III OSK 370/25

19 czerwca 2026 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 1362/24 w sprawie ze skargi P.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2024 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz P.K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 11 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi P.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej "KGP") z [...] czerwca 2024 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 i art. 119 pkt 2 oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) zwanej dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję (pkt 1) oraz zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania (pkt 2). Sąd I instancji wskazał, że rozkazem personalnym z [...] stycznia 2024 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] (dalej "KWP") na podstawie art. 104 ust. 2 w zw. z art. 6f ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171 z późn. zm.) zwanej dalej "ustawa o Policji" oraz § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1236 z późn. zm.) zwanego dalej "rozporządzenie z 6 grudnia 2001 r.", podwyższył skarżącemu dodatek funkcyjny I kategorii od dnia [...] lutego 2024 r. do dnia [...] lutego 2024 r. o kwotę 2.350 zł do wysokości [...] zł miesięcznie. Następnie rozkazem personalnym z [...] stycznia 2024 r. skarżący na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji został zwolniony ze służby w Policji z dniem 16 lutego 2024 r. W wyniku przeprowadzenia kontroli w trybie uproszczonym KGP decyzją z [...] stycznia 2024 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, późn. zm.) zwanej dalej "k.p.a." stwierdził nieważność rozkazu personalnego z [...] stycznia 2024 r. uznając, że wydanie rozkazu nastąpiło z rażącym naruszaniem prawa, bowiem KWP nie dokonał w uzasadnieniu decyzji oceny wywiązywania się przez skarżącego z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych, która mogłaby stanowić podstawę do podwyższenia policjantowi dodatku funkcyjnego w lutym 2024 r. o kwotę 2.350 zł. Ponadto zauważono, że na podstawie analogicznego uzasadnienia zawartego w rozkazie personalnym z [...] listopada 2023 r. KWP podwyższył skarżącemu dodatek funkcyjny jedynie o 250 zł. Nie sposób więc uznać, że ocena tych samych przymiotów funkcjonariusza niecałe trzy miesiące później mogła stanowić podstawę do podwyższenia dodatku o 64% w szczególności, że nie wskazano, aby stopień wywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków na zajmowanym stanowisku znacząco wzrósł względem poprzednio ocenianego okresu. W ocenie KGP decyzja o podwyższenia dodatku funkcyjnego nie miała żadnego uzasadnienia, ponieważ nie została podjęta w oparciu o ocenę, o której mowa w § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r., a KWP nie powołał okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do tak znaczącego podwyższenia świadczenia, co należy uznać za przekroczenie granic uznania administracyjnego, a nawet skrajną dowolność. Decyzja została utrzymana w mocy przez KGP po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] czerwca 2024 r. Sąd I instancji uwzględnił skargę i uznał, że w przedstawionym stanie faktycznym nie zachodzi przesłanka "rażącego naruszenia prawa". W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie określenie wysokości dodatku funkcyjnego pozostawione jest uznaniu przełożonego, który może go podwyższyć po dokonaniu własnej oceny sposobu wywiązywania się przez funkcjonariusza z obowiązków służbowych oraz okoliczności wymienionych w § 8 ust. 4 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. Organ ograniczony jest w tym zakresie jedynie procentowym zakresem wysokości dodatku, który dla kategorii zaszeregowania skarżącego wynosi maksymalnie 80% podstawy wymiaru stanowiącej sumę należnego policjantowi uposażenia zasadniczego oraz dodatku za stopień w stawce ustalonej dla policyjnego stopnia etatowego odpowiadającego zajmowanemu stanowisku służbowemu. Sąd I instancji stanął na stanowisku, że w odniesieniu do decyzji uznaniowej rażącym naruszeniem prawa jest tylko szczególnie istotne naruszenie granic tego uznania. W rozpoznawanej sprawie natomiast do takiego naruszenia nie doszło bowiem wysokość dodatku funkcyjnego skarżącego określona została w ramach granic wynikających z § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. Sąd I instancji stwierdził, że co prawda uzasadnienie unieważnionego rozstrzygnięcia dotyczącego dodatku było dosyć skąpe, jednakże nie sposób uznać, że wybrane rozstrzygnięcie nie było prawnie dopuszczalne, ani że wybór rozstrzygnięcia nie nastąpił po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Skargę kasacyjną wniósł KGP, zaskarżając powyższy wyrok w całości i żądając uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub uchylenia zaskarżonego wyroku i oddalenia skargi oraz zasądzenia od strony przeciwnej kosztów zastępstwa według norm przepisanych. Równocześnie skarżący kasacyjnie zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Orzeczeniu zarzucono: a) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które to mogło mieć wpływ na treść wyroku, a to art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. przez uchylenie prawidłowej decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] czerwca 2024 r. oraz poprzedzającej jej decyzji tegoż organu z [...] stycznia 2024 r. nr [...]: – Sąd błędnie i niezgodnie z materiałami sprawy uznał, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] dysponował materiałem dowodowym umożliwiającym dokonanie mu oceny wywiązywania się strony z obowiązków służbowych w stopniu adekwatnym do kwoty, o którą został podwyższony jej dodatek funkcyjny, – brak wskazania w uzasadnieniu wyroku w oparciu, o jakie dowody Komendant Wojewódzki Policji w [...] dokonał oceny wywiązywania się skarżącego z obowiązków służbowych. b) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. przez błędne przyjęcie, iż w sytuacji, gdy Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał rozstrzygnięcie, które można by uznać za blankietowe lub szczątkowe (w ocenie Komendanta Głównego Policji - niedopuszczalne), został spełniony wymóg polegający na należytym umotywowaniu decyzji o przyznaniu lub podwyższeniu dodatku funkcyjnego na podstawie kryteriów określonych w § 8 ust. 5 pkt 1 cyt. powyżej rozporządzenia, a jednocześnie nie ziściła się przesłanka do uznania, iż decyzja organu I instancji została wydana w warunkach określanych, jako rażące naruszenie prawa, co w efekcie doprowadziło do niezasadnego uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z [...] czerwca 2024 r. wydanej w trybie nadzorczym, mimo że zarówno rodzaj naruszenia prawa, jego oczywistość jak też nieakceptowalność pozostawienia decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie w obrocie prawnym wywołałaby skutki niedające się pogodzić z zasadą praworządności. W ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji błędnie uznał, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] dokonując podwyższenia dodatku funkcyjnego skarżącemu dysponował wystarczającym materiałem dowodowym umożliwiającym mu wydanie takiego rozstrzygnięcia w ramach decyzji uznaniowej. Zwrócono również uwagę, że lakoniczność uzasadnienia nie może być mylona z sytuacją braku jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego stanowisko o wywiązywaniu się przez skarżącego z obowiązków w stopniu pozwalającym na znaczące podwyższenie świadczenia. Twierdzenia KWP, iż dokonał takiej oceny nie mają żadnego potwierdzenia w materiale dowodowym, poza samą treścią rozkazu, a tym samym należy je uznać za gołosłowne. Sąd I instancji powinien był zatem wskazać jakie dowody świadczą o tym, że organ nie naruszył granic uznania administracyjnego wydając zaskarżony rozkaz. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od KGP zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w całości podzielając stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 t.j.) w związku z faktem, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero ustalenie ich niezasadności pozwoli na rozpoznanie zarzutów dotyczących prawa materialnego. Przedstawiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. sprowadza się w istocie do twierdzenia, że Sąd I instancji niezasadnie uchylił decyzje Komendanta Głównego Policji uznając, iż organ dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na ocenę wywiązywania się skarżącego z obowiązków służbowych, przy jednoczesnym niewskazaniu w uzasadnieniu wyroku, na jakich dowodach ocena ta została oparta. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku wydanego przez sąd administracyjny powinno zawierać "zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie". Z powyższego wynika, że obowiązkiem sądu jest nie tylko wskazanie rozstrzygnięcia sprawy, ale również wyjaśnienia swojego stanowiska, co należy rozumieć jako przedstawienie toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne. W ocenie składu Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi z art. 141 § 4 p.p.s.a. Treść uzasadnienia jest spójna z przyjętym rozstrzygnięciem i pozwala na wskazanie powodów, z powodu których WSA w Warszawie uznał, że nie doszło do "rażącego naruszenia prawa", które mogłoby stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego. Sąd I instancji słusznie wskazał, że celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia - czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. i w takim postępowaniu organ nie gromadzi dowodów, nie ustala stanu faktycznego. Zatem za wadliwe należy uznać stanowisko skarżącego kasacyjnie, zgodnie z którym Sąd I instancji zobligowany był do wskazania dowodów dotyczących merytorycznego postępowania dotyczącego przyznania dodatku funkcyjnego funkcjonariuszowi. W odniesieniu natomiast do rozwinięcia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dotyczącego oceny materiału dowodowego przez Sąd I instancji należy przytoczyć ugruntowane stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może służyć do kwestionowania oceny prawnej dokonanej przez wojewódzki sąd administracyjny (wyroki NSA z: 13 maja 2026 r., III OSK 1965/25, LEX nr 4093341; 21 kwietnia 2026 r., III OSK 1843/23, LEX nr 4085097; 14 kwietnia 2026 r., III OSK 1974/24, LEX nr 4085067). Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. należy uznać je za chybione. Warto zauważyć, że podobny stan faktyczny był już przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygn. akt III OSK 87/25, zakończonej wyrokiem z 15 maja 2026 r. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni aprobuje argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu powołanego orzeczenia. W myśl art. 104 ust. 2 ustawy o Policji policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym lub samodzielnym przysługuje dodatek funkcyjny. Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi na czas pełnienia przez niego służby lub obowiązków na stanowisku służbowym uprawniającym do tego dodatku. Stosownie do ust. 4 § 8 tego rozporządzenia dodatek funkcyjny przyznaje się policjantowi w stawce kwotowej, w wysokości uzależnionej od rangi zajmowanego stanowiska służbowego, zakresu ponoszonej odpowiedzialności, ze szczególnym uwzględnieniem szczebla działania i wielkości kierowanej przez tego policjanta jednostki lub komórki organizacyjnej Policji oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez niego kwalifikacji zawodowych. W świetle ust. 5 pkt 1) § 8 tego rozporządzenia dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4. Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie mógł więc podwyższyć dodatek funkcyjny I kategorii od [...] lutego 2024 r. do [...] lutego 2024 r. o kwotę 2.350 zł do wysokości [...] zł miesięcznie. W uzasadnieniu przytoczył § 8 ust. 5 pkt 1) rozporządzenia MSWiA, a także wskazał, że skarżący: "jest funkcjonariuszem zdyscyplinowanym, sumiennie wywiązuje się z obowiązków oraz w sposób odpowiedzialny realizuje zadania i czynności służbowe na zajmowanym stanowisku służbowym. Cechuje go pełne zaangażowanie w realizację zadań służbowych". Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie ocenił więc pozytywnie wywiązywanie się przez policjanta z obowiązków służbowych. Tymczasem, zdaniem KGP ww. rozkaz personalny rażąco narusza prawo, bowiem doszło do rozdysponowania środków publicznych w sposób dobrowolny. Nadzwyczajny charakter postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej przejawia się w tym, że ogranicza się ono wyłącznie do badania, czy decyzja wydana w postępowaniu zwykłym jest dotknięta wadą kwalifikowaną. Wyjątkowość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa wymaga ścisłego interpretowania tego pojęcia. Przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie wolno wykładać w sposób rozszerzający. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu można zatem mówić tylko wówczas, gdy weryfikowane orzeczenie administracyjne jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią nie budzącej żadnych wątpliwości i mającej zastosowanie w sprawie normy prawnej. Wymóg ścisłego rozumienia przesłanek nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. oznacza w konsekwencji, że niedopuszczalna jest wykładnia przesłanki rażącego naruszenia prawa w kontekście dodatkowych okoliczności nieprzewidzianych wprost w ustawie, jak np. skutków społeczno-gospodarczych wywołanych przez decyzję, czy też błędu, winy, należytej staranności, dobrej wiary itp. Uwzględnienie tego rodzaju okoliczności w procesie wykładni danego pojęcia stanowiłoby bowiem przejaw bezpodstawnego wykreowania przesłanki pozaustawowej, ograniczającej możliwość stosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Procedując w trybie nadzorczym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organ administracji dysponuje kompetencją stricte kasacyjną. Nie jest on natomiast uprawniony do merytorycznego załatwienia sprawy co do istoty praw lub obowiązków stron, wobec czego odnosi się tylko do przesłanek nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Kognicja organu administracji w danym postępowaniu nie obejmuje więc oceny materialnoprawnych interesów strony postępowania, w którym wydano wzruszaną decyzję, ani innych prawnych, czy pozaprawnych względów, które nie wynikają wprost i jednoznacznie z przepisu ustawy. O ile co do zasady należy zgodzić się z tezą, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, to jednak brak jest podstaw do przeprowadzania oceny wystąpienia tej wady decyzji przez pryzmat skutków społeczno-ekonomicznych. Wystąpienie nawet poważnych społeczno-ekonomicznych skutków danej decyzji, nie stanowi bowiem naruszenia prawa, o którym mowa w danym przepisie (tak również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 16 grudnia 2024 r., I OSK 2016/21; z 5 kwietnia 2024 r., akt I OSK 296/21; z 5 stycznia 2021 r., I GSK 1472/20; z 20 stycznia 2016 r., I FSK 1502/14 - CBOSA). Jak trafnie zauważył to Sąd I instancji, z przytoczonych wyżej przepisów ustawy o Policji i rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. wynika, że wysokość dodatku funkcyjnego pozostawiona została uznaniu przełożonego, który w zależności od własnej oceny sposobu wywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych oraz okoliczności wymienionych w § 8 ust. 4 rozporządzenia, może podwyższyć omawiany dodatek. Decyzja o podwyższeniu dodatku funkcyjnego ma więc charakter decyzji uznaniowej, a tzw. "luzy decyzyjne, z których korzysta organ przy wydawaniu decyzji, są związane przede wszystkim z koniecznością oceny stanu faktycznego lub istotnych jego elementów, a wobec tego dopiero jawne wyjście poza granice tych luzów czy też wykorzystanie ich w celu innym niż określone w przepisach prawnych może stanowić podstawę do stwierdzenia, że naruszenie miało charakter rażący." (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postepowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2019 r., str. 993). Samo wadliwe uzasadnienie decyzji nie jest wystarczające do stwierdzenia jej nieważności. Dla wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego konieczne jest bowiem wykazanie rażącego naruszenia prawa. Jeżeli organ prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, a następnie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie — nawet w sposób schematyczny, lakoniczny, mało wnikliwy czy nie w pełni odpowiadający zasadzie przekonywania — to przyjęcie rażącego naruszenia prawa wymagałoby stwierdzenia oczywistego, jednoznacznego i dostrzegalnego prima facie naruszenia przepisów postępowania, pozostającego w oczywistej sprzeczności z zasadą praworządności. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje, co trafnie ocenił Sąd I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że KGP nie wykazał, aby uchybienia dotyczące spornego rozkazu personalnego miały charakter rażący ani aby uzasadniały odstąpienie od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 k.p.a. Skoro bowiem służba skarżącego funkcjonariusza spełniała przesłanki przyznania dodatku funkcyjnego, czego potwierdzeniem było wcześniejsze przyznawanie tego dodatku — choć w niższej wysokości — to nie można uznać, że przyznanie dodatku wyższego, lecz mieszczącego się w granicach przewidzianych prawem i będącego wynikiem uznania administracyjnego, stanowiło rażące naruszenie prawa z powodu niewystarczającego postępowania wyjaśniającego czy niedostatków uzasadnienia. Należy uznać, że wydając zaskarżoną decyzję KGP dążył w zasadzie do ponownej merytorycznej oceny rozkazu personalnego w ramach postępowania nieważnościowego, co jest niedopuszczalne w postępowaniu nadzwyczajnym. Tego rodzaju ocena mogłaby nastąpić wyłącznie w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Instytucja stwierdzenia nieważności ma bowiem charakter nadzwyczajny i stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych, dlatego nie każde naruszenie prawa — nawet uzasadnione — może prowadzić do wzruszenia decyzji w tym trybie. Wbrew rozpoznawanemu zarzutowi, Sąd pierwszej instancji nie przyjął, że w sprawie zakończonej spornym rozkazem personalnym "został spełniony wymóg polegający na należytym umotywowaniu decyzji o przyznaniu lub podwyższeniu dodatku funkcyjnego na podstawie kryteriów określonych w § 8 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia". Czym innym jest merytoryczna ocena uzasadnienia ww. rozkazu personalnego pod kątem zgodności z prawem, której Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dokonał, bowiem nie taki jest przedmiot niniejszej sprawy, a czym innym ocena zachodzenia w sprawie konkretnej przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji - rażącego naruszenia prawa. W związku z powyższym, jako że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się chybione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną oraz w oparciu o art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego.