III SA 2391/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Andrzeja G. na decyzję Izby Skarbowej w B. z dnia 7 marca 2002 r. (...) w przedmiocie: odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania S.A. "C." w podatku dochodowym od osób prawnych postanawia: l/ oddalić wniosek o wyłączenie wszystkich sędziów Ośrodka Zamiejscowego Naczelnego Sądu Administracyjnego w Białymstoku; 2/ ukarać skarżącego grzywną w kwocie 200 zł. Stosownie do art. 49 Kpc, mającego zastosowanie w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym strona może żądać wyłączenia sędziego, jeżeli pomiędzy nimi a jedną ze stron zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego. Wszyscy sędziowie Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku złożyli oświadczenia, z których wynika, że żadnego z nich nie łączy ze skarżącym stosunek osobisty, o którym była wyżej mowa, ani też nie występuje w sprawie żadna z przesłanek wspomnianych w art. 48 Kpc wyłączających sędziów od udziału w sprawie z mocy prawa. Skarżący wniósł ogólnikowy zarzut, "negatywnego rażąco niechętnego stosunku" Sądu do wnioskodawcy. Przejawem tej "niechęci", zdaniem skarżącego jest to, że Sąd nie uchylił natychmiast swojego postanowienia po otrzymaniu wyjaśnień skarżącego. Przywołuje nadto wycinek z gazety informujący czytelników, że Prokuratura we W. prowadzi postępowanie wyjaśniające przeciwko sędziemu Sądu Rejonowego pod zarzutem poświadczenia nieprawdy. Tak uzasadniony zarzut zmierza w swej istocie do zakwestionowania przydatności sędziów do sprawowania ich funkcji, podważając również autorytet Sądu-jako instytucji wymiaru sprawiedliwości. Dla ochrony wymiaru sprawiedliwości przed tego rodzaju insynuacjami ustawodawca przewidział w art. 53 Kpc sankcję dla osób zgłaszających w złej wierze wniosek o wyłączenie sędziego- w postaci grzywny do wysokości 500 zł. Treść pism wnoszonych do Sądu przez skarżącego nie daje podstaw do przyjęcia, że zalicza się on do grona osób, którym nie można przypisać odpowiedzialności za ich działania. Powinien on zatem ponieść karę za złożenie- ewidentnie w złej wierze wniosku, który nie miał służyć ochronie usprawiedliwionego interesu procesowego skarżącego w tej sprawie lecz był wyrazem negatywnej, subiektywnej oceny skarżącego działalności Sądu. Wymierzona grzywna, aczkolwiek nie sięgająca nawet połowy ustawowego wymiaru, powinna uświadomić skarżącemu, odpowiedzialności "za słowo" i konieczność powstrzymania się od działań godzących, bez uzasadnionej przyczyny, w autorytet wymiaru sprawiedliwości w ogóle, a sędziów w szczególności. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.