III SA 1452/96

Obowiązek zgłoszenia zmiany danych zawartych w zgłoszeniu rejestracyjnym odnosi się do sytuacji, gdy zmieniły się dane już zarejestrowanego podmiotu, a nie sytuacji, w której dotychczasowy podmiot przekształcił się /a zatem przestał istnieć/ w inny podmiot. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Nie można mówić o niejasności przepisów prawnych w sytuacji, gdy art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz.U. nr 11 poz. 50 ze zm./ wyraźnie wyodrębniał - obok osób fizycznych i osób prawnych - jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej. Taką jednostką jest spółka cywilna, będąca odrębnym podatnikiem. Skoro art. 9 ust. 1 wspomnianej ustawy nakazuje podatnikowi złożyć zgłoszenie rejestracyjne przed dniem wykonania pierwszej czynności, a spółka cywilna jest odrębnym podatnikiem, obowiązek zgłoszenia rejestracyjnego spółki był jasny. Zawarty na stronie 1 uzasadnienia decyzji Izby Skarbowej zwrot stwierdzający, że spółka musi posiadać odrębny numer identyfikacji podatkowej "(...) zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r (...)." istotnie nie wymienia ustępu tego przepisu, ale już na stronie drugiej Izba Skarbowa przytacza treść ustępu 1, co w powiązaniu z wcześniej powołanym artykułem 5 nie powinno budzić wątpliwości, o których wspominają autorzy skargi. Ustęp 10 artykułu 9, błędnie nazwany w skardze punktem, nie dotyczy stanu faktycznego zaistniałego w rozpatrywanej sprawie. Obowiązek zgłoszenia zmiany danych zawartych w zgłoszeniu rejestracyjnym odnosi się do sytuacji, gdy zmieniły się dane już zarejestrowanego podmiotu, a nie sytuacji, w której dotychczasowy podmiot przekształcił się /a zatem przestał istnieć/ w inny podmiot. Zarzut błędnego pouczenia nie może odnieść zamierzonego skutku, skoro skarżący nie potrafi wskazać osoby, która błędnie go pouczyła, a postępowanie wyjaśniające nie dostarczyło dowodów, które potwierdzałyby wspomniany zarzut. Nietrafny jest wreszcie zarzut, kwestionujący prawo organów podatkowych do zastosowania sankcji z art. 27 ust. 5 pkt 2 ustawy. Wbrew twierdzeniom skarżących, Spółka naruszyła obowiązki, o których mowa w ustępie 4 tego przepisu, dotyczące określenia wysokości podatku naliczonego. Skoro bowiem nie nabyła prawa do obniżenia kwoty podatku należnego, z uwagi na treść art. 25 ust. 3 ustawy, a jednak naliczyła i rozliczyła podatek naliczony, to nastąpiło zawyżenie, uzasadniające sankcję z punktu 2 ustępu 5 artykułu 27. W świetle wszystkich przytoczonych okoliczności zaskarżona decyzja nie naruszała prawa, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.