III OZ 526/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 20 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia O. sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 258/22 w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2021 r. nr KOA/578/Oś/21 w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 4 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wa 258/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił O. sp. z o.o. z siedzibą w O.(skarżąca) wstrzymania wykonania decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 28 grudnia 2020 r., nr 774/20/OS w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2021 r. nr KOA/578/Oś/21 w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż w tej sprawie zaskarżona została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 14 grudnia 2021 r., nr KOA/578/Oś/21 w przedmiocie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska, która utrzymała w mocy decyzję Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 28 grudnia 2020 r., nr 774/20/OS. Skarżąca nie złożyła jednak wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, lecz wnioskowała jedynie o wstrzymanie wykonania decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z dnia 28 grudnia 2020 r., nr 774/20/OS, a więc decyzji I instancji. W konsekwencji Sąd wskazał, iż nie jest możliwe wstrzymanie wykonania wskazanej we wniosku decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z 28 grudnia 2020 r. ze względu na brak wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium. Dodatkowo Sąd wyjaśnił, iż skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności, które miałyby świadczyć o ewentualnym zaistnieniu przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie zostały przez nią przedstawione jakiekolwiek bliższe informacje dotyczące faktycznego stanu majątkowego skarżącej, które pozwoliłyby dokonać oceny, czy istotnie poniesie ona znaczną szkoda na skutek wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. W zażaleniu wskazała, iż jest niewielką spółką miejską, a kwotę przewyższająca 300 000 zł stanowi dla niej bardzo duże obciążenie finansowe i z całą pewnością wpłynie negatywnie na jej płynność finansową i doprowadzi do większego deficytu finansowego a w konsekwencji do nieodwracalnego załamania równowagi finansowej. Ponadto wyjaśniła, że zaniechała przedstawienia Sądowi wyciągów bankowych, ponieważ, jest niewielką spółką miejską w związku z czym jej głównymi usługobiorcami są spółdzielnie mieszkaniowe, z których wpływy objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa. wskazała, że jest ich stosunkowo bardzo dużo, choć są one w niewielkich kwotach wobec czego problematyczne z punktu widzenia skarżącej byłoby zweryfikowanie tych wpłat i przedstawienie ich do wglądu Sądowi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że spełnione zostały zawarte w nim przesłanki. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślić trzeba, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednocześnie należy pamiętać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i nast.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które ona wywołuje. O możliwości przyznania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie decyduje rodzaj zaskarżonego aktu, ale to czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania aktu, nastąpi ochrona interesu strony przed skutkami wskazanymi w tym przepisie. Ustawa wymienia w omawianym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym, jak przyjęto w judykaturze, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 27 kwietnia 2021 r. III FZ 300/21). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wyjaśnić należy, że wniosek powinien być poparty faktami i ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Złożony przez skarżącą wniosek zawierał natomiast ogólnikowe twierdzenia strony, które nie mogły stanowić skutecznej podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Niewątpliwie we wniosku skarżąca powinna była wykazać okoliczności, które uzasadniają jej twierdzenia oraz ewentualnie poprzeć twierdzenia odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W tym miejscu wyjaśnić należy, że skarżąca powołuje się na okoliczności, które nie została poparta żadnymi dowodami, bowiem również w zażaleniu zawarto jedynie oświadczenia strony, które nie zostały poparte dowodami. Wskazać należy, że dla uwiarygodnienie swojej sytuacji finansowej Spółka nie musiała posługiwać się wyciągami bankowi, mogła bowiem przedstawić Sądowi np. aktualny bilans finansowy. Zauważyć jednak należy, że nieudokumentowanie sytuacji finansowej skarżącej w niniejszej sprawie było kwestią wskazaną przez Sąd I instancji jedynie ubocznie. Przede wszystkim bowiem, wniosek skarżącej dotyczył wstrzymania wykonania nie zaskarżonej decyzji SKO, a decyzji organu I instancji. W tej zaś kwestii rację ma Sąd I instancji, iż nie jest możliwe wstrzymanie wykonania wskazanej we wniosku decyzji Marszałka Województwa Mazowieckiego z 28 grudnia 2020 r. ze względu na brak wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Kolegium. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.