III SA 103/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Piotra S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 3 grudnia 1996 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską - I. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia 11 października 1996 r.; II. zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 210 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W związku z informacją o wszczęciu postępowania przygotowawczego przeciwko m. in. Piotrowi S. o pobicie Władysława J. Komendant Wojewódzki w P. postanowieniem z 23.III.1995 r. wszczął, na postawie art. 61 par. 1 Kpa, postępowanie w sprawie "wycofania" pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej. Decyzją z 25.V.1995 r. ten sam organ postępowanie umorzył jako bezprzedmiotowe /art. 105 par. 1 Kpa/. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano jedynie na umorzenie postępowania przez Prokuratora Rejonowego w G. oraz na odmowę wszczęcia postępowania przez Wojewódzkiego Rzecznika Dyscyplinarnego Polskiego Związku Łowieckiego w P. Po otrzymaniu pisma Włodzimierza J. informującego m. in. o skazaniu Piotra S. za pobicie małżonków J., co miało miejsce 6.XI.1994 r., Komendant Wojewódzki Policji w P. postanowieniem z 8.VIII.1996 r. ponownie wszczął postępowanie w sprawie wycofania pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej w związku z uznaniem Piotra S. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 182 par. 1 i art. 171 par. 1 Kk. Następnie decyzją z 11.X.1996 r. wymieniony wyżej organ cofnął pozwolenie na broń myśliwską wskazując jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia okoliczności związane ze zdarzeniem będącym podstawą wyroku skazującego wydanego przez Sąd Rejonowy w G. 11.VIII.1995 r. - utrzymanego w mocy wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w P. z 5.I.1996 r. Powyższe skazanie uzasadnia zaliczenie Piotra S. do grona osób określonych w art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 styczni 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./, co powoduje konieczność cofnięcia pozwolenia na broń /art. 11 ust. 1 ustawy/. W odwołaniu od tej decyzji Piotr S. zakwestionował jej "słuszność". Podniósł, że sprawa była już raz prowadzona i wtedy należało wydać decyzję merytoryczną. Czyn, za który został skazany, nie miał związku z posiadaniem broni, a "jednorazowe skazanie za incydent" nie uzasadnia zaliczenia go do grona osób, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy i nie przekreśla wieloletniego nienagannego zachowania jako myśliwego. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podzielając argumentację organu I instancji co do zasadności cofnięcia pozwolenia na broń organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że umorzenie postępowania nastąpiło z powodu braku podstaw do objęcia ściganiem tego czynu z urzędu. Natomiast wydanie wyroku skazującego w sprawie z oskarżenia prywatnego stanowiło podstawę do ponownego wszczęcia postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń. W skardze na powyższą decyzję Piotr S. podniósł, że obie decyzje nie są słuszne i zostały wydane z naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. W tym ostatnim zakresie skarżący ponowił argumentację podniesioną już w odwołaniu. Końcowy wniosek skargi sprowadza się do uchylenia, na podstawie art. 207 par. 1 Kpa, decyzji obu instancji. Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek z innych przy czyn niż podane w jej uzasadnieniu. Wprawdzie w skardze nie ponowiono zarzutu, podniesionego uprzednio w odwołaniu, że wydano decyzję "w sprawie już poprzednio prawomocnie rozstrzygniętej", jednakże Sąd, nie będąc związany granicami skargi, tę okoliczność wziął pod rozwagę "z urzędu". W art. 16 Kpa została sformułowana jedna z podstawowych dla procedury administracyjnej zasad - trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Taki przymiot /ostateczność/ ma decyzja Komendanta Wojewódzkiego w P. z 25.V.1995 r. umarzająca postępowanie w sprawie, od której to decyzji nie wniesiono odwołania. Tego rodzaju decyzja definitywnie kończy postępowanie i organ administracyjny jest nią związany /art. 110 Kpa/. Nie ulega wątpliwości, że zachodzi tożsamość sprawy zakończonej decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji umarzającą postępowanie ze sprawą zakończoną decyzją o cofnięciu pozwolenia na broń. W obu sprawach występują te same podmioty /organ Policji i strona postępowania/, dotyczą one tego samego stanu prawnego oraz tego samego stanu faktycznego /to samo zdarzenie dało podstawę do dwukrotnego wszczęcia postępowania z urzędu/. Nie wpływa na zmianę stanu faktycznego sprawy ocena zdarzenia, jakie miało miejsce w domu leśniczego J. 6.XI.1994 r., dokonana w wyrokach skazujących Sądów Rejonowego i Wojewódzkiego. W tej sytuacji nie było dopuszczalne rozstrzyganie o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń bez uprzedniego wzruszenia ostatecznej decyzji umarzającej postępowanie - w jednym z trybów nadzwyczajnych, przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego /art. 145, art. 155, art. 156/. Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę, w której decyzją ostateczną postępowanie umorzono, jest nieważna /art. 156 par. 1 pkt 3 Kpa/. Powyższą - kwalifikowaną - wadą dotknięte są decyzje organów obu instancji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ uwzględnił skargę. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 56 ust. 1 i 3 tej ustawy.