III OSK 6214/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wr 301/20 w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od D. A. na rzecz Centralnego Wojskowego Centrum Rekrutacji kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt IV SA/Wr 301/20 oddalił skargę D. A. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] października 2019 r. kpt. D. A., oficer w Wydziale Rekrutacji w Wojskowej Komendzie Uzupełnień w [...], złożył do Dyrektora Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej w [...] wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Dyrektor Departamentu Kadr MON rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. zwolnił kpt. D. A. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej (termin wypowiedzenia upłynął z dniem 30 kwietnia 2020 r.). Decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Wojskowy Komendant Uzupełnień w [...] na podstawie art. 83 ust. 2 pkt 2, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2-3, art. 95 pkt 2-3, art. 96 ust. 10, art. 97a, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm., dalej: ustawa) i § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2014 r., poz. 355) przyznał zainteresowanemu: 1. odprawę w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w wysokości 500 % kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przyjmując zgodnie z art. 97a ustawy uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym (STW: por.; U 12A, 5.330,00 zł + 1.066 zł = 6.396 zł x 500 %), tj. kwotę 31.980,00 zł, 2. ekwiwalent pieniężny za 41 dni urlopu wypoczynkowego, w tym dodatkowego urlopu wypoczynkowego, niewykorzystanego w 2019 r. i 2020 r. w wysokości 1/22 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przyjmując zgodnie z art. 97a ustawy uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym (STW: por.; U 12A, 5.330,00 zł + 1.066 zł = 6.396 zł/22), za każdy dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego urlopu wypoczynkowego (tj. 290,73 zł), w kwocie 11.919,93 zł, 3. dodatkowe uposażenie roczne za 2020 r. w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, otrzymanego w roku kalendarzowym, za który dodatkowe uposażenie roczne przysługuje, tj. kwotę 2.448 zł. W odwołaniu zainteresowany wniósł o zmianę decyzji przez przyznanie należnych świadczeń, wymienionych w punktach 1 – 3 decyzji, obliczonych z uwzględnieniem aktualnych stawek uposażenia zasadniczego, zgodnych z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 572), które miało zastosowanie od 1 stycznia 2020 r. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. D. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W odpowiedzi na skargę Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 97a ustawy w przypadku wypowiedzenia przez żołnierza zawodowego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez tego żołnierza zawodowego wyższego stanowiska służbowego albo stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia podstawę wymiaru należności, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 2, ustala się, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Podstawę wymiaru powyższych należności stanowi zatem "uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym". Wyjaśnienia w sprawie wymaga jednak, co należy rozumieć pod pojęciem "uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym". W ocenie Sądu, jest to uposażenie, które przysługiwało żołnierzowi i było mu wypłacane na poprzednio zajmowanym stanowisku, w dacie zajmowania tego stanowiska, zgodnie z wysokością stawki w przyznanej grupie uposażenia, określonej odrębnymi przepisami. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaznaczył, że nie można zatem zgodzić się z zaprezentowaną w skardze wykładnią art. 97a ustawy, która zmierza do wykazania, że w związku ze zmianą przepisów dotyczących wysokości stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, która nastąpiła po objęciu przez skarżącego nowego stanowiska służbowego, zastosowanie w sprawie powinny mieć przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Skarżący nigdy bowiem nie otrzymywał uposażenia w grupie U 12A w nowej stawce przyjętej w rozporządzeniu MON z dnia 31 marca 2020 r. Działanie nowych przepisów, mających zastosowanie od 1 stycznia 2020 r. nie rozciąga się wstecz, co oznacza, że należne i wypłacone skarżącemu przed 11 listopada 2018 r. uposażenie nie zostanie przeliczone według nowych stawek dla celów ustalenia wysokości odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Ponadto wykładni art. 97a ustawy nie dotyczy wskazywana przez stronę uchwała Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2010 r. W rozpoznawanej sprawie organ przyjął wynagrodzenie z grupy zaszeregowania U 12A, w wysokości 5.330,00 zł, przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 stycznia 2019 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, a nie w wysokości 5.910,00 zł, przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych od 1 stycznia 2020 r. Zaznaczył przy tym, że organy przyjęły korzystną dla skarżącego stawkę w wysokości 5.330,00 zł, przewidzianą w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 stycznia 2019 r., obowiązującym w dacie wypowiedzenia przez skarżącego stosunku służbowego, a nie stawkę w wysokości 4.840 zł, przewidzianą w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. Przepisy rozporządzenia z dnia 22 stycznia 2019 r. miały bowiem zastosowanie do ustalania wysokości uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych od dnia 1 stycznia 2019 r. Natomiast przed dniem 11 listopada 2018 r., kiedy skarżący zajmował poprzednie stanowisko służbowe obowiązywały przepisy rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 2278). Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł D. A., zaskarżając wyrok i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik postępowania: - poprzez błędną wykładnię art. 97a ustawy "poprzez uznanie, że pojęcie "uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym" oznacza uposażenie faktycznie otrzymane, w czasie pełnienia służby na uprzednio zajmowanym stanowisku służbowym (uposażenie, które przysługiwało żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku, w dacie zajmowania tego stanowiska, zgodnie z grupą uposażenia określoną odrębnymi przepisami i zostało mu wypłacone), a nie (jak winno być poprawnie wyinterpretowane) grupę uposażenia, do której zaszeregowane było zajmowane skarżącego poprzednio stanowisko służbowe, i w oparciu, o którą naliczane byłoby uposażenie zasadnicze oraz dodatki do tego uposażenia należne na tym stanowisku w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji, także w związku ze zmianą przepisów dotyczących wysokości stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (uposażenie przysługujące według stawek obowiązujących w czasie wydawania decyzji przez organ I instancji) i związane z tym niezastosowanie stawek uposażenia zasadniczego dla grupy uposażania U 12A wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2020 r., w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. 2020, poz. 572), a błędne zastosowanie stawek uposażenia zasadniczego dla grupy uposażania U 12A wynikających z załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 stycznia 2019 r. (Dz. U. 2019, poz. 135), w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych." Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego Wyroku i rozpoznanie skargi (poprzez jej uwzględnienie) stosownie do art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Skarżący kasacyjnie nie wniósł o przeprowadzenie rozprawy. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Pismem z 30 września 2022 r. pełnomocnik organu poinformował NSA, iż z dniem 23 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sztab Wojskowy w [...] został przekształcony w Centralne Wojskowe Centrum Rekrutacji, które wstąpiło we wszystkie prawa i obowiązki Sztabu (na podstawie art. 777 ust. 3 i art.778 ust. 3 w zw z art.824 ustawy z 11 marca 2022 r. o obronie ojczyzny (Dz.U. z 2022 r., poz. 655). Adres siedziby organu pozostał bez zmian Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skoro w niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o jej przeprowadzenie, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Na wstępie zauważyć należy, że argumentacja autora skargi kasacyjnej dotycząca naruszenia prawa materialnego stanowi powtórzenie twierdzeń prezentowanych w odwołaniu, a także w skardze do Sądu I instancji, a w konsekwencji jest wyłącznie polemiką ze stanowiskiem organów administracyjnych i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego jest całkowicie chybiony. Zgodnie z art. 97a ustawy w przypadku wypowiedzenia przez żołnierza zawodowego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez tego żołnierza zawodowego wyższego stanowiska służbowego albo stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia podstawę wymiaru należności, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 2, ustala się, przyjmując uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. W myśl art. 95 pkt 1 ustawy żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, o której mowa w art. 94, przysługują następujące należności pieniężne przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Natomiast stosownie do art. 72 ust. 1 ww. ustawy uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia. Z zestawienia powyższych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, że świadczenie pieniężne, o którym mowa w art. 95 pkt 1 ustawy w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 97a ustawy, ustalane jest w wysokości uposażenia, a więc uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia należnego żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku. Zatem świadczenie to składa się z uposażenia zasadniczego w wysokości przysługującej (wypłacanej) żołnierzowi na tymże stanowisku oraz z dodatków w wysokości otrzymywanej przez żołnierza (wypłacanej mu) na tymże stanowisku. To zaś prowadzi do wniosku o prawidłowości przyjętej przez Sąd I instancji wykładni, zgodnie z którą przepis art. 97a ustawy pragmatycznej dotyczy uposażenia należnego żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca rozróżnił i wyjaśnił pojęcie uposażenia i uposażenia zasadniczego, nie dając podstaw aby w przypadku art. 97a ustawy rozumieć je odmiennie. Zupełnie pozbawione racji i podstaw prawnych jest stanowisko autora skargi kasacyjnej, że uposażenie z art. 97 a ww. ustawy przysługuje według stawek obowiązujących w czasie wydawania decyzji przez organ I instancji. Przypomnieć należy, że jak wynika z punktu 23 uzasadnienia ustawy z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r., poz. 1355) – druk rządowy nr 1278, ratio legis wprowadzenie do wojskowej ustawy pragmatycznej przepisu art. 97a miało za zadanie ograniczyć liczbę wypowiedzeń stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przez żołnierzy wyznaczonych na wyższe stanowiska służbowe, którzy bezpośrednio po takim wyznaczeniu wypowiadali stosunek zawodowej służby wojskowej. Stąd też propozycja wprowadzenia dodatkowego przepisu, który wprowadza zasadę ograniczającą uprawnienia tych żołnierzy w zakresie ustalenia podstawy wymiaru świadczeń przysługujących z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, uwzględniając uposażenie należne żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym (stanowisku służbowym zaszeregowanym do niższej grupy uposażenia). Celem wprowadzonych zmian było zatem przyjęcie do wyliczeń świadczenia pieniężnego całego uposażenia należnego (tj. nie tylko uposażenia zasadniczego, ale także pozostałych składników uposażenia) na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym w dacie zajmowania tego stanowiska, zgodnie z grupą uposażenia określoną odrębnymi przepisami i uposażeniem, które zostało mu wówczas wypłacone. Tylko w ten sposób możliwe było osiągnięcie celu zakładanego przez ustawodawcę. Środki pieniężne, z których wypłaca się świadczenia pieniężne dla żołnierzy zawodowych, w tym świadczenia z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, pochodzą z budżetu państwa, są środkami publicznymi, a właściwe gospodarowanie tymi środkami leży w interesie społecznym i jest przez społeczeństwo wymagane od organów administracji publicznej. Zatem ich wydatkowanie musi być rygorystycznie przestrzegane w świetle obowiązującego prawa. Ze ustalonego stanu faktycznego sprawy, który nie został zakwestionowany wynika, że D. A. obowiązki w Wydziale Rekrutacji, z zaszeregowaniem do stopnia wojskowego (STW): por.; U: 12A, objął w dniu [...] października 2018 r. W związku z decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] został on zaszeregowany z dniem [...] listopada 2018 r. do stopnia wojskowego i grupy uposażenia: (STW): kpt.; U: 13. W dniu [...] października 2019 r. skarżący wypowiedział stosunek zawodowej służby wojskowej, a więc przed upływem 12 miesięcy od dnia mianowania na wyższy stopień wojskowy. Dlatego też wysokość odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy należało ustalić, przyjmując uposażenie należne oficerowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, tj. przed dniem [...] listopada 2018 r. (zaszeregowanie: STW: por.; U: 12A) z przynależną stawką w wysokości 4.840 zł, przewidzianą w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2278), która obowiązywała do końca 2018 r. Z bliżej niewyjaśnionych przyczyn, zwłaszcza w świetle obowiązującego prawa, orzekające w sprawie organy przyjęły korzystniejszą dla skarżącego stawkę w wysokości 5.330,00 zł, przewidzianą w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 stycznia 2019 r., o w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2019 r., poz. 135), która była jednak stosowana dopiero od 1 stycznia 2019 r. Autor skargi kasacyjnej w sposób bezpodstawny i nie mający pokrycia w obowiązującym prawie zmierzał do wykazania, że w związku ze zmianą przepisów dotyczących wysokości stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, która nastąpiła po objęciu przez skarżącego nowego stanowiska służbowego, zastosowanie w sprawie powinny mieć przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Skarżący jednak nigdy nie otrzymywał uposażenia w grupie U 12A w tej stawce przyjętej w rozporządzeniu MON z dnia 31 marca 2020 r. Rację ma Sąd I instancji, że działanie nowych przepisów, mających zastosowanie od 1 stycznia 2020 r. nie rozciąga się wstecz, co oznacza, że należne i wypłacone skarżącemu przed 11 listopada 2018 r. uposażenie nie mogło zostać przeliczone według nowych stawek dla celów ustalenia wysokości odprawy i ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy. Podstawę wymiaru należności, o których mowa w art. 94 oraz art. 95 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 330 ze zm.) w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 97a tej ustawy (tj. w przypadku wypowiedzenia przez żołnierza zawodowego stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w okresie dwunastu miesięcy od dnia objęcia przez tego żołnierza zawodowego wyższego stanowiska służbowego albo stanowiska służbowego o tym samym stopniu etatowym, lecz z wyższą grupą uposażenia), stanowi uposażenie zasadnicze w wysokości przysługującej (wypłacanej) żołnierzowi na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym wraz z dodatkami w wysokości otrzymywanej przez żołnierza na tymże stanowisku tj. w dacie zajmowania tego stanowiska, zgodnie z grupą uposażenia określoną odrębnymi przepisami i stawkami uposażenia, które wówczas miały zastosowanie. Podsumowując, brak jest podstaw żeby przyjąć, iż uposażenie powinno być naliczane stosownie do wysokości stawek obowiązujących w czasie wydawania decyzji przez organ I instancji, tj. w oparciu o rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych obowiązujące dopiero od 1 stycznia 2020 r. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 209 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 listopada 2012 r. sygn. akt II FPS 4/12.