III OZ 450/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 114/24 o odmowie uzupełnienia postanowienia w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, postanowieniem z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt III SAB/Kr 114/24, odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 30 grudnia 2024 r. o odmowie uzupełnienia postanowienia o odrzuceniu skargi. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że postanowieniem z 30 grudnia 2024 r. WSA w Krakowie odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 5 grudnia 2024 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Pismem z dnia 6 stycznia 2025 r., skarżący wniósł o wydanie orzeczenia uzupełniającego postanowienie z dnia 30 grudnia 2024 r. podnosząc, że w orzeczeniu, którego uzupełnienia się domaga nie rozpoznano kwestii uchybienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie "(...) obowiązkowi wydania w przedmiocie wniosku o wydanie zaświadczenia z dnia 24 października 2024 r (...)". Następnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zm., dalej P.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Uzupełnienie orzeczenia, dotyczy zatem sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, tj. nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. W niniejszej sprawie natomiast Sąd w postanowieniu z dnia 30 grudnia 2024 r. orzekł o całości wniosku o uzupełnienie orzeczenia uznając, że podlega on oddaleniu na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 oraz art. 160 P.p.s.a. Podnoszone przez skarżącego we wniosku z dnia 6 stycznia 2025 r. okoliczności stanowią polemikę z treścią rozstrzygnięcia, z którym skarżący się nie zgadza. Natomiast jak już wielokrotnie informowano skarżącego, wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. Zakres uzupełnienia postanowienia, jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 157 § 1 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przepis ten, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, stosuje się odpowiednio do postanowień, co wynika z art. 166 P.p.s.a. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia o odmowie uzupełnienia postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie z dnia 30 grudnia 2024 r. jest kompletne, bowiem rozstrzyga o całości wniosku o uzupełnienie. W tej sytuacji Sąd I instancji słusznie odmówił skarżącemu uzupełnienia postanowienia. Wyjaśnić należy, że instytucja uzupełnienia służy uzupełnieniu wyroku (lub odpowiednio postanowienia) o konkretne rozstrzygnięcia, które sąd administracyjny powinien był zamieścić w orzeczeniu z urzędu, np. rozstrzygnięcie o kosztach. Uzupełnienie wyroku lub postanowienia w trybie art. 157 § 1 P.p.s.a. nie może służyć "konkretyzacji" uzasadnienia wyroku lub postanowienia, jak tego żąda skarżący, jak i zmianie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Uzupełnienie wyroku lub postanowienia nie jest również środkiem służącym zakwestionowaniu rozstrzygnięcia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.