III OZ 223/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S.A. z siedzibą w N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 marca 2025 r. sygn. akt IV SA/Po 207/25 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 11 grudnia 2024 r. znak [...] w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 11 grudnia 2024 r. znak [...] w przedmiocie zmiany wpisu w rejestrze BDO postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 18 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił A. S.A. z siedzibą w N. (dalej: spółka) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z 11 grudnia 2024 r. w przedmiocie zmiany wpisu w rejestrze BDO. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że wpis do BDO w dziale VII jest jedynym wymaganiem formalnym warunkującym możliwość prowadzenia działalności w zakresie transportu odpadów. Wykonanie decyzji wiązać się będzie z redukcją zatrudnienia i koniecznością wypowiedzenia umów leasingu na samochody ciężarowe. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wskazał, że uzasadnienie wniosku spółki jest ogólne, a zawarte w nim twierdzenia są hipotetyczne i uniwersalne oraz nie odwołują się do żadnych konkretnych danych ani ustaleń. W konsekwencji spółka nie wykazała przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu I instancji, dołączone do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji dokumenty (umowa leasingu i oświadczenie o zatrudnieniu pracowników) nie pozwalają na dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania decyzji na sytuację spółki. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła spółka zarzucając naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że spółka nie uprawdopodobniła przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Natomiast złożony przez spółkę wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji zawiera w istocie jedynie lakoniczne uzasadnienie, które sprowadza się do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwolnienia części pracowników oraz wypowiedzenie umów leasingu pojazdów użytkowanych przez tych pracowników, co oznacza, że spółka nie będzie mogła już prowadzić dotychczasowej działalności w zakresie transportu odpadów. Brak jest natomiast jednoznacznego odniesienia stanowiska spółki do zakresu jej bieżącej działalności lub możliwości finansowych. Obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oznacza, że strona może poprzestać na gołosłownych, lakonicznych oświadczeniach. To na spółce ciążył obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, spółka nie uprawdopodobniła przesłanek udzielenia jej ochrony tymczasowej we wniosku złożonym do Sądu I instancji, jak i w zażaleniu. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia prawidłowo wyjaśnia powody, dla których Sąd I instancji odmówił spółce wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji, a więc postanowienie to poddaje się kontroli instancyjnej. Brak uprawdopodobnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwiał uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji o czym prawidłowo orzekł Sąd I instancji. Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.