III OSK 7424/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Ireneusz Dukiel (spr.) protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt II SA/Ol 588/20 w sprawie ze skargi D.Z. i P.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu z dnia 23 marca 2020 r. nr Rep.514/OŚiP/20 w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 588/20, oddalił skargę D.Z. i P.Z. (dalej jako skarżący lub strona skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu (dale jako Kolegium, organ odwoławczy lub SKO) z dnia 23 marca 2020 r., Nr Rep.514/OŚiP/20, w przedmiocie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia 31 stycznia 2020 r. Wójt Gminy Ł. (dalej jako organ pierwszej instancji lub Wójt) stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie "Elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 2MW na działkach o nr ewidencyjnym [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] M., gmina Ł.". W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wójt zasięgnął opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie (dalej jako RDOŚ), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ostródzie (dalej jako PPIS) i Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Zarząd Zlewni w Elblągu (dalej jako PGW Wody Polskie). W świetle zgodnych opinii ustalono, że dla planowanego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i po analizie wniosku wraz z Kartą Informacyjną Przedsięwzięcia organ pierwszej instancji stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. RDOŚ określił szereg warunków i wskazał jakie działania należy podjąć na etapie realizacji i eksploatacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Podobnie PGW Wody Polskie wskazało na konieczność uwzględnienia szeregu warunków i wymagań, które zostały przytoczone w decyzji. Załącznik do decyzji stanowi charakterystyka przedsięwzięcia, z której wynika, że w skład instalacji mają wejść moduły fotowoltaiczne w ilości ok. 5.400 sztuk, a konstrukcje wsporcze mają być wbijane w ziemię bez fundamentów, inwertery (falowniki) ok. 80 sztuk, kontenerowa stacja transformatorowa, linie kablowe energetyczne, teletechniczne i światłowodowe, podziemne przyłącza elektroenergetyczne, monitoring wizyjny, system alarmowy, oświetlenie, ogrodzenie. Odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wniósł S.Z., natomiast SKO decyzją z dnia 23 marca 2020 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że w sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo zasięgnął, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t. jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm., dalej jako u.u.i.ś.), opinii RDOŚ, PPIS i PGW Wody Polskie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zauważono, że Kolegium uchyliło uprzednią decyzję organu pierwszej instancji i wskazało na konieczność zasięgnięcia opinii PGW Wody Polskie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt opinii takiej zasięgnął. W ocenie Kolegium nie miał racji odwołujący się, wskazując, iż organ pierwszej instancji winien jeszcze raz przeprowadzić wszystkie czynności, tj. zasięgnąć ponownie opinii pozostałych organów w zakresie ochrony środowiska i sanitarnej. Byłoby to działanie nieuzasadnione i nie wnoszące nic do meritum rozpatrywanego zagadnienia. Kolegium uchyliło uprzednią decyzję w całości, bowiem brak dotyczył zaniechania realizacji obowiązku ustawowego i nie można było uchylić decyzji jedynie w części dotyczącej owego braku. Organ odwoławczy wskazał na konieczność zasięgnięcia opinii PGW Wody Polskie, natomiast nie poczyniło żadnych uwag co do pozostałych opinii, czy decyzji wydanej m.in. na ich podstawie i przy uwzględnieniu uwag oraz wskazówek w nich zawartych - zwłaszcza w opinii RDOŚ. Zarówno organ ochrony środowiska, jak i organ sanitarny wydały już swoje opinie dotyczące meritum zagadnienia i przy uwzględnieniu, iż w sprawie nie zaszły żadne zmiany w zakresie planowanej inwestycji, jak i ustaleń stanu faktycznego, nie było potrzeby (ani tym bardziej wymogu prawnego), aby organy te opiniowały ponownie w tej samej i identycznej przedmiotowo oraz zakresowo sprawie. Podniesiono również, że opinie wszystkich organów specjalistycznych zgodnie wskazywały na brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co w dalszej kolejności obligowało organ pierwszej instancji do dokonania oceny, czy w świetle kryteriów z art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., konieczne było nałożenie na inwestora obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W związku z powyższym Wójt dokonał oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Wskazano także, iż zakwestionowana decyzja nie wiąże się w jakikolwiek sposób z dysponowaniem nieruchomością. Sama w sobie nie rodzi praw do terenu, ani w żaden sposób nie narusza prawa własności, czy też uprawnień osób trzecich. Ponadto ustawa środowiskowa nie uzależnia wydania decyzji od przedstawienia przez inwestora zgody odnośnie przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 588/20, oddalił skargę strony skarżącej od decyzji organu odwoławczego uznając ją za niezasadną. W ocenie Sądu Wojewódzkiego Wójt uzyskał wszystkie niezbędne opinie, tj. RDOŚ, PPIS i PGW Wody Polskie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ewentualnego zakresu raportu o oddziaływaniu na środowisko. Kolegium uprzednio uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i wskazało na konieczność zasięgnięcia opinii PGW Wody Polskie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ pierwszej instancji opinii takiej zasięgnął. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wbrew twierdzeniom skargi nie istniał wymóg prawny ani też konieczność ponownego uzyskania opinii przy kolejnym rozpatrywaniu sprawy przez organ pierwszej instancji, skoro przedłożone opinie dotyczyły zakresu tej samej sprawy a jej przedmiot w żaden sposób się nie zmienił. Przy identycznym i niezmienionym zakresie inwestycji nie było jakichkolwiek przesłanek, a wręcz byłoby nieracjonalne, nakładanie ponownego obowiązku uzyskania określonych opinii. W rezultacie zarzut naruszenia art. 156 § 1 k.p.a. poprzez wydanie aktu w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną uznano za bezpodstawny. W dalszej części uzasadnienia Sąd Wojewódzki stwierdził, że z przedłożonych w sprawie opinii wynika brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jak wskazano, organy dokonując oceny oparły się na informacjach zawartych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia stanowiącej integralną część wniosku, która zawiera wszystkie informacje niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny. Organ wziął też pod uwagę treść wskazanych opinii organów specjalistycznych dysponujących szczegółową wiedzą. Sąd pierwszej instancji wskazał za organami, że instalacja zlokalizowana będzie w obrębie działek nr [...] i [...], na których znajdować się mają moduły fotowoltaiczne oraz większość infrastruktury. Przez działki nr [...], [...] i [...] (drogi) oraz [...]1 poprowadzone będzie podziemne przyłącze elektroenergetyczne, które wyprodukowaną energię elektryczną doprowadzać będzie do publicznej sieci na działce nr [...]. Teren działek nr [...] i [...] stanowią grunty orne klasy bonitacyjnej IIIb i IVa, które aktualnie pokryte są roślinnością trawiastą, co ilustrują również zdjęcia załączone w karcie informacyjnej. W obszarze działki nr [...] znajduje się niewielki zbiornik wodny bez nazwy oraz oczko wodne, zadrzewienia i zakrzewienia. Oba zbiorniki nie będą włączone w granice terenu inwestycji, nie planuje się wycinki drzew i krzewów. Ogniwa fotowoltaiczne zamontowane zostaną w sposób nieinwazyjny, metodą nabijania profili bezpośrednio do gruntu. Przewiduje się montaż 5.400 sztuk paneli o mocy nominalnej 360W każdy. Całkowita moc nominalna instalacji wynosić będzie nie więcej niż 2MW. Szacowana średnioroczna produkcja energii wynosić ma ok. 1,82GWh/rok. Całkowita powierzchnia zajęta pod instalację wraz z infrastrukturą będzie wynosić 4,8ha. Panele zamontowane zostaną na konstrukcji szkieletowej o wysokości nieprzekraczającej 4m, a montowane będą na wysokości ok. 0,5m, licząc od dolnej krawędzi panelu do ziemi. Panele będą nieruchome, ustawione pod kątem 30 stopni i skierowane frontem na południe. Takie ustawienie będzie powodowało samooczyszczenie się paneli przy opadach mżawki lub deszczu. Chłodzenie paneli będzie się odbywać naturalnie, bez użycia wentylatorów. Panele będą pokryte powłoką antyrefleksyjną w celu zapobiegania efektowi odbijania światła, co mogłoby spowodować chwilowe oślepienie ptaków oraz mylenie przez nie powierzchni paneli z powierzchnią wody. Teren elektrowni będzie oświetlony i monitorowany przez sterowane kamery wizyjne i czujniki alarmowe. Ogrodzenie instalacji zostanie wykonane siatką ogrodzeniową z oczkiem w siatce co najmniej 50 mm. Dolna część siatki będzie uniesiona nad powierzchnią ziemi co najmniej 50 mm nad powierzchnią gruntu, co umożliwi migrację bezkręgowcom, płazom, gadom i małym ssakom. Instalacja na etapie eksploatacji nie będzie emitorem hałasu. Teren działki pod panelami i pomiędzy nimi zostanie pokryty roślinnością trawiastą, a zatem dostępny będzie przez cały rok dla ptaków wykonujących loty patrolowe oraz przebywających na ziemi. Inwestycja nie wpłynie na zanieczyszczenie wód powierzchniowych, podziemnych oraz gleby, nie będzie wywoływała ponadnormatywnego oddziaływania na powietrze atmosferyczne i klimat akustyczny, a także nie będzie generować odpadów. Budowa farmy nie będzie wymagała naruszenia i przekształcenia siedlisk naturalnych, bądź półnaturalnych, czy zajęcia siedlisk wrażliwych będących potencjalnym miejscem występowania gatunków chronionych. Sąd Wojewódzki podkreślił, że decyzja dotycząca braku potrzeby przeprowadzenia oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie ma wpływu na sposób zagospodarowania nieruchomości strony skarżącej, ani też nie ogranicza jej praw do nich. Nie narusza ona zatem prawa do zagospodarowania takiego terenu i nie ingeruje w prawo własności skarżących. Istotą spornej decyzji jest zbadanie możliwości realizacji planowanej inwestycji w zakresie odnoszącym się do zasad ochrony środowiska przed nadmiernym i negatywnym oddziaływaniem tejże inwestycji. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Kolegium, że nie dokonuje się w tym przypadku szczegółowej analizy utrudnień związanych z możliwością zainwestowania na działkach sąsiednich, spadku atrakcyjności nieruchomości sąsiednich, czy dyskomfortu okolicznych mieszkańców. Te kwestie mogą być ewentualnie rozpatrywane na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, taka ewentualność jest jednak przyszła oraz niepewna i z pewnością nie ma żadnego wpływu na niniejsze postępowanie. Wiele zarzutów strony skarżącej koncentruje się właśnie na tych ewentualnych ograniczeniach w zagospodarowaniu ich nieruchomości. W ocenie Sądu pierwszej instancji zarzuty te były przedwczesne i nie mogły podlegać uwzględnieniu. Tak samo odniesiono się do sprawy ustalenia warunków zabudowy czy też kwestia ewentualnego przedwczesnego wszczęcia tego postępowania, ponieważ pozostaje ona poza zakresem rozpatrywanej sprawy. Sąd Wojewódzki nie dopatrzył się również naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 § 1 k.p.a. Jak wskazano trudno oczekiwać od organów żeby przeprowadziły postępowanie w szerszym zakresie, ponieważ organy oceniły zgodnie z wymogami wskazanymi w odpowiednich przepisach brak potrzeby przeprowadzenia oceny przedsięwzięcia na środowisko, uzyskując przy tym wszystkie niezbędne opinie organów specjalistycznych. Ponadto w decyzjach wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie. Uzasadnienia decyzji określono jako wyczerpujące i spełniające wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Z wydanym wyrokiem nie zgodzili się skarżący oraz S.Z., którzy we wspólnie wywiedzionej skardze kasacyjnej zarzucili: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., przez błędną jego wykładnię lub nieuzasadnioną wykładnię zawężającą, polegający na nieuwzględnieniu w ocenie wpływu na środowisko transportu elementów niezbędnych do budowy elektrowni fotowoltaicznej i pracowników mających być zatrudnionymi przy realizacji przedsięwzięcia; 2) naruszenie przepisów postępowania przez ich niewłaściwe zastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. art. 135 p.p.s.a., poprzez błędną ocenę i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy, polegające na pominięciu w rozpatrywaniu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni fotowoltaicznej w M. gm. Ł. skutków transportu elementów instalacji fotowoltaicznych i innego sprzętu oraz przewozu pracowników, podczas gdy rzetelna analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że dowiezienie i montaż 5.400 modułów fotowoltaicznych oraz oprzyrządowania koniecznego do działania elektrowni, drogą polną, przez teren bezpośrednio przylegający do N. Obszaru Chronionego Krajobrazu i obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, może mieć znacząco negatywne oddziaływanie na środowisko naturalne. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że zarówno decyzja, jak i orzeczenie SKO oraz wyrok WSA, są błędne z uwagi na fakt nieuwzględnienia w ocenie przedsięwzięcia istotnego elementu jakim jest transport na miejsce inwestycji. Jak zauważono teren planowanej elektrowni nie leży przy żadnej z dróg krajowych, czy wojewódzkich. Dojazd na teren inwestycji będzie odbywał się w dużej części drogą polną, bezpośrednio przylegającą do obszarów chronionych – N. Obszaru Chronionego Krajobrazu i obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000. Dowóz 5.400 sztuk modułów fotowoltaicznych, konstrukcji wsporczych do nich, 80 falowników i szeregu innych urządzeń będzie wymagało bardzo dużej ilości przejazdów samochodów ciężarowych. Kolejną okolicznością wpływającą na środowisko jest codzienny dowóz pracowników pracujących przy budowie elektrowni. Przepis art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. stwierdza, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia stwierdza właściwy organ, uwzględniając łącznie kryteria wymienione w tym przepisie. Katalog kryteriów jest na tyle szeroki, ze obejmuje w pkt 1d emisję i występowanie innych uciążliwości. W ocenie skarżących kasacyjnie transport polną drogą powoduje uciążliwości i niepożądane emisje, mające bezpośredni negatywny wpływ na środowisko, w tym na obszary chronione. Zwrócono uwagę, iż w postępowaniu administracyjnym RDOŚ w pkt 2 opinii wskazał na konieczność minimalizowania emisji pyłu i hałasu w trakcie transportu materiałów budowlanych i prowadzenia prac montażowych. Jednak organ gminy nie odniósł się do tegoż wskazania i nie ocenił czy możliwe w realiach niniejszej sprawy jest wypełnienie tegoż zalecenia. Również i Sąd Wojewódzki nie wziął pod uwagę tej kwestii. W tej sytuacji zarzucono, że organy administracji nie zastosowały prawidłowo wymienionego przepisu, zaś Sąd pierwszej instancji nie sanował tego błędu. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa profesjonalnego pełnomocnika według norm prawem przepisanych, oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie prawomocnym postanowieniem z dnia 22 września 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 588/20, odrzucił skargę kasacyjną skarżących D.Z. i P.Z. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako u.p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia żadnej z wad wymienionych w art. 183 § 2 u.p.p.s.a., a nadto w związku z niezaistnieniem przesłanek, o których mowa w art. 189 u.p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami kasacyjnymi, dochodząc do przekonania, że są one nieusprawiedliwione, a skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze treść powołanych w skardze kasacyjnej zarzutów kontrolę zaskarżonego orzeczenia należy rozpocząć od rozpoznania zarzutów natury proceduralnej. W tym aspekcie wskazać należy, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. oraz art. 135 u.p.p.s.a. został błędnie sformułowany. Powołane normy są bowiem normami o charakterze procesowym i mogą być powołane wyłącznie w związku z konkretnymi przepisami administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, które w ocenie strony zostały błędnie zastosowane lub błędnie zinterpretowane przez właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Ponadto normy te nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, ponieważ są normami o charakterze wynikowym i określają wyłącznie sposób rozstrzygnięcia danej sprawy przez Sąd pierwszej instancji. Skuteczne zakwestionowanie tego rodzaju normy w ramach zarzutów kasacyjnych wymaga zatem powiązania z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego lub procesowego, których nie dostrzegł lub też nieprawidłowo dostrzegł Sąd pierwszej instancji wydając wyrok o określonej treści. Nie może więc zadziałać próba podważenia wyroku Sądu pierwszej instancji wyłącznie w oparciu o zarzut naruszenia normy o charakterze wynikowym. Nie zmienia to jednak faktu, że zarzut ten w sposób immanentny powiązany jest z zarzutem naruszenia prawa materialnego, bowiem obie kategorie podniesionych w skardze zarzutów nakierowane są na wykazanie nieuwzględnienia przez organy, jak i Sąd pierwszej instancji, w ocenie wpływu na środowisko skutków transportu elementów instalacji fotowoltaicznych i innego sprzętu oraz przewozu pracowników związanych z realizacją elektrowni fotowoltaicznej. Wskazać zatem przyjdzie, że jak wynika z art. 59 ust.1 pkt 2 u.u.i.ś., w brzmieniu na dzień wydania decyzji odwoławczej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami, dostępność do złóż kopalin, możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.u.i.ś.). Stosownie natomiast do treści art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące kryteria: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, a także istotnych rozwiązań charakteryzujących przedsięwzięcie, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, c) różnorodności biologicznej, wykorzystywania zasobów naturalnych, w tym gleby, wody i powierzchni ziemi, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ocenionego w oparciu o wiedzę naukową ryzyka wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu, f) przewidywanych ilości i rodzaju wytwarzanych odpadów oraz ich wpływu na środowisko, w przypadkach gdy planuje się ich powstawanie, g) zagrożenia dla zdrowia ludzi, w tym wynikającego z emisji; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne, inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, w tym siedliska łęgowe oraz ujścia rzek, b) obszary wybrzeży i środowisko morskie, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin, grzybów i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000, oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone lub istnieje prawdopodobieństwo ich przekroczenia, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej, k) wody i obowiązujące dla nich cele środowiskowe; 3) rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do kryteriów wymienionych w pkt 1 i 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) charakteru, wielkości, intensywności i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej oraz przewidywanego momentu rozpoczęcia oddziaływania, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania, f) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych i zrealizowanych, dla których została wydana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem, g) możliwości ograniczenia oddziaływania. W sytuacji, w której organ, po uprzednim pozyskaniu stanowisk wymaganych art. 64 ust. 1 i 1a u.u.i.ś. w zw. z art. 84 ust. 1 u.u.i.ś., nie przeprowadza oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdza się brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (art. 84 ust. 1 u.u.i.ś.). W okolicznościach sprawy należy dodatkowo wskazać, że zarzut nieuwzględnienia w ocenie wpływu na środowisko skutków transportu elementów instalacji fotowoltaicznych i innego sprzętu oraz przewozu pracowników związanych z realizacją elektrowni fotowoltaicznej sformułowany został dopiero na etapie skargi kasacyjnej. Podkreślić zatem należy, że Sąd pierwszej instancji w ramach zaskarżonego wyroku nie sformułował stanowiska, które pozwalałoby na przyjęcie, ażeby dokonywał wykładni zawężającej art. 63 ust. 1 u.u.i.ś., a tym samym dopuścił się jego naruszenia w zakresie wskazanym w skardze. Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w decyzji organu pierwszej instancji (str. 8-9 tej decyzji) szeroko odniesiono się m.in. do kwestii poruszania się samochodów na terenie budowy i w tym zakresie wskazano, że będzie ono stanowiło źródło chwilowej emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego. Jak jednak zaznaczono wielkość emisji będzie znikoma i przy użyciu maszyn w należytym stanie technicznym nie będzie miała wpływu na stan powietrza. Minimalizacja emisji spalin będzie zapewniona poprzez ekonomiczne użytkowanie pojazdów samochodowych, tj. wyłączanie silników podczas załadunku i rozładunku materiałów. Co więcej wskazano, ze oddziaływanie emisji do powietrza występujące podczas realizacji inwestycji będzie miało charakter lokalny oraz ograniczony do miejsca prowadzonych prac, a więc tylko na terenie działki inwestora. W odniesieniu do emisji hałasu wskazano natomiast, że prace (również transport paneli fotowoltaicznych, elementów konstrukcyjnych oraz elementów infrastruktury technicznej) będą wykonywane w porze dziennej. Zjawisko wystąpienia hałasu i wibracji będzie miało charakter krótkotrwały i ograniczony, a wszelkie uciążliwości z tym związane będą miały charakter przemijający i ustąpią całkowicie po zakończeniu prac związanych z budową elementów elektrowni fotowoltaicznej. Zaplecze budowy będzie zlokalizowane na terenie położonym w możliwie największej odległości od zabudowy mieszkaniowej. Organ pierwszej instancji odniósł się również do kwestii odpadów powstałych podczas prac budowlanych wskazując, że będą gromadzone selektywnie w szczelnych, zamykanych pojemnikach lub kontenerach w wyznaczonym miejscu – w celu ochrony przed zanieczyszczeniem środowiska gruntowo-wodnego. W zakresie ścieków bytowych wskazano z kolei, że w trakcie budowy będą przechowywane w zamkniętych pojemnikach przenośnych toalet i przekazywane będą do utylizacji poprzez serwis toalet. W rezultacie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uwzględniły wymagane prawem elementy planowanego przedsięwzięcia, wraz ze wzajemnymi powiązaniami funkcjonalnymi, technicznymi oraz technologicznymi, w szczególności na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej organy uwzględniły kwestie wpływu etapu realizacji planowanej inwestycji na środowisko, co znalazło swoje odzwierciedlenie w treści zapadłych w sprawie rozstrzygnięć. Sam natomiast fakt, że drogi dojazdowe do planowanej inwestycji (zlokalizowane na działkach nr [...] oraz nr [...]) mają nawierzchnię żwirową nie mógł mieć decydującego znaczenia. W konsekwencji nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia art. 63 ust. 1 u.u.i.ś. Skoro zatem skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, gdyż żaden z podniesionych w niej zarzutów nie zasługiwał na uwzględnienie, to Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną,