III RN 128/99

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy ze skargi Andrzeja W. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1997 r. (...) w przedmiocie zwolnienia ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa na skutek rewizji nadzwyczajnej Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 1999 r., II SA 268/98 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 lutego 1999 r. /II SA 268/98/ odrzucił skargę Andrzeja W. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia 31 grudnia 1997 r. (...) w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Urzędzie Ochrony Państwa na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa /Dz.U. nr 30 poz. 180 ze zm. - powoływanej nadal jako: ustawa o UOP/. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 19 pkt 3a ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm. - powoływanej nadal jako: ustawa o NSA/ nie jest on właściwy w sprawach zwolnienia ze służby funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa, gdy wymagał tego ważny interes służby. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem z dnia 8 marca 1999 r. (...) wniósł rewizję nadzwyczajną od powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 lutego 1999 r. /II SA 268/98/, zarzucając rażące naruszenie art. 16 ust. 1 pkt 1, art. 20, art. 21 i art. 27 ust. 2 ustawy o NSA oraz art. 2 i art. 45 w związku z art. 188 pkt 1 i art. 190 Konstytucji RP, a w konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej podniesiono w szczególności, iż wydając powyższe postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę, że Trybunał Konstytucyjny orzeczeniem z dnia 8 kwietnia 1997 r. /K 14/96/ stwierdził niezgodność tego przepisu, który wprowadzony został w życie art. 8 ustawy z dnia 21 lipca 1995 r. o zmianie ustaw o Urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych, o Policji, o Urzędzie Ochrony Państwa, o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 104 poz. 515/ z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej i to pomimo, że Prezes Trybunału Konstytucyjnego obwieszczeniem z dnia 14 listopada 1997 r. ogłosił utratę mocy obowiązującej tego przepisu /Dz.U. nr 144 poz. 971/. Tym samym zaskarżone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego pozbawiło skarżącego konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu, co stanowi naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Rewizja nadzwyczajna jest zasadna. Prezes Trybunału Konstytucyjnego obwieszczeniem z dnia 14 listopada 1997 r. /Dz.U. nr 144 poz. 971/ ogłosił utratę mocy obowiązującej art. 8 ustawy z dnia 21 lipca 1995 r. o zmianie ustaw o Urzędzie Ministra Spraw Wewnętrznych, o Policji, o Urzędzie Ochrony Państwa, o Straży Granicznej oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 104 poz. 515/, a tym samym także utratę obowiązywania wprowadzone tym przepisem z dniem 12 października 1995 r. wyłączenia właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach "zwolnienia ze służby funkcjonariuszy Urzędu Ochrony Państwa, gdy wymaga tego ważny interes służby" /art. 19 pkt 3a ustawy o NSA/. W tej sytuacji trafny okazał się zarzut rewizji nadzwyczajnej, wedle którego zaskarżone postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane zostało z rażącym naruszeniem konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu /art. 45 Konstytucji RP/, tym bardziej że Sąd ten oparł swoje rozstrzygnięcie na nie obowiązującym już w chwili orzekania art. 19 pkt 3a ustawy o NSA. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy na podstawie art. 236 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. /Dz.U. nr 78 poz. 483/ oraz art. 393[13] par. 1 Kpc w związku art. 10 ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 43 poz. 189 ze zm./ orzekł jak w sentencji.