III OZ 641/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 12 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 626/22 o odrzuceniu skargi R. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 28 marca 2022 r., nr DSE3-K0918-D18551-9/22 w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 22 lipca 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę R. R. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 28 marca 2022 r. w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej. W uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 6 czerwca 2022 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 24 czerwca 2022 r. Z zapisku urzędowego z 12 lipca 2022 r. wynika, że wpis nie został uiszczony. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w aktach sprawy znajduje się koperta, w której nadano przedmiotowe zarządzenie, wraz z naniesionymi pieczęciami i adnotacjami doręczyciela, jak też dołączony do tej koperty dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru. Wynika z tego, że przesyłka została awizowana 10 czerwca 2022 r., powtórne awizo miało miejsce 20 czerwca 2022 r., a 28 czerwca 2022 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy z adnotacją: nie podjęto w terminie. Sąd ten uznał więc, że powyższe zarządzenie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu 24 czerwca 2022 r. W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji odrzucił przedmiotową skargę jako nieopłaconą, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Podniósł w nim, że ani 24 czerwca 2022 r., ani w dniach następnych żadne pismo sądowe nie zostało mu doręczone. Stwierdził, że codziennie sprawdza zawartość skrzynki i bardzo poważnie traktuje obowiązki odbiorcy korespondencji. Jego późniejsze działania świadczą o tym, że gdyby mu doręczono przedmiotowe wezwanie, to by na nie zareagował. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Stosownie do § 3 ww. przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 6 czerwca 2022 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kwocie w 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe zarządzenie zostało doręczone skarżącemu 24 czerwca 2022 r. w drodze tzw. fikcji doręczenia, która została uregulowana w poniższych przepisach. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji) w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Jak ustalił to Sąd pierwszej instancji i znajduje to potwierdzenie w aktach sprawy – na kopercie, w której nadano przedmiotowe zarządzenie, są naniesione pieczęcie i adnotacje doręczyciela, jest też dołączony do tej koperty dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 17). Z koperty tej wynika, że przesyłka została awizowana 10 czerwca 2022 r., powtórne awizo miało miejsce 20 czerwca 2022 r., a 28 czerwca 2022 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy z adnotacją: nie podjęto w terminie. Sąd pierwszej instancji miał więc wszelkie podstawy, aby uznać powyższą korespondencją za prawidłowo doręczoną skarżącemu w dniu 24 czerwca 2022 r. w drodze fikcji doręczenia. Twierdzenia skarżącego o tym, że ani 24 czerwca 2022 r., ani w dniach następnych nie żadne pismo sądowe nie zostało mu doręczone, nie kłócą się z ustaleniami Sądu pierwszej instancji. Z ustaleń tych wynika, że w dniu 10 czerwca 2022 r. listonosz pozostawił w skrzynce skarżącego zawiadomienie o złożeniu przedmiotowego pisma z sądu z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi w placówce pocztowej (awizo). Powtórne zawiadomienie miało miejsce 20 czerwca 2022 r. – obie te czynności przed 24 czerwca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w okolicznościach niniejszej sprawy nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Twierdzenia skarżącego o potencjalnych nieprawidłowościach przy awizowaniu przesyłki sądowej nie zostały przez skarżącego w żaden sposób uprawdopodobnione. Powoływany przez niego fakt, iż poważnie traktuje obowiązki odbiorcy korespondencji, nie podważa sam w sobie prawidłowości przy doręczeniu korespondencji z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 6 czerwca 2022 r. Skarżący powinien więc podjąć próbę zakwestionowania czynności listonosza w drodze reklamacji lub przedstawić jakieś inne dowody uwiarygodniające jego stanowisko, że nie otrzymał zawiadomień (awizo) z informacją o możliwości odbioru korespondencji w placówce pocztowej. Za prawidłowe zatem należało uznać zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji, który zgodnie z dyspozycją art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił przedmiotową skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.