III SA 2917/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi "C." S.A. na decyzję Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 30.08.2000 r. (...) w przedmiocie odmowy zwolnienia z obowiązku przekazania do publicznej wiadomości informacji przekazanych do KPWiG - oddala skargę. Komisja Papierów Wartościowych i Giełd na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa i art. 15 ust. 1 w związku z art. 81 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi i uchwały nr 529 Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 30 sierpnia 2000 r. na skutek wniesionego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (...) z dnia 23 sierpnia 2000 r. w sprawie niewyrażenia zgody na zwolnienie z obowiązku przekazania do wiadomości publicznej informacji przesłanej w raporcie bieżącym do Komisji Papierów Wartościowych i Giełd w dniu 22 sierpnia 2000 r. zatwierdzonej uchwałą nr 528 Komisji papierów Wartościowych i Giełd z dnia 30 sierpnia 2000 r., utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Komisja podała, że w dniu 22 sierpnia 2000 r. Spółka "C." S.A. z siedzibą w K. na podstawie art. 81 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku przekazania do publicznej wiadomości informacji przekazanej do Komisji papierów Wartościowych i Giełd w dniu 22 sierpnia 2000 r. Informacja dotyczyła otrzymania przez "C." S.A. decyzji i postanowienia Pierwszego Urzędu Skarbowego w K., na mocy której postanowiono dokonać zabezpieczenia na majątku "C." S.A. w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 21.010,8 tys. zł. Decyzją Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd (...) z dnia 23 sierpnia 2000 r. Spółka nie uzyskała zgody na zwolnienie z obowiązku przekazania do publicznej wiadomości powyższej informacji. Zgodnie bowiem z par. 4 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie rodzaju, formy i zakresu informacji bieżących i okresowych oraz terminów ich przekazywania przez emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu /Dz.U. nr 163 poz. 1160/ emitent jest zobowiązany do przekazania do wiadomości publicznej raportu bieżącego w przypadku wszczęcia przed organami administracji postępowania dotyczącego zobowiązań emitenta, których łączna wartość stanowi co najmniej 10 procent kapitałów własnych emitenta. Zdarzenie, o którym mowa w raporcie bieżącym przekazanym do Komisji papierów Wartościowych i Giełd w dniu 22 sierpnia 2000 r. spełniała powyższe kryterium, tak więc emitent był zobowiązany do przekazania do publicznej wiadomości raportu bieżącego, którego zakres określony został w par. 16 ww. rozporządzenia. Jednocześnie z uwagi na istotność zdarzenia, o którym mowa w ww. raporcie bieżącym i wielkość kwot, których to zdarzenie dotyczyło emitent zobowiązany został mocą rzeczonej decyzji do zaprezentowania w raporcie bieżącym przekazywanym do publicznej wiadomości stanowiska Spółki wobec zaistniałego zdarzenia opisanego w raporcie bieżącym oraz przedstawienia kroków, jakie zamierzała Spółka podjąć wobec zaistniałej sytuacji. W dniu 28 sierpnia 2000 r. Spółka wystąpiła do Komisji papierów Wartościowych i Giełd z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Spółka uzasadniła wniosek faktem, iż Przewodniczący Komisji w decyzji nie przedstawił swojego stanowiska, co do możliwości naruszenia interesu gospodarczego emitenta w związku z przekazaniem informacji do wiadomości publicznej. Wedle oceny wnioskodawcy decyzja i postanowienie Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. zawierały szereg naruszeń proceduralnych dotyczących prawidłowości i zasadności ustanowienia zabezpieczenia oraz ochrony strony w postępowaniu. Ponadto "C." S.A. niezależnie od powyższego kwestionowała istnienie i wysokość zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług wskazanej przez Urząd Skarbowy. Decyzja Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd w sprawie niewyrażenia zgody na zwolnienie z obowiązku przekazania do wiadomości publicznej informacji przesłanej w raporcie bieżącym do Komisji papierów Wartościowych i Giełd w dniu 22 sierpnia 2000 r. została zatwierdzona uchwałą nr 528 Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 30 sierpnia 2000 r. Jednocześnie dnia 30 sierpnia 2000 r. uchwałą nr 529 Komisji papierów Wartościowych i Giełd, zaskarżona przez Spółkę "C." S.A. z siedzibą w K. decyzja Przewodniczącego Komisji Papierów Wartościowych i Giełd z dnia 23 sierpnia 2000 r. została utrzymana w mocy w całości. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie rodzaju, formy i zakresu informacji bieżących i okresowych oraz terminów ich przekazywana przez emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do publicznego obrotu w sposób jednoznaczny określa, jakie zdarzenia są istotne z punktu widzenia sytuacji finansowej i gospodarczej emitenta. Zdarzenia te podlegają obowiązkowi ujawnień z uwagi na konieczność zagwarantowania inwestorom dostępu do informacji gwarantujących prawdziwy i rzetelny obraz funkcjonowania Spółki. Komisja Papierów Wartościowych i Giełd nie ma uprawnień do dokonywania oceny poprawności pod względem formalnym i merytorycznym podejmowanych przez Urząd Skarbowy decyzji i postanowień oraz zgodności trybu procedowania spraw przez ww. organ z Ordynacją Podatkową. Z punktu widzenia Komisji Papierów Wartościowych i Giełd oraz rynku publicznego jest fakt podjęcia rzeczonej decyzji oraz postanowienia przez Urząd Skarbowy oraz wartość ustanowionego zabezpieczenia na majątku "C." S.A. W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 81 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. - Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi poprzez niedokonanie oceny, czy przekazanie do publicznej wiadomości informacji zawartych w raporcie bieżącym 2/200 mogłoby w istotny sposób naruszyć interes gospodarczy skarżącego, a nadto wadliwe działanie w granicach uznania administracyjnego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie /art. 7, art. 77 par. 1 Kpa/. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę Komisja Papierów Wartościowych i Giełd wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 81 ust. 1-3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi /Dz.U. nr 118 poz. 754/ od dnia udostępnienia prospektu do publicznej wiadomości emitenci obowiązani są do wypełniania szeregu obowiązków informacyjnych. Od tej zasady ustawodawca przewidział wyjątek zapisany w art. 81 ust. 4, który to przepis stanowi, że w przypadku gdy wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 i 2, mogłoby w sposób istotny naruszyć interes gospodarczy emitenta, wymagane informacje może on przekazać wyłącznie Komisji papierów Wartościowych i Giełd /zwanej dalej Komisją/ wraz z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku przekazania ich pozostałym podmiotom wymienionym w ust. 1. O utajnieniu informacji rozstrzyga więc wyłącznie Komisja, dokonując samodzielnej oceny, czy ujawnienie określonych informacji naruszy bądź nie naruszy w istotny sposób interesu gospodarczego emitenta. Przepis ten przyznaje zatem Komisji uprawnienie do orzekania w granicach uznania administracyjnego. Uznanie administracyjne jest konstrukcją prawną pozwalającą organowi administracji publicznej na wybór konsekwencji prawnych zaistnienia sytuacji, do której odnosi się hipoteza normy prawnej. W omawianej sprawie uznanie administracyjne ograniczone jest kierunkową dyrektywą wyboru jaką jest użyty w tym przepisie zwrot "istotne naruszenie interesu gospodarczego emitenta". Rozstrzygająca ten problem Komisja przyjęła, że niezbędne jest ustalenie, jaki wpływ mogłoby mieć ujawnienie treści raportu na interes gospodarczy skarżącej, a z drugiej strony, jaki wpływ mogłoby mieć utajnienie tego raportu na interes inwestorów i akcjonariuszy. W ocenie Sądu zwolnienie z obowiązków informacyjnych ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady upowszechniania wszelkich informacji, które mogą mieć wpływ na podejmowanie przez inwestorów decyzji inwestycyjnych. Dlatego też istotne naruszenie interesu gospodarczego emitenta będzie miało miejsce wtedy gdy przekazane informacje nie mające zasadniczego wpływu na interes inwestorów i akcjonariuszy, mogą w oczywisty sposób negatywnie oddziaływać na interes gospodarczy emitenta. Oczywistym jest, że to na wnioskodawcy /emitencie/ ciąży obowiązek wykazania, że informacje przekazane publicznie mogą mieć istotny wpływ na jego interes gospodarczy. W sprawie niniejszej chodziło o zwolnienie z obowiązku przekazania do publicznej wiadomości informacji dotyczącej zabezpieczenia na majątku "C." S.A. w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji z tytułu podatku od towarów i usług w kwocie 21 010,8 tys. zł./ Zdaniem Sądu Komisja zasadnie uznała, że tego typu informacja jest istotna z punktu widzenia interesów inwestorów i nawet jeżeli jej upublicznienie miało wpływ na prowadzone przez Spółkę negocjacje kredytowe to jej treść nie uzasadniała wniosku w trybie art. 81 ust. 4 ustawy Prawo o publicznym obrocie papierami wartościowymi. Należałoby przyjąć, że właśnie informacje dotyczące sytuacji finansowej Spółki miały zasadnicze znaczenie dla podmiotów prowadzących negocjacje kredytowe. Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 par. 1 Kpa, albowiem Komisja dokonała wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wyprowadziła z niego logiczne i przekonywujące wnioski. Nieporozumieniem jest twierdzenie skarżącej, że to na Komisji ciążył obowiązek przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia przesłanek podniesionych przez skarżącego. Po pierwsze, co zostało powiedziane wcześniej, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a po drugie wobec treści art. 81 ust. 4 nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego w tradycyjnym rozumieniu. Na zakończenie należy podkreślić, że ocena sytuacji dokonana przez Komisję, wbrew odmiennym wywodom skarżącej, zostało pozytywnie zweryfikowane przez kolejne decyzje organów podatkowych, które nieostatecznymi decyzjami określiły łączne zobowiązania Spółki z tytułu podatków na kwotę ponad 82 mln zł. Słusznie więc podniosła Komisja w odpowiedzi na skargę, że w tej sytuacji utajnienie informacji o zobowiązaniach podatkowych Spółki podważyłoby zaufanie akcjonariuszy i inwestorów i poddało w wątpliwość prawidłowość wykonywania przez Komisję ustawowych zadań. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA orzeczono jak w wyroku.