III OZ 67/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 247/21 o odmowie uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 247/21 w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r., nr 2/2021 w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 14 września 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 247/21, odmówił K.J. uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 maja 2021 r. w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia z wniosku z dnia 24 grudnia 2020 r. W motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że wyrokiem z dnia 31 maja 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę K.J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 15 stycznia 2021 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia z wniosku z dnia 24 grudnia 2020 r. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem przesłano skarżącemu dnia 12 czerwca 2021 r. Pismem z dnia 23 czerwca 2021 r. skarżący wniósł o "wydanie orzeczenia uzupełniającego, poprzez uchylenie w całości aktu administracyjnego organu pierwszej instancji, jako wydanego w sprawie administracyjnej z oczywistym uchybieniem art. 219, w związku z art. 7, 77, 10 § 1 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, co skutkowało w zakresie sprawy wprost oczywistą odmową tego organu administracji w Policji przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego w sprawie o ustalenie i konstytutywny obowiązek ujawnienia prawdy i wiedzy obiektywnej tego organu administracji". Następnie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 poz. 2325, dalej P.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie orzeczenia, dotyczy sytuacji, w której orzeczenie nie jest kompletne, a więc nie zawiera wszystkich aktów lub czynności objętych przedmiotem sprawy albo nie zawiera dodatkowego rozstrzygnięcia, które winno nastąpić z urzędu. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego nie znajduje podstaw do uwzględnienia, gdyż orzekając o oddaleniu skargi Sąd w sposób jednoznaczny i niepozostawiający wątpliwości określił zakres swojego rozstrzygnięcia. Przedmiot zaskarżenia został określony w komparycji wyroku i wobec tego przedmiotu, Sąd wydał rozstrzygnięcie, orzekając tym samym o całości skargi. Z powyższym postanowieniem nie zgodził się skarżący, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że wyrok z dnia 31 maja 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 247/21 nie może zostać uzupełniony na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., gdyż zawiera on wszystkie elementy wymagane prawem. W wyroku tym, wbrew twierdzeniu skarżącego, orzeczono o całości skargi K.J., poprzez jej oddalenie. Wyjaśnić należy, że na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a. strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie skargi lub co do dodatkowych orzeczeń, które powinny się znaleźć w wyroku, a których sąd nie zamieścił. Pierwsza z opisanych sytuacji zachodzi wówczas, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi albo orzekł tylko co do części zaskarżonego aktu. Natomiast druga z wymienionych sytuacji ma miejsce wówczas, gdy brak jest w wyroku rozstrzygnięcia, które powinno w nim się znaleźć, a chodzi tutaj o rozstrzygnięcia takie jak wskazanie czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność mogą być wykonane lub rozstrzygnięcie o kosztach, jeżeli strona wystąpiła o zwrot kosztów. Żadna z opisanych wyżej sytuacji nie zachodzi w niniejszej sprawie. WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 31 maja 2021 r. oddalił skargę K.J., uznając ją za niezasadną. Sąd nie miał zatem obowiązku zawarcia w tym wyroku jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane orzeczenie jest kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Nie ulega zatem wątpliwości, że w kwestionowanym wyroku orzeczono o całości skargi, zaś wniosek skarżącego o uzupełnienie tego orzeczenia pozbawiony był podstaw. Analiza wniosku o uzupełnienie wyroku i zawarta w nim argumentacja prowadzi do uznania, że skarżący w istocie kwestionuje zapadłe w wyroku rozstrzygnięcie i zmierza do jego merytorycznej zmiany, co wykracza poza ramy instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 P.p.s.a. Wyjaśnić należy, że skoro skarżący nie zgadzał się z wyrokiem, to winien był zaskarżyć go do Naczelnego Sądu Administracyjnego w drodze skargi kasacyjnej. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może bowiem stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, czy też stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. W tej sytuacji, WSA w Krakowie prawidłowo odmówił skarżącemu uzupełnienia wyroku. Rozpatrzył sprawę w całości i odniósł się do całości wniosku strony. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.