III OZ 331/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 92/24 o odmowie uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 92/24 w sprawie ze skargi K. J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie niezałatwienia wniosku z dnia 11 lutego 2024 r. o wydanie zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 24 lutego 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił skarżącemu uzupełnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 grudnia 2024 r., sygn. akt III SAB/Kr 92/24. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie w postanowieniu z 20 grudnia 2024 r. sąd orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej "p.p.s.a."). Podnoszone przez skarżącego we wniosku o uzupełnienie orzeczenia okoliczności stanowią polemikę z treścią rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Przedmiotowy wniosek nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zasadnie stwierdził, że postanowienie z dnia 20 grudnia 2024 r. nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., gdyż zawiera ono wszystkie elementy wymagane prawem. W przedmiotowym postanowieniu, wbrew twierdzeniu skarżącego, orzeczono o całości skargi K. J. poprzez jej odrzucenie. Analiza wniosku o uzupełnienie orzeczenia i zawarta w nim argumentacja, prowadzi do uznania, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w tym postanowieniu rozstrzygnięcie o niedopuszczalności skargi i zmierza do jego merytorycznej zmiany, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, uruchamiającego kolejne, poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a., postępowanie kontrolne, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia i powołane wyżej przepisy dotyczące kwestii uzupełnienia postanowienia, podniesione w zażaleniu zarzuty niezwiązane z ww. kwestią nie zasługiwały na uwzględnienie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.