III OZ 505/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 6 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 528/21 o odrzuceniu skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 528/21 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 kwietnia 2021 r. nr SKO.4170.7.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 13 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 528/21 odrzucił skargę kasacyjną M. M. (dalej Skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 528/21 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 kwietnia 2021 r. nr SKO.4170.7.2021 w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia. Orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 528/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. M. na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Pismem z 23 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącego wniosła do sądu skargę kasacyjną od ww. wyroku. Zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału II z 25 marca 2022 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej przez nadesłanie dodatkowo 6 egzemplarzy odpisów skargi kasacyjnej poświadczonych za zgodność z oryginałem w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka listowa, zawierająca powyższe wezwanie, została zwrócona do sądu i opatrzona pieczątką: "ZWROT NIE PODJĘTO W TERMINIE" oraz datą 19 kwietnia 2022 r. Zarządzeniem Z-cy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 21 kwietnia 2022 r., wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej uznano za doręczone z dniem 14 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu WSA w Łodzi podkreślił, że uznał, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że przesyłka skierowana do pełnomocnika skarżącego, zawierająca wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej została prawidłowo awizowana. Skoro zatem pierwsze zawiadomienie o próbie doręczenia przesyłki i pozostawieniu ich we wskazanej placówce pocztowej miało miejsce 31 marca 2022 r., to oznacza, że termin do odbioru tej przesyłki upływał 14 kwietnia 2022 r., a zatem można było uznać, że na mocy art. 73 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.) przesyłka została doręczona z tym dniem pełnomocnikowi skarżącego. Zażalenie na postanowienie wniósł Skarżący. Wskazano, że przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie została prawidłowo awizowana, o czym świadczy niepozostawienie w skrzynce pocztowej pierwszego i drugiego awiza, a także nieodnotowanie na "niedoręczonej" przesyłce informacji o miejscu pozostawienia awiza, a także błędne wskazanie na potwierdzeniu odbioru nr placówki pocztowej, w której przesyłka mogła być odebrana. Skarżący stoi na stanowisku, że nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania do usunięcia braków formalnych. Tym samym, nie było podstaw do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że Skarżący nie uzupełnił braków skargi kasacyjnej, co skutkowało odrzuceniem tego środka zaskarżenia. Kwestią sporną pozostaje natomiast skuteczność doręczenia Skarżącemu wezwania do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej. Do doręczenia wezwania doszło w trybie doręczenia zastępczego, o którym stanowi art. 73 § 1 p.p.s.a. Przepisy art. 73 § 1-4 p.p.s.a. stwarzają możliwość skorzystania przez sąd administracyjny z instytucji tzw. domniemania doręczenia przesyłki. Oznacza to, że pismo "fizycznie" nie dociera do adresata, ale doręczyciel podejmuje odpowiednie, przewidziane powołanymi przepisami, próby doręczenia przesyłki, o czym informuje sąd w postaci właściwych adnotacji na zwróconej do nadawcy przesyłce. W takiej sytuacji sąd może uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone. Domniemanie to może zostać obalone przez stronę, jeśli wykaże, że nie zostały zachowane warunki skuteczności doręczenia zastępczego. Skarżący twierdzi, że awizo nie zostało mu w ogóle pozostawione. Twierdzenie skarżącego nie znajduje jednak oparcia w aktach sprawy. Z koperty i zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdujących się w aktach sprawy wynika, że pierwszą próbę doręczenia przesyłki doręczyciel podjął w dniu 31 marca 2022 r., powtórne awizo miało miejsce w dniu 8 kwietnia 2022 r., a następnie przesyłkę pozostawiono w określonej placówce pocztowej. Zawiadomienie o dokonaniu powyższych czynności pozostawiono w skrzynce pocztowej pełnomocnika Skarżącego, o czym świadczy druk zwrotnego potwierdzenia odbioru, opatrzony datą, podpisem doręczyciela oraz urzędową pieczęcią z datownikiem placówki pocztowej. Termin do odbioru tej przesyłki upływał więc w dniu 14 kwietnia 2022 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Skarżący zmierza do obalenia domniemania skuteczności doręczenia zastępczego jedynie na podstawie własnego twierdzenia, że awizo nie zostało pozostawione przez doręczyciela, co godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Uwzględnienie argumentacji Skarżącego prowadziłoby bowiem do niedopuszczalnego rozszerzenia możliwości obalenia skuteczności doręczenia zastępczego jedynie przez niepoparte niczym twierdzenie, że doręczyciel nie pozostawił awiza. Twierdzenia skarżącego o prawdopodobnych przyczynach braku awiza w skrzynce pocztowej są jednostronne, mające charakter polemiczny, a na ich poparcie nie przedstawił on przekonywujących dowodów. Domniemanie faktyczne wynikające z art. 73 p.p.s.a. może być obalone jedynie wówczas, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością, co w tej sprawie nie miało miejsca, gdyż świadectwo faktu i daty awizowanej przesyłki nie zostało dotychczas skutecznie obalone. Z tych też przyczyn należało uznać, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił skuteczność doręczenia Skarżącemu przedmiotowego wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W konsekwencji zasadnie uznał, że skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.