III OSK 2906/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Maciej Kobak Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2023 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 807/19 w sprawie ze skargi P.H. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 30 stycznia 2019 r., nr CKL/Po/Nr 42-2019 F/POL w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 807/19, oddalił skargę P.H. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 30 stycznia 2019 r., nr CKL/Po/Nr 42-2019 F/POL w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Zaskarżonym orzeczeniem CKL uchyliła w całości orzeczenie [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej [...] z dnia 22 października 2018 r. i uznała funkcjonariusza za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem, czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Organ wskazał, że w postępowaniu odwoławczym przeanalizowano całość materiału dowodowego zgromadzonego przez komisję rejonową oraz dokumentację przedstawioną przez badanego. Ponadto CKL zleciła przeprowadzenie dodatkowej konsultacji psychiatrycznej. Szczegółową analizę stanu zdrowia funkcjonariusza, CKL przeprowadziła w oparciu o wywiad, badanie przedmiotowe komisyjne i przedstawioną dokumentację medyczną, uznając obecnie badanego za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem i czasowo niezdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W ocenie CKL, stwierdzone schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa, wobec czego brak jest podstaw do zaliczenia badanego do jednej z grup inwalidzkich. Skargę na powyższą decyzję złożył P.H. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o oddalenie skargi w zakresie ustalenia zdolności do służby i odrzucenie skargi w zakresie ustalenia związku schorzeń ze służbą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej P.p.s.a.), uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ prawidłowo działał na podstawie ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej i ich rodzin (Dz.U. z 2018 r., poz. 132, dalej "ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym"), ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 481) i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Służbie Ochrony Państwa (Dz.U. z 2018 r., poz. 2035; dalej "rozporządzenie z dnia 11 października 2018 r.") oraz w I instancji w oparciu rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. 2005 r., poz. 1723; dalej "rozporządzenie z dnia 29 września 2005 r."). Organ prawidłowo wskazał, że orzeczenie RKL [...] uchylono z powodu zmiany podstawy prawnej. Od 1 listopada 2018 r. obowiązuje – rozporządzenie z dnia 11 października 2018 r. W tym stanie rzeczy organ, rozpoznając sprawę, musiał analizować sprawę w oparciu o przepisy tego rozporządzenia. Rozporządzenie z dnia 11 października 2018 r., zastąpiło poprzednie rozporządzenie z dnia 29 września 2005 r. zawierające wykaz schorzeń (§ 76). W uprzednio obowiązującym akcie prawnym, brak jest rekomendacji, aby leczenie stwierdzonego u odwołującego się schorzenia (niezależnie od nasilenia) następowało w ramach psychoterapii. W ocenie WSA w Warszawie, nie jest możliwe podzielenie argumentów skarżącego dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Organ w postępowaniu odwoławczym przeanalizował całość materiału dowodowego zgromadzonego przez komisję rejonową oraz dokumentację przedstawioną przez skarżącego. Ponadto CKL zleciła przeprowadzenie dodatkowej konsultacji psychiatrycznej. Orzeczenie zostało wydane po analizie dokumentacji sprawy. Organ stwierdził, że schorzenia nie sięgają granic inwalidztwa, wobec czego brak jest podstaw do zaliczenia skarżącego do jednej z grup inwalidzkich. W ocenie Sądu pierwszej instancji, do wyłącznej kompetencji komisji lekarskiej należy uznanie (zakwalifikowanie) skarżącego do określonej kategorii zdolności do służby. Rozstrzygnięcie CKL zostało postawione na podstawie dokumentacji medycznej zebranej w sprawie oraz badania przedmiotowego. W sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, a wnioski zostały zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, należy uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą – oparł się na materiale prawidłowo zebranym i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu, organ uzasadnił w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W dniu 14 kwietnia 2020 r. skargę kasacyjną na powyższy wyrok, złożył skarżący, zakrążając go w całości oraz domagając się uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; rozpoznania sprawy na rozprawie oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa, wg norm przypisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie: I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. polegające na nieuchyleniu orzeczenia z dnia 30 stycznia 2019 r. Centralnej Komisji Lekarskiej pomimo naruszenia przez ten organ: 1. art. 136 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich faktycznych i istotnych okoliczności sprawy, poprzez niewzięcie pod rozwagę wszystkich dowodów w sprawie, w tym w szczególności dokumentacji medycznej skarżącego kasacyjne; 2. art. 15 k.p.a. polegające na naruszeniu zasady dwuinstancyjności przejawiające się w jedynie pozornej, a nie merytorycznej i rzeczywistej kontroli wydanego orzeczenia, sprowadzającej się w rzeczywistości do powtórzenia uzasadnienia organu I instancji; 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na błędnym jego zastosowaniu i utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 30 stycznia 2019 roku uznającej skarżącego kasacyjnie za zdolnego do służby w Policji z ograniczeniem oraz czasowo niezdolnego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, pomimo że decyzja ta naruszała przepisy: a) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia z jakich przyczyn organ dokonując rozpoznania jednostki chorobowej u skarżącego kasacyjnie, pominął przyczyny dla których nie uwzględnił dokumentacji medycznej skarżącego kasacyjnie, w tym wypisu ze szpitala psychiatrycznego, jak również nie oparł się na odmiennym rozpoznaniu przedstawionym przez konsultanta CKL MSWiA, co jednocześnie stanowiło naruszenie wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego państwa i stosowanego przez nie prawa i miało istotny wpływ na wydaną decyzję; b) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia z jakich przyczyn organ uznał, że pomiędzy stwierdzonym schorzeniem, a służbą nie zachodzi związek; c) art. 77 § 1 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu w całości całego materiału dowodowego, a tym samym niewyjaśnieniu wszystkich faktycznych i istotnych okoliczności mających jednoznaczny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. na nieuwzględnieniu w całości dokumentacji medycznej w szczególności dokumentacji z pobytu w szpitalu; II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. polegające na nieuchyleniu decyzji Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 30 stycznia 2019 r. pomimo naruszenia przez ten organ art. 34 w zw. z art. 47 pkt 3 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez jego niezastosowanie i niewzięcie pod uwagę, przy orzekaniu o zdolności do służby, charakteru i warunków służby na zajmowanym przez skarżącego kasacyjnie stanowisku i oparcie się wyłącznie na kryteriach zdrowotnych, co z kolei doprowadziło organ II instancji do błędnego przekonania, że skarżący kasacyjnie jest jedynie czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku i zasadniczo zdolny do służby w Policji, podczas gdy stopień i charakter schorzenia oraz rodzaj służby czynią skarżącego kasacyjnie niezdolnym do służby w Policji. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zaważył co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe są niezasadne. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, Sąd pierwszej instancji wadliwie potwierdził legalność zaskarżonego orzeczenia, pomimo iż jego wydanie nie zostało poprzedzone należytym oraz pełnym zebraniem i rozważeniem materiału dowodowego. WSA nie dostrzegł również, że CKL w istocie powieliła rozstrzygnięcie organu I instancji, a treść orzeczenia nie wyjaśnia skąd w CKL znalazło się przekonanie, że pomiędzy schorzeniem, a służbą nie ma związku. W ramach tak sformułowanych zarzutów podniesiono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z 136 § 1, art. 138 1 pkt 1 i art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. Na wstępie należy przypomnieć, że w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, policjant z urzędu może zostać skierowany do komisji lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - art. 40 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360) w zw. z art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich, rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie funkcjonariusza Policji i sporządza protokół badania komisji lekarskiej, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Oceny stanu zdrowia osoby badanej rejonowa komisja lekarska dokonuje na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia - art. 33 ust. 1 ustawy o komisjach lekarskich. Z treści powołanych przepisów wynika zatem, że wydanie przez rejonową komisję lekarską orzeczenia o zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby powinna poprzedzać całościowa weryfikacja dokumentacji medycznej, wytworzonej tak w postępowaniu przed tą komisją, jak i poza tym postępowaniem. Zaznaczyć jednak należy, że wszelkie zaświadczenia, orzeczenia i inne dokumenty wskazujące na stan zdrowia funkcjonariusza, wydane poza postępowaniem przed rejonową komisją lekarską, nie determinują kierunku wydanego przez tę komisję orzeczenia. Nie stanowią dla tej komisji wiążącego prejudykatu, który wykluczałby możliwość czynienia ustaleń dających podstawę do formułowania wniosków odmiennych niż te, jakie wynikają z dokumentacji medycznej wytworzonej poza postępowaniem orzeczniczym. Dokumentacja taka stanowi wyłącznie środek dowodowy, przy pomocy którego komisja rozstrzyga o zdolności funkcjonariusza do służby. Nie może natomiast stanowić podstawy do wnioskowania, że do wiążącego formułowania ocen o zdolności funkcjonariusza do służby uprawnione są inne podmioty niż rejonowa komisja lekarska (Centralna Komisja Lekarska, jako organ odwoławczy). Istota postępowania przed rejonową komisją lekarską sprowadza się do ustalenia, czy funkcjonariusz cierpi na chorobę lub ułomność wymienioną w rozporządzeniu z dnia 11 października 2018 r., a jeżeli tak, to jaki ma ona wpływ na jego zdolność do pełnienia służby. W tym celu komisja przeprowadza postępowanie wyjaśniające, które powinno realizować standardy określone art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a., organ ma obowiązek dokładnie zbadać sprawę, tak aby w sposób prawidłowy ustalić jej stan faktyczny. Wzmocnieniem tej reguły jest nałożony, na mocy art. 77 § 1 k.p.a., na organ obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego. Dopiero dysponując całokształtem materiału dowodowego, organ może ocenić daną okoliczność i uznać ją za udowodnioną bądź nie (art. 80 k.p.a.). Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza, gdy powołuje się na nie strona, jest naruszeniem przepisów postępowania skutkującym uchyleniem wydanego orzeczenia. Rozstrzyganie o zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza Policji do służby, odbywa się zatem w postępowaniu administracyjnym z wszelkimi gwarancjami przewidzianymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Zasadnicze znaczenie w tym postępowaniu ma zebranie i rozważenie odpowiednich danych dotyczących kwestii medycznych, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności funkcjonariusza do służby. Podkreślenia jednak wymaga, że istotą orzeczenia komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia osoby objętej badaniem, tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie zdolności do służby w Policji i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności, ujętego w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy. Zgodnie z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich wskazane wyżej reguły obowiązują również w postępowaniu przed CKL. Kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych o zdolności funkcjonariuszy do służby w Policji obejmuje sprawdzenie prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia badanego czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była zgodna z przepisami ustawy o komisjach lekarskich i przepisami rozporządzeń. Ustalony i oceniony stan faktyczny i prawny sprawy winien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia właściwej komisji lekarskiej. Przepisy ustawy o komisjach lekarskich nie precyzują, jakie elementy powinno zawierać uzasadnienie orzeczenia komisji lekarskiej. Jedynie w art. 39 ust. 5 pkt 1-6 zawarto stwierdzenie, że orzeczenia komisji lekarskich uzasadnia się szczegółowo. Mając jednak na uwadze zawarte w art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, odesłanie do stosowania w zakresie nieuregulowanym w ustawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, przyjąć należy, że uzasadnienie faktyczne orzeczenia komisji lekarskich, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Strony mają bowiem prawo znać argumenty i przesłanki, którymi kierowały się komisje lekarskie podejmując określone rozstrzygnięcia, zwłaszcza, gdy dotyczą one Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Bez zachowania tego elementu strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do sądu. Uzasadnienie decyzji stanowi jeden z warunków dokonania przez sądy administracyjne ich skutecznej kontroli. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, albowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracji (por. wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., I OSK 2307/19). Sąd administracyjny nie jest natomiast uprawniony do rozważania kwestii medycznych zawartych w orzeczeniach tych komisji lekarskich, a więc do kwestionowania dokonanego rozpoznania oraz stwierdzonych schorzeń prowadzących do ustalenia kategorii zdolności do służby w Policji. Innymi słowy, kontrola orzeczeń komisji lekarskich w przedmiocie zdolności do służby, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja była zgodna z przepisami określającymi zasady orzekania o zdolności do służby oraz trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Warszawie słusznie uznał, że w sprawie nie doszło do naruszania przepisów postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu swojego orzeczenia Centralna Komisja Lekarska podała, jakim materiałem dowodowym dysponowała w prowadzonym postępowaniu (k. 21 akt administracyjnych sprawy). Z protokołu badania składu orzekającego CKL z dnia 30 stycznia 2019 r. wynika, że organ wziął pod uwagę przedstawioną przez skarżącego kasacyjnie dokumentację lekarską, w tym także fakt, że był on hospitalizowany na oddziale psychiatrycznym w okresie od 3 grudnia 2018 r. do 14 stycznia 2019 r. CKL wyjaśniła, że w zebranej dokumentacji medycznej brak jest podstaw do orzeczenia o związku stwierdzonych schorzeń ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby. Skarżący w dniu 30 stycznia 2019 r. został poddany badaniom psychiatrycznym przez konsultanta CKL. W trakcie tych badań stwierdzano, że cierpi on na zaburzenia nerwicowe, znacznie upośledzające zdolności adaptacyjne utrwalone - konieczne dalsze leczenie. Takie ustalenie, stosownie do brzemienia § 86 ust. 2 rozporządzenia z dnia 11 października 2018 r. należy zakwalifikować do kategorii zdolności do służby "B", która, wedle treści art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich oznacza, że policjant jest zdolny do służby z ograniczeniem, gdy stwierdzone choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogą mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W uzasadnieniu swojego orzeczenia CKL zrelacjonowała wyniki wymienionych badań oraz ujawnione w nich ustalenia, które dały podstawę do sformułowania ostatecznych wniosków, przywołała również informacje z dokumentacji medycznej przedstawionej przez funkcjonariusza oraz przeprowadziła własne badania, w tym przy udziale konsultanta z dziedziny psychiatrii. Z tych względów, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, w tym nie wzięcia pod uwagę dokumentacji medycznej skarżącego kasacyjnie oraz naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez tylko powielenie ustaleń organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przeprowadzona przez WSA w Warszawie ocena orzeczenia CKL jest prawidłowa. W sprawie zgromadzono materiał dowodowy pozwalający na wydanie orzeczenia w przedmiocie zdolności skarżącego kasacyjnie do pełnienia służby w Policji. Materiał ten został poddany odpowiedniej ocenie. Nieuprawniony jest zatem zarzut, że organ nie zebrał w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, skoro skarżący nie podaje jakie okoliczności, czy też dowody zostały pominięte przez organ. Odrębną jest natomiast kwestia dokonanej przez organ oceny zgromadzonego materiału dowodowego, ale w tym zakresie autor skargi kasacyjnej nie wskazał na żadne przepisy, które miałyby zostać przez organ naruszone. Istotne znaczenie ma przy tym kwestia zebrania odpowiednich danych dotyczących ustaleń medycznych, gdyż właśnie pełna wiedza medyczna pozwala na rozstrzygnięcie o zdolności do służby w Policji oraz o zakwalifikowaniu do określonej kategorii tej służby. Podkreślenia jednak wymaga, że istotą orzeczenia komisji lekarskiej nie jest stwierdzenie stanu zdrowia osoby objętej badaniem, tak jak w typowym badaniu lekarskim, ale stwierdzenie przydatności do służby w Policji i określenie rodzaju tej przydatności na podstawie wykazu chorób i ułomności, ujętego w rozporządzeniu wykonawczym do ustawy. Należy także zwrócić uwagę, że sądowej ocenie, która nie obejmuje kwestii medycznych, nie podlega też metodologia przeprowadzonych badań medycznych, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do naruszenia obowiązujących standardów medycznych, których przestrzegania nie jest władny kontrolować. Nieuzasadniony jest w świetle wyżej przestawianych rozważań zarzut obrazy prawa materialnego, tj. art. 34 w zw. z art. 47 pkt 3 ustawy o komisjach lekarskich. W tym bowiem zakresie CKL wyraźnie wskazała w uzasadnieniu, że skarżący kasacyjnie nie jest zdolny do służby na obecnie zajmowanym stanowisku, a służba może być wykonywana tylko wtedy, gdy jest wykonywana bez broni (s. 2 orzeczenia CKL z dnia 30 stycznia 2019 r.). Zatem, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organ wziął pod uwagę charakter i warunki służby policjanta na zajmowanym w chwili wydania orzeczenia stanowisku, stwierdzając, że nie może on jej pełnić. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.