III OZ 53/21

Dnia 12 stycznia 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 425/20 o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 8 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: spółka) od wyroku tego Sądu z 7 maja 2020 r., oddalającego skargę spółki na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi spółki w dniu 12 sierpnia 2020 r. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał 11 września 2020 r. W dniu 9 września 2020 r. (data stempla pocztowego) spółka wniosła skargę kasacyjną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał skargę kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wpływ do Sądu I instancji 18 września 2020 r.). Sąd I instancji wskazał, że skargę kasacyjną wniesioną bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ten powinien przekazać do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data jej nadania (przekazania). Błędne zaadresowanie przez profesjonalnego pełnomocnika koperty zawierającej skargę kasacyjną, nadanej w polskiej placówce pocztowej, nie oznacza, że skargę kasacyjną wniesiono z zachowaniem terminu. Za datę prawidłowego wniesienia skargi kasacyjnej w tej sprawie należało uznać 18 września 2020 r., kiedy Naczelny Sąd Administracyjny przekazał ten środek odwoławczy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W związku z tym Sąd I instancji uznał, że skarga kasacyjna została wniesiona po terminie. Zażalenie od powyższego postanowienia wniosła spółka. Spółka zarzuciła naruszenie art. 178 w związku z art. 177 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Z powyższego przepisu wynika, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej znaczenie ma data nadania przesyłki na adres właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, a więc tego, który wydał zaskarżone orzeczenie. Skarga kasacyjna powinna być bowiem wniesiona za pośrednictwem wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok. W doktrynie oraz orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, który w pełni należy podzielić, że datą wniesienia skargi kasacyjnej wniesionej do niewłaściwego miejscowo sądu jest data jej przekazania przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 listopada 2020 r., I OZ 958/20, z 9 lutego 2016 r., II OZ 119/16, z 9 grudnia 2015 r., I OZ 1613/15, z 29 stycznia 2015 r., II OZ 59/15; z 23 lutego 2011 r., I OZ 118/11; z 25 maja 2010 r., II GSK 536/10). Skargę kasacyjną wniesioną do sądu niewłaściwego, sąd ten powinien przekazać do wojewódzkiego sądu administracyjnego, który wydał zaskarżony wyrok, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi kasacyjnej decydująca jest data nadania (przekazania) tej skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 437; B. Gruszczyński [w]: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, str. 505-506). Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie spółka nie dochowała terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną spółka wniosła 18 września 2020 r., a więc z uchybieniem terminu. Argumenty zażalenia nie zasługują na uwzględnienie. Opierają się one w całości na założeniu, że z uwagi na trwającą pandemię, omyłka pracownika wykonującego pracę zdalną w kancelarii powinna zostać uznana za przesłankę uzasadniającą odmienną wykładnię art. 177 § 1 p.p.s.a. Nie kwestionując oczywiście trudności związanych z epidemią wirusa COVID-19, nie można jednak uznać, że zmęczenie pracą zdalną może stanowić podstawę do dokonania odmiennej wykładni powołanego przepisu. Należy bowiem pamiętać, że skarga kasacyjna, jako środek sformalizowany, wnoszona jest przez profesjonalnego pełnomocnika, który powinien w sposób należyty zorganizować pracę swojej kancelarii. W związku z tym, przedstawiona wyżej wykładnia art. 177 § 1 p.p.s.a. jest prawidłowa, szczególnie uwzględniając, że żadnych szczególnych regulacji w tym zakresie nie przewidział ustawodawca w ustawie z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 374 ze zm.). Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.