III OZ 479/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV SPP/Wa 84/24 o odrzuceniu sprzeciwu w sprawie ze skargi M.K. na pismo Burmistrza [...] z dnia 17 lutego 2023 r., nr WOS.6140.24.2023 w przedmiocie udostępnienia informacji o środowisku i jego ochronie postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2024 r., sygn. akt IV SPP/Wa 84/24, odrzucił sprzeciw M.K., z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braku formalnego sprzeciwu. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że skarżący wniósł do WSA w Warszawie sprzeciw od zarządzenia starszego referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt IV SPP/Wa 84/24, w którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W wykonaniu zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 1 lipca 2024 r. skarżący wezwany został do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu poprzez nadesłanie do Sądu podpisanego egzemplarza sprzeciwu bądź podpisanie w gmachu Sądu egzemplarza sprzeciwu znajdującego się w aktach sprawy. Skarżący pouczony został jednocześnie, że termin na uzupełnienie braku formalnego wynosi 7 dni, przy czym w przypadku nieuzupełnienia braków w tym terminie – sprzeciw zostanie odrzucony. Wezwanie Sądu zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 17 lipca 2024 r. Skarżący nie wykonał tego wezwania w zakreślonym terminie. Dlatego też Sąd pierwszej instancji, na podstawie 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), odrzucił sprzeciw, wyjaśniając, że postępowanie, którego przedmiotem jest rozpoznanie sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy (art. 260 § 1 P.p.s.a.) może się toczyć wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnego oraz skutecznie wniesionego środka zaskarżenia, tj. sprzeciwu. Badanie merytorycznej zasadności sprzeciwu poprzedzone powinno być zatem analizą jego wymogów formalnych. Sprzeciw, o którym mowa w art. 259 § 1 P.p.s.a., powinien odpowiadać wymaganiom przewidzianym dla pism procesowych. Zgodnie natomiast z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przepis art. 259 § 2 P.p.s.a. stanowi przy tym, że sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Skarżący pomimo skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, nie uzupełnił w wyznaczonym terminie jego braku (podpisu). Nieuzupełnienie zaś w terminie braku formalnego stanowi podstawę do jego odrzucenia. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, który wniósł zażalenie, podnosząc, że braki formalne zostały uzupełnione listownie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 259 § 1 P.p.s.a. od zarządzeń i postanowień wydanych przez referendarza sądowego, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Jak przyjął NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. akt I GPS 1/09 (publ. ONSAiWSA z 2010 r. nr 2, poz.17), na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., o odrzuceniu sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje zażalenie. Z akt niniejszej sprawy wynika, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego podpisanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 lipca 2024 r. Zatem termin do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu upływał z dniem 24 lipca 2024 r. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał wezwania Sądu. W aktach sądowych znajduje się, co prawda, pismo skarżącego z dnia 24 lipca 2024 r., adresowane do WSA w Warszawie, jednak zostało ono przesłane przez skarżącego do Sądu Rejonowego w Wołominie. Sąd ten zaś przy piśmie z dnia 14 sierpnia 2024 r. przesłał go, zgodnie z właściwością, do WSA w Warszawie. Pismo to jednak nie mogło stanowić wykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu, gdyż w piśmie tym strona zaprzeczyła, jakoby wnosiła sprzeciw. Powyższe zatem obligowało Sąd pierwszej instancji do odrzucenia sprzeciwu zgodnie z art. 259 § 2 P.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.