III OSK 741/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. i W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 września 2018 r. sygn. akt II SA/Sz 370/18 w sprawie ze skargi M. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Sz 370/18, oddalił skargę M. K. i W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji wnioskiem z dnia [...] października 2015 r. M. K. i W. K. – dalej: "skarżący", zwrócili się do Wójta Gminy [...] o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie specjalistycznej chlewni do produkcji prosiąt wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb [...], gm. [...]. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...], po przeprowadzeniu postępowania w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.) - dalej "u.i.o.ś.", odmówił ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Od decyzji tej odwołali się skarżący, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na skutek wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 667/17 uchylił ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i art. 33-38 i art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 95 u.i.o.ś. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 71) – dalej: "rozporządzenie", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że przedmiotem ponownego postępowania odwoławczego jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia zawartego w decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2017 r. o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni do produkcji prosiąt o obsadzie 206,89DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce nr [...] obręb [...], uwzględniającego stanowisko WSA w Szczecinie, w prawomocnym wyroku z dnia 5 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 667/17. Kolegium po analizie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji, podzieliło stanowisko Wójta Gminy [...]. Organ II instancji wskazał, że przepisy ustawy o u.i.o.ś. nie stanowią, aby osoby sporządzające raport o oddziaływaniu wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko posiadały specjalne uprawnienia zawodowe w tym zakresie. Kolegium uznało, że organ I instancji miał podstawy do stwierdzenia, iż przedłożony przez wnioskodawców raport o oddziaływaniu wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko jest stronniczy i niemiarodajny, a na takim właśnie Raporcie organy współdziałające wypracowały swoje stanowiska. Powyższą decyzję M. K. i W. K. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem Sąd pierwszej instancji uznał wniesioną skargę za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. W uzasadnieniu podniesiono, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że teren, na którym realizowane ma być zamierzone przedsięwzięcie tj. działka nr [...] obręb [...], objęty jest ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 1996 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i wybranych miejscowości: [...] (Dz. Urz. Woj. [...], Nr 14, poz. 52). Teren oznaczono w ww. planie jako rolny z istniejącą zabudową zagrodową do dalszego użytkowania. Zestawienie już tylko tego unormowania ze specyfikacją planowanego przedsięwzięcia, zdaniem Sądu meriti, powinno stanowić podstawę odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizacje przedsięwzięcia polegającego na "Budowie specjalistycznej chlewni do produkcji prosiąt o obsadzie do 206,89DJP wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działce [...] w obrębie [...], gm. [...]". Prowadzi to do wniosku, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest błędne i z tego względu Sąd Wojewódzki stwierdził, że część zarzutów skargi dotycząca uzasadnienia zaskarżonej decyzji jest trafna. Pomimo jednak tego błędnego uzasadnienia, rozstrzygnięcia wydane w sprawie odpowiadają prawu, ponieważ dokonanie prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziłoby do wydania rozstrzygnięcia o takiej samej treści, a mianowicie wydania decyzji odmownej dla realizacji planowanego przedsięwzięcia z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd pierwszej instancji przyjął zatem, że pomimo wadliwego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie zmienia to faktu, że rozstrzygnięcia zapadłe w sprawie są prawidłowe. Oceniając wagę popełnionego błędu Sąd meriti podkreślił, że samo błędne uzasadnienie decyzji organu odwoławczego nie może mieć wpływu na ostatecznie zgodne z prawem rozstrzygnięcie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 lutego 2002 r., V SA 162/01, LEX nr 109330). Nadto dokonanie przez organ błędnej wykładni prawa materialnego nie narusza automatycznie przepisu art. 107 § 3 K.p.a., obligującego ten organ do wydania rozstrzygnięcia zawierającego niezbędne jego elementy wymienione w tym przepisie. Tym samym zaskarżona decyzja, choć zawiera błędne uzasadnienie, to jednak odpowiada prawu i z tego powodu winna pozostać w obrocie prawnym. Mając na uwadze okoliczność, że niniejsza sprawa była już przedmiotem skargi przed Sądem pierwszej instancji, na skutek której decyzja organu odwoławczego została uchylona (wyrok z 5 października 2017 r. sygn. akt II SA/Sz 667/17), Sąd orzekający, kierując się zasadą ekonomiki procesowej, za niecelowe uznał ponowne uchylenie decyzji organu II instancji. W tej sytuacji skarga - mimo trafności zarzutów odnoszących się do treści uzasadnienia - podlegała oddaleniu. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej "P.p.s.a." skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. K. i W. K. Zaskarżając rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w całości zarzucili naruszenie: 1) prawa materialnego, tj.: - art 80 ust. 2 u.i.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że planowana przez wnioskodawców inwestycja jest niezgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: § 19 (Jednostka Strukturalna B) pkt 4.1/.B.4.1. ([...]) uchwały Rady Gminy [...] nr [...] z dnia [...] marca 1996 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i wybranych miejscowości: [...], poprzez jego błędną wykładnię oraz niezastosowanie § 15 pkt 3 powołanego planu miejscowego, poprzez uznanie, że planowana przez wnioskodawców inwestycja jest niezgodna z przepisami miejscowego planu zagospodarowania, pomimo że w części szczegółowej planu dla przedmiotowego terenu znajduje się przepis, że: "obowiązują ustalenia ogólne", zaś w postanowieniach ogólnych planu znajduje się regulacja o możliwości lokalizowania budynków specjalistycznej produkcji rolniczej. 2) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. i w zw. z art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 9 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., poprzez nie uznanie, że organ II instancji - Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzez nie rozważenie zarzutów skargi i przyjęcie, że planowana przez wnioskodawców inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, pomimo że kwestia zgodności inwestycji z planem miejscowym wcześniej nie budziła żadnych wątpliwości organów obu instancji i jeśli sąd powziął takie wątpliwości, to zdaniem skarżących winien ewentualnie uchylić decyzję organu II instancji i przekazać mu sprawę ze wskazaniem na konieczność zbadania tej kwestii. - art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie dokonanie prawidłowej kontroli działalności organu II instancji, ze względu na nie rozważenie zasadności wszystkich zarzutów skargi i nie odniesienie się do nich w uzasadnieniu wyroku, jak też nie wyjaśnienie, dlaczego zdaniem Sądu samo tylko zestawienie jednego z przepisów planu dla inwestycji, ma stanowić podstawę do uznania, że inwestycja planowana przez wnioskodawców jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Nadto, na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2022 r. poinformowano strony postępowania, że z uwagi na brak zgody wszystkich stron na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym, Przewodnicząca Wydziału na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) - dalej: "ustawa COVID-19", zarządziła skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne celem rozpoznania skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy. Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W myśl art. 15zzs4 ust. 1 ustawy COVID-19 w brzmieniu od dnia 3 lipca 2021 r. (Dz.U. z 2021 poz. 1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, zaś wobec braku zgody wszystkich stron postępowania na przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Należy zgodzić się ze skarżącymi kasacyjnie, że Sąd Wojewódzki dokonał wadliwej oceny zgodności planowanej przez skarżących inwestycji, z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] uchwalonym Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 1996 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i wybranych miejscowości: [...]. Podkreślić należy, że organ, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązany jest do szczegółowej - systemowej analizy postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji, co oznacza, że nie jest wystarczające jednozdaniowe stwierdzenie, że taka zgodność bądź niezgodność ma miejsce w sprawie. Sąd Wojewódzki oparł się jedynie na opisie oznaczenia przedmiotowego terenu w planie miejscowym (§ 19 - Jednostka Strukturalna B - pkt 4.1/.B.4.1. [...]), pominął natomiast pozostałe przepisy planu wskazujące na przeznaczenie tego terenu (§ 15 pkt 3 planu-Rozdział V Ustalenia Ogólne), pomimo że w przywołanym § 19 pkt 4.1/.B.4.1. znajduje się przepis: "obowiązują ustalenia ogólne". Obszar m.in. działki nr [...] w Obrębie [...] został oznaczony jako: rolny z istniejącą zabudową zagrodową do dalszego użytkowania. Dopuszcza się wprowadzenie usług turystycznych tzw. "agroturystyki" do dalszego użytkowania. Plan miejscowy, dla przedmiotowej działki nr [...] w miejscowości [...], zawiera kolejne przepisy z części ogólnej: "...dopuszcza się lokalizację rozproszonych w terenie pojedynczych zagród lub budynków gospodarczych związanych z posiadaniem i prowadzeniem gospodarstwa rolnego, bądź specjalistycznej produkcji rolniczej w miejscu wskazanym przez właściciela za wyjątkiem obszarów chronionych, oraz pod warunkiem doprowadzenia łącznie z drogą infrastruktury technicznej na koszt wnioskodawcy. Każda działalność budowlana, inwestycyjna na terenie objętym planem może być prowadzona wyłącznie zgodnie z przeznaczeniem i warunkami określonymi w planie.". Zwrot normatywny: "dopuszcza się lokalizację", znajdujący się w wydanym wnioskodawcom wypisie z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, (w samej uchwale pierwotnie znajdował się zwrot: "dopuszcza się realizację" - § 15 pkt 3), oznacza możliwość wybudowania nowych obiektów, a nie tylko użytkowanie już istniejących. Na taką interpretację wskazują także i inne przepisy planu: np. § 13 pkt 7: "przy lokalizowaniu nowo projektowanych inwestycji rolniczych, hodowli zwierząt lub drobiu". Ponadto należy zwrócić uwagę, że analizowany plan jako funkcję główną (dominującą) wskazuje rolnictwo w zakresie produkcji roślinnej i zwierzęcej (hodowla bydła, drobiu, trzody chlewnej, zwierzęta futerkowe) - § 10 pkt 1 lit. a i b. Unormowanie w planie dotyczące dopuszczalności lokalizacji budynków gospodarczych związanych z posiadaniem i prowadzeniem m.in. specjalistycznej produkcji rolniczej, nie może pozostawiać wątpliwości, że planowana przez inwestycja jest zgodna z tak opisanym w planie przeznaczeniem terenu - działka nr [...]. M. i W. K. chcą wybudować specjalistyczną chlewnię do produkcji prosiąt. Sam fakt, że nie będzie to bardzo mały obiekt (o obsadzie 206,89DJP), nie może być przeszkodą do uznania, że planowana budowa obiektu specjalistycznej produkcji rolniczej nie będzie odpowiadała pojęciu zabudowy zagrodowej. W ocenie skarżących postanowienia przedmiotowego planu miejscowego (w tym jego poszczególne sformułowania), muszą być wykładane systemowo i funkcjonalnie, przy uwzględnieniu obecnej struktury rolnictwa, aktualnego sposobu gospodarowania rolników i skali oraz intensyfikacji prowadzonej przez nich działalności rolniczej. Skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. II OSK 2860/16 (LEX nr 2392745), że: "współczesny charakter gospodarki rolnej powoduje utratę aktualności [...], tradycyjnego rozumienia pojęcia zagrody. Obiekty wielkogabarytowe jak np. silosy, czy budynki inwentarskie o dużej obsadzie, znajdują się często w znacznym oddaleniu od budynku mieszkalnego i funkcjonującej przy nim zagrody w tradycyjnym znaczeniu. Produkcyjny charakter gospodarstwa rolnego oraz konieczność zapewnienia bezpiecznych warunków mieszkaniowych w ramach zagrody wymuszają, aby niektóre budowle, zwłaszcza te uciążliwe dla otoczenia, pozostawały we właściwej odległości od zabudowań domowych i przydomowych. [...] Inaczej rzecz ujmując, w ocenie NSA, nie istnieją aktualnie powody, aby pojęcie zagrody rozumianej jako zaplecze mieszkaniowe, maszynowe i infrastrukturalne dla gospodarstwa rolnego ograniczać do pojęcia podwórza lub obejścia, na którym przede wszystkim znajduje się budynek mieszkalny. Poszczególne budynki, budowle i urządzenia mogą być położone w oddaleniu od centralnego punktu zagrody. Istotne jest jednak to, aby były one funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane z gospodarstwem rolnym, którego elementem jest zagroda (siedlisko).". Trafna jest konstatacja skarżących, że Sąd Wojewódzki błędnie uznał, że wystarczające jest samo zestawienie specyfikacji planowanego przedsięwzięcia z jednym z przepisów planu dla tego terenu, aby stwierdzić niezgodność inwestycji z planem miejscowym. Poza tym Sąd nie przedstawił żadnej analizy, czy uzasadnienia, z których wynikałoby jak rozumie poszczególne sformułowania z zacytowanego fragmentu planu i jakie konkretnie elementy specyfikacji planowanego przedsięwzięcia stoją w sprzeczności z konkretnymi unormowaniami planu. Sąd nie wyjaśnił także, dlaczego całkowicie pominął pozostałe przepisy planu wskazujące na przeznaczenie działki nr [...]. "Organ, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązany jest do szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji, co oznacza, że nie jest wystarczające lakoniczne, jednozdaniowe i arbitralne stwierdzenie, iż taka zgodność ma miejsce w sprawie" (M. Nowicki, Glosa do wyroku NSA z dnia 9 lutego 2011 r., II OSK 238/10, ZNSA 2011, nr 5, s. 179). Sąd Wojewódzki, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie dokonał prawidłowej analizy postanowień planu miejscowego określających przeznaczenie działki nr [...] w [...], pomijając istotne z tego punktu widzenia przepisy z ustaleń ogólnych, przez co dokonał wadliwej wykładni i błędnie uznał, że planowana przez wnioskodawców inwestycja jest niezgodna z planem miejscowym, pomimo że znajdują się w nim regulacje, które dopuszczają zlokalizowanie (zrealizowanie) na tej działce budynków specjalistycznej produkcji rolniczej. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym zwraca uwagę, że skarżący mieli prawo oczekiwać, że Sąd administracyjny wymierzając sprawiedliwość poprzez kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, wszechstronnie zbada stan faktyczny i prawny sprawy. Z tych też przyczyn zarzuty skargi kasacyjnej w powyższym zakresie należało uznać za usprawiedliwione. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny związany będzie wykładnią prawa dokonaną w powyższym wyroku i systemowo oceni zgodność planowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozbawiony jest natomiast doniosłości prawnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nie rozważenie zasadności wszystkich zarzutów skargi i nie odniesienie się do nich w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z przepisem art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przyjmuje się że przepis ten można naruszyć wtedy gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się Sąd podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek rozstrzygnięć Sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygniecie, którego nie ma w sentencji rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi, o których mowa w powołanym przepisie. Zawiera ono wszystkie obligatoryjne elementy treści wymienione w art. 141 § 4 P.p.s.a., a zawarty w nim wywód prawny pozwała na jednoznaczną ocenę jaką wykładnię przepisów przyjął Sąd pierwszej instancji. Ponadto zaznaczyć trzeba, że przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może stanowić właściwej płaszczyzny do skutecznego zakwestionowania stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego oraz co do ustalonego stanu faktycznego. Powołany przepis dotyczy składników, zakresu i kompletności uzasadnienia, nie zaś oceny stanu faktycznego oraz prawnego ustalonego w postępowaniu administracyjnym i przyjętego przez sąd administracyjny (zob. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. II OSK 2136/16, LEX nr 2626214). Jedynie niezajęcie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska co do zarzutów mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, może prowadzić do stwierdzenia, że doszło do istotnego naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., co z kolei mogłoby skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku z tego powodu (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2019 r., sygn. II OSK 1683/17, LEX nr 2679273). Okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd Wojewódzki jest odmienne od prezentowanego przez skarżących kasacyjnie, nie oznacza, te uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Na podstawie przepisu art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego było wadliwe orzeczenie Sądu pierwszej instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, aby obciążyć Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] kosztami postępowania kasacyjnego.