównanie treści znajdujących się w aktach sprawy obu uchwał, zdaniem Sądu meriti pozwala stwierdzić, że omyłka miała charakter oczywisty, który można było sprostować na podstawie art. 113 § 1 K.p.a. Nie jest zatem prawdą, że do wykrycia zaistniałych omyłek nie mogło odprowadzić już powierzchowne zestawienie treści uzasadnienia z dokumentami znajdującymi się w aktach administracyjnych. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, nie było również potrzeby prześledzenia szeregu aktów prawnych ogłoszonych w Dzienniku Urzędowym Województwa [...], skoro objęta wnioskiem działka nr [...], położona jest w obrębie [...], a organ w uzasadnieniu decyzji powołał prawidłowy numer publikatora, w którym został ogłoszony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru. Sąd pierwszej instancji wskazał również, że choć pominięcie ustanowionego pełnomocnika przy doręczeniu postanowienia Starosty z dnia [...] sierpnia 2017 r., stanowi o naruszeniu zasad doręczania w postępowaniu administracyjnym, to jednak w realiach tej sprawy nie jest to błąd proceduralny, który wywołał dla strony ujemne skutki procesowe w postaci uchybienia terminu do złożenia zażalenia od tego postanowienia. Zatem mimo powyższego uchybienia procesowego, Sąd Wojewódzki uznał, że nie miało ono istotnego wpływu na wynik sprawy. Nie doszło, więc do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej w stopniu, który nakazywałby uchylić zaskarżone postanowienie. Mając powyższe na uwadze, Sąd Wojewódzki oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.) - dalej jako: "P.p.s.a.". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła [...] Sp. z o.o. z/s w [...]. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w sposób istotny dla wyniku sprawy, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 K.p.a. - poprzez: a) uznanie, że Starosta [...] popełnił oczywistą omyłkę pisarską w treści uzasadnienia decyzji, podczas gdy omyłka miała charakter błędu istotnego, którego dopuszczono się w stosowaniu prawa, tj. w zakresie ustalenia prawa obowiązującego oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej; b) uznanie, że Starosta [...] popełnił oczywistą omyłkę pisarską w treści uzasadnienia decyzji, podczas gdy błąd ten nie był możliwy do natychmiastowego i niepozostawiającego jakichkolwiek wątpliwości wykrycia uchybienia w drodze nawet powierzchownego zestawienia treści uzasadnienia z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy i z ogłoszonymi aktami normatywnymi, a dopiero po prześledzeniu szeregu aktów prawnych ogłoszonych w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]; c) uznanie, że rektyfikacja tak poważnego błędu jest dopuszczalna ze względu na ekonomię procesową; d) uznanie, że błąd Starosty [...] nie odnosił się do stosowania prawa, a wykrycie omyłki mogło zostać wykryte po powierzchownym zestawieniu zaistniałych omyłek z dokumentami znajdującymi się w aktach administracyjnych, w sytuacji gdy stosowanie prawa i wskazanie podstawy prawnej nie ma charakteru subsydiarnego, wręcz informacyjnego, a wpływa na ukształtowanie praw i obowiązków wnioskodawcy; 2. art. 6 w zw. z art. 8 K.p.a., tj. zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów administracji publicznej poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie Starosty [...] o sprostowaniu w trybie art. 113 K.p.a. omyłki w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy kontrolę ustalenia prawa obowiązującego oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej - wynikającej z uchwały o nr [...] lub o nr [...] powinien przeprowadzić organ drugiej instancji ewentualnie Wojewódzki Sąd Administracyjny, a także poprzez afirmowanie sytuacji, w której organ pierwszej instancji dopuszcza się błędów w doręczaniu orzeczeń z pominięciem ustanowionego w sprawie pełnomocnika. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1, 2 i 3 oraz w zw. z art 210 § 1 w zw. art. 203 P.p.s.a - zwrot kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano przede wszystkim, że zaistniały błąd organu - jako istotny z punktu widzenia konsekwencji prawnych - nie mógł podlegać procedurze sprostowania "oczywistej omyłki". Różnica co do powołanej podstawy prawnej jako brzemienna w skutkach prawnych, co do ważności decyzji administracyjnej, nie miała charakteru oczywistego. Wbrew ustaleniom przedstawionym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, przedstawione w treści decyzji dane dotyczące numeru uchwały i publikatora, nie miały dla istnienia i ważności decyzji charakteru ubocznego, informacyjnego, czy subsydiarnego, a charakter fundamentalny i związany ze stosowaniem przepisów prawa. Skoro strona nie wiedziała i do chwili obecnej nie wie, jakie normy są podstawą rozstrzygnięcia, to należy wskazać, że pomyłka nie miała charakteru oczywistej. Na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842) – dalej: "uCOVID-19", Przewodnicząca Wydziału III Izby Ogólnoadministracyjnej sprawę skierowała do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W związku z tym zawiadomiono strony, że każda z nich ma prawo do pisemnego dodatkowego przedstawienia swojego stanowiska w sprawie w granicach zarzutów złożonej skargi kasacyjnej w terminie siedmiu dni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 uCOVID-19, który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego usprawiedliwione są zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na wadliwość zaskarżonego wyroku w odniesieniu do stanowiska Sądu pierwszej instancji dotyczącego możliwości uznania za "oczywistą omyłkę", w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a., wskazania w decyzji błędnego numeru uchwały rady miasta oraz nieistniejącej jednostki redakcyjnej tej uchwały. Zgodnie z art. 113 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony sprostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W powołanym przepisie ustawodawca uregulował tryb usuwania nieistotnych wad decyzji administracyjnej. Nieprawidłowości te przybierają postać oczywistych omyłek, polegających na widocznym, niebudzącym wątpliwości niewłaściwym użyciu słowa, wbrew zamierzeniom organu administracji publicznej. Wymóg ten jest spełniony, gdy treść decyzji wskazuje na wyrażenie poglądu jednoznacznie odmiennego od zamysłu organu administracji publicznej. Takim uchybieniem jest w szczególności błąd pisarski, czyli nieprawidłowy dobór słów lub mylna pisownia określonego wyrażenia, jak i błąd rachunkowy, czyli nietrafny dobór cyfr lub wynik obliczeń, mimo wskazania co do zasady prawidłowego sposobu przeprowadzenia operacji matematycznych. Wymienione wady powinny mieć charakter techniczny, a przy tym nie oddziaływać istotnie na wydane rozstrzygnięcie. Podkreślić przy tym należy, że w literaturze i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, iż nie mogą podlegać sprostowaniu, w trybie przewidzianym w art. 113 § 1 K.p.a., błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa, a więc co do ustalenia obowiązującego stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 17, C.H. BECK Warszawa 2021 r., s. 729-731; J. Przedańska, Sprostowania treści orzeczenia w postępowaniu cywilnym i postępowaniu administracyjnym, "Palestra" 2020 r., nr 9, s. 80-87; wyrok NSA z dnia 19 listopada 1991 r., SA/Wr 1084/91, ONSA 1991, nr 3-4, poz. 93, wyrok NSA z dnia 24 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1439/08; LEX nr 597281). Zatem sprostowanie nie może prowadzić do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Nie jest dopuszczalne sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego. Mając powyższe na uwadze, nie sposób podzielić stanowiska Sądu pierwszej instancji, że ww. błędy zawarte w decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. noszą cechy "oczywistej omyłki" mogącej podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 K.p.a. Wskazać trzeba, że w dniu [...] października 2010 r. uchwalone zostały dwie uchwały Rady Miejskiej w [...]: nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w obrębie: [...] - gmina [...] oraz [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w obrębie miasta [...]. Uchwały te miały całkowicie różny obszar obowiązywania i dotyczyły odmiennych terenów w gminie [...]. Nadto w żadnej z wyżej wymiennych uchwał nie występował wskazany w ww. decyzji przepis § 7 ust. 1 pkt 2. W wyniku sprostowania omawianej decyzji zmieniono numer uchwały z [...] na [...] oraz wskazaną podstawę prawną z § 7 ust. 1 pkt 2 na § 7 ust. 2 pkt 2. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niewłaściwe wskazanie numeru uchwały, na podstawie której oparł swoją decyzję organ administracji, mogłoby zostać uznane za oczywistą omyłkę, gdyby błąd ów nie powodował zmiany stanu faktycznego sprawy i jego kwalifikacji prawnej. Jednakże w okolicznościach przedmiotowej sprawy błędne wskazanie numeru uchwały powodowało, że podstawę prawną omawianej decyzji mogła stanowić uchwała dotycząca zupełnie innego obszaru gminy [...], niż obszar, w którym położona jest nieruchomość skarżącej Spółki. Jak już wyżej wskazano w dniu [...] października 2010 r. uchwalone zostały przez Radę Miejską [...] dwie uchwały ustanawiające plan zagospodarowania przestrzennego na różnych obszarach Gminy [...]. Zatem przy tego rodzaju błędzie, polegającym na podaniu numeru jednej z ww. uchwał, a publikatora w dzienniku urzędowym drugiej z nich, nie sposób uznać, że była to oczywista omyłka. W tej sytuacji bowiem nie sposób bezsprzecznie uznać, jak wskazał to Sąd pierwszej instancji, że prawidłowe jest oznaczenie publikatora uchwały, a błędny jej numer, a nie odwrotnie, tym bardziej, że uchwały te są bardzo zbliżone w swej treści normatywnej. Ponadto treść decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. kategorycznie odmawia wydania na rzecz skarżącej Spółki pozwolenia wodnoprawnego w oparciu nie tylko o uchwałę, ustanawiającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla zupełnie innego obszaru terytorialnego, ale również powołuje nieistniejący przepis tej uchwały. Tym samym zmiana dokonana w wyniku sprostowania w zasadniczy sposób zmienia zakres praw i obowiązków wnioskodawcy postępowania, co niewątpliwie stanowi istotny element rozstrzygnięcia; nie stanowi natomiast oczywistej omyłki w rozumieniu art. 113 § 1 K.p.a. Z powyżej wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny jako zasadne ocenił podniesione w tym zakresie zarzuty skargi kasacyjnej. Jako niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny ocenił natomiast zarzut odnoszący się do pominięcia w doręczeniu decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnikowi skarżącej Spółki. Zgodnie z art. 40 § 2 K.p.a. organ w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji, gdy strona ustanowiła pełnomocnika, zobligowany jest – zgodnie z przyjętą zasadą oficjalności doręczeń – doręczać temu pełnomocnikowi wszystkie kierowane do strony, którą reprezentuje, pisma procesowe w sprawie, w tym decyzje. Jednakże przepis ten ma pełnić funkcję gwarancyjną dla ochrony interesów strony, która mając ustanowionego pełnomocnika i dokonując przez niego określonych czynności procesowych, nie może ponosić ujemnych konsekwencji prawnych z powodu braku doręczenia konkretnego rozstrzygnięcia w sprawie ustanowionemu pełnomocnikowi. Skoro więc, jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, wskazane uchybienie organu administracji nie uniemożliwiło skarżącej Spółce dokonania konkretnych czynności procesowych, które mogłyby decydować o wyniku sprawy, uznać należy, że uchybienie to pozostawało bez istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie, tym bardziej, że brak w tym zakresie argumentacji w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy została w sposób należyty wyjaśniona, orzekł na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchyleniu zaskarżonego wyroku, a także uchyleniu zaskarżonego postanowienia Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...]. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 P.p.s.a.