III SA 3084/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Jacka K. na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie odmowy pozwolenia na broń - oddala skargę. Podaniem z 28 lipca 1999 r. J. K. wystąpił do (...) Komendy Policji w K. o wydanie mu pozwolenia na broń gazową niezbędną w związku z zatrudnieniem w Agencji Ochrony Osób i Mienia "Z." "Przypomniał", że poprzednie zezwolenie zostało mu cofnięte w grudniu 1998 r. ze względu na rozwiązanie umowy o pracę w firmie "D.". Decyzją z 24.08.1999 r. (...), wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o broni, amunicji i materiałach wybuchowych, Komendant Wojewódzki Policji odmówił wnioskodawcy wydania pozwolenia na broń, wskazując, iż 28 marca 1998 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, która zmieniła zasady wydawania pozwoleń na broń dla właścicieli i pracowników koncesjonowanych agencji ochrony osób i mienia. Pracownicy takich agencji mogą korzystać, dla celów służbowych z broni posiadanej /na świadectwo/ przez pracodawcę. Pracownicy ci muszą legitymować się licencją pracownika ochrony. W odwołaniu J. K. wnosił o ponowne rozpoznanie sprawy. Firma, w której pracował jako strażnik bankowy wymagała od pracowników minimum - pozwolenia na broń gazową. Z powodu braku takowego rozwiązano z nim umowę o pracę. Utrata pracy wyklucza uzyskanie zarobków na tyle wysokich aby mógł ukończyć szkolenie na licencję I stopnia, na które uczęszcza od 14.09.1999 r., a które ma się zakończyć 31.12.1999 r. Ponadto kilkanaście do kilkudziesięciu razy w miesiącu pobiera od dłużników telefonii cyfrowej E. G. zaległe opłaty za korzystanie z usług E. W umowie zlecenia zostało zawarte zastrzeżenie, że jest zobowiązany do dostarczenia tych pieniędzy do kasy zleceniodawcy. Dłużnikami są często osoby z kryminogenną przeszłością pochodzące z marginesu społecznego. Odwołujący się jest z tego powodu narażony na utratę pieniędzy, zdrowia a nawet życia. Kolejnym powodem dla którego powinien posiadać broń jest wykonywanie obowiązków funkcjonariusza straży ochrony przyrody. Odwołanie nie zostało przez J. K. podpisane; mimo to organ odwoławczy je rozpoznał. Decyzją z 19.10.1999 r. (...), wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającą J. K. wydania pozwolenia na broń gazową, ponieważ: - z akt sprawy nie wynikało aby autor odwołania kiedykolwiek znalazł się w sytuacji szczególnego zagrożenia życia lub zdrowia; nigdy nie zgłaszał organom Policji o przypadkach popełnionych na jego osobie przestępstw, - nie przemawiał za wydaniem pozwolenia na broń fakt, że pracodawcy wymagali posiadania pozwolenia, - z dniem wejścia w życie ustawy o ochronie osób i mienia, przedsiębiorcy posiadający koncesję MSWiA na wykonywanie usług w zakresie ochrony osób i mienia nabyli prawo do ubiegania się o broń na okaziciela, tzw. świadectwo broni. Dostęp do takiej broni mogą mieć wyłącznie osoby, które uzyskały licencję pracownika ochrony fizycznej, - J. K. nie wykazał aby z tytułu pracy dla E. G. znalazł się kiedykolwiek w sytuacji zagrażającej życiu lub zdrowiu, - kwestia wyposażenia w broń pracowników służb ochrony przyrody uregulowana została w art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o ochronie przyrody. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego J. K. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego prośby o zwrot broni gazowej i pozwolenia na nią z depozytu Ś. Komendy Policji. Powtórzył argumenty przedstawione w odwołaniu, przemawiające za potrzebą posiadania broni gazowej i dodatkowo wskazał, że Straż Ochrony Przyrody, której jest funkcjonariuszem jest organizacją społeczną i dlatego nie dysponuje bronią służbową. Poza tym kilkuletnia praca w ochronie, na różnego rodzaju obiektach powoduje "wyrobienie sobie" przez ochroniarza określonej ilości wrogów, a "nikt nie będzie biegał po każdej pogróżce na Policję, która ma o wiele ważniejsze sprawy na głowie". Broń jest narzędziem pracy skarżącego i bez niej nie może wykonywać zawodu, w którym jest przeszkolony. Szeroko opisywał okoliczności cofnięcia mu pozwolenia na broń wydanego wcześniej dla ochrony osobistej i bezterminowo. Wezwany przez Sąd do wskazania nr i daty skarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji J. K. przy piśmie z 4.01.2000 r. nadesłał kserokopię decyzji Komendanta Głównego Policji z 19.10.1999 r. (...). Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga na uwzględnienie nie zasługuje. Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Sąd powołany jest do badania zgodności z prawem przedmiotu zaskarżenia. Sąd nie orzeka w inny, bezpośredni sposób o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Nie mógł zatem ani wyrazić zgody na wydanie skarżącemu broni - wraz z pozwoleniem z depozytu, ani takiej zgody odmówić. Rozpoznając sprawę w granicach przedmiotu zaskarżenia należało mieć na uwadze, że zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ - stanowiącym materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy - organy Policji wydają pozwolenie na broń tylko gdy okoliczności przedstawione przez wnioskodawcę uzasadniają wydanie pozwolenia na określony rodzaj broni. Ani ten przepis ani pozostałe postanowienia ustawy nie wskazują kryteriów jakimi organy winny się kierować w tych sprawach. Oznacza to, że organ Policji właściwy w sprawie, samodzielnie - w granicach prawa do swobodnej oceny argumentów Strony - ustala czy w konkretnym wypadku uzasadnione jest wydanie pozwolenia na broń. Przy takim sformułowaniu przepisów nie sposób organom Policji zarzucić, naruszenia prawa tylko dlatego, że odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń gazową. Ocena argumentów przedstawionych przez J. K. nie budzi zastrzeżeń; nie nosi cech dowolności. Swój wniosek o pozwolenie na broń skarżący oparł na wykonywaniu zawodu inkasenta i pełnieniu funkcji strażnika przyrody w organizacji społecznej. Rację miały organy Policji, iż po wejściu w życie ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia pracodawca /zleceniodawca/ zatrudniający osoby wykonujące czynności, które mogą rodzić zagrożenie bezpieczeństwa tych osób mógł we własnym zakresie ubiegać się o pozwolenie na broń "służbową". Nie mógł żądać posiadania broni od pracownika /zleceniobiorcy/ bowiem posiadanie broni dla celów wykonywania ochrony zostało zinstytucjonalizowane ww. ustawie. Sprawę dostępu do broni strażników ochrony przyrody istotnie uregulowała ustawa o ochronie przyrody - na co wskazywał organ odwoławczy. Jeżeli skarżący nie spełniał kryteriów tej ustawy to samo pełnienie funkcji strażnika nie uzasadniało wydania mu pozwolenia na broń. Skarżący nie wykazał aby realne zagrożenie jego bezpieczeństwa było wyższe niż zagrożenie w jego środowisku w ogóle. Uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie naruszała Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, orzekł jak w wyroku.