III SA 667/97

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Leszka S. na postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia 26 marca 1997 r. (...) w przedmiocie odmowy przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania - oddala skargę. Postanowieniem z dnia 11 lutego 1997 r. Izba Skarbowa w W. na podstawie art. 134 Kpa stwierdziła, że odwołanie Leszka S. od decyzji Urzędu Skarbowego W.-U. w sprawie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 1995 r. oraz za styczeń-maj 1996 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 129 par. 2 Kpa i pozostawiła odwołanie bez rozpatrzenia. Z akt sprawy wynikało bowiem, że decyzje Urzędu Skarbowego zostały doręczone w dniu 29 października 1996 r., zatem termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 12 listopada 1996 r., natomiast odwołanie zostało złożone w dniu 13 listopada 1996 r. Postanowienie Izby Skarbowej podatnik otrzymał w dniu 13 lutego 1997 r. Pismem z dnia 21 lutego 1997 r. Leszek S. zwrócił się do Izby Skarbowej w W. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wyjaśnił, że w terminie do wniesienia odwołania tj. w dniu 12 listopada 1996 r. był w Urzędzie Skarbowym w celu osobistego jego złożenia lecz urzędniczka, z którą rozmawiał, poleciła mu uzupełnienie odwołania przez dołączenie oświadczenia o stanie majątkowym i poinformowała go, że może złożyć odwołanie wraz z brakującymi dokumentami w dniu 13 listopada 1996 r. Tak też uczynił. Postanowieniem z dnia 26 marca 1997 r. Izba Skarbowa w W. na podstawie art. 59 par. 2 oraz art. 58 par. 1 i 2 Kpa odmówiła przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia Izba Skarbowa poinformowała, że zgodnie z art. 58 par. 1 Kpa przesłanką do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej jest brak winy ze strony zainteresowanego w terminowym dokonaniu takiej czynności. O braku winy można mówić jedynie w przypadku wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, które uniemożliwiły terminowe dokonanie czynności. W tej sprawie Izba nie dopatrzyła się takich okoliczności. Zdaniem Izby - podatnik przy zachowaniu należytej staranności mógł wnieść odwołanie w terminie. Ponadto Izba Skarbowa wskazała, że zgodnie z art. 58 par. 2 Kpa prośbę o przywrócenie terminu należało wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Skoro podatnik wniósł odwołanie 13 listopada 1996 r. to tę datę należało uznać za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu. Prośbę o przywrócenie terminu należało więc wnieść do 20 listopada 1996 r. Tymczasem strona z wnioskiem o przywrócenie terminu wystąpiła dopiero w dniu 21 lutego 1997 r. Nastąpiło więc również uchybienie terminu do wniesienia prośby o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Zgodnie z art. 58 par. 3 Kpa przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w par. 2 jest niedopuszczalne. W skardze na postanowienie Izby Skarbowej z dnia 26 marca 1997 r. Leszek S. zarzucił, że jest ono niezgodne z prawem i wniósł o jego uchylenie. Ponownie powołał się na to, że podczas pobytu w Urzędzie Skarbowym w dniu 12 listopada 1996 r. został wprowadzony w błąd co do terminu wniesienia odwołania. Uważa więc, że dołożył należytej staranności w celu terminowego złożenia odwołania, a urzędniczka, która wprowadziła go w błąd naruszyła zasady postępowania określone w art. 7-9 Kpa. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Izby Skarbowej, że termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu należało liczyć od dnia wniesienia odwołania tj. od 13 listopada 1996 r. Jego zdaniem przeszkoda do terminowego wniesienia odwołania ustała w dniu, w którym dowiedział się, że zostało ono wniesione po terminie, a miało to miejsce w dniu 13 lutego 1997 r., kiedy otrzymał postanowienie Izby Skarbowej z 11 lutego 1997 r. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie podkreślając m.in., że gdyby nawet przyjąć - jak twierdzi skarżący - że przeszkoda do wniesienia odwołania w terminie ustała w dniu, w którym dowiedział się on o uchybieniu terminu, to prośba o przywrócenie terminu i tak została wniesiona po upływie 7 dniowego terminu przewidzianego w art. 58 par. 2 Kpa. Bowiem postanowienie Izby Skarbowej dotyczące pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia zostało doręczone w dniu 13 lutego 1997 r., a wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 21 lutego 1997 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W decyzji Urzędu Skarbowego z dnia 18 listopada 1996 r. skarżący został prawidłowo pouczony o trybie i terminie wniesienia od niej odwołania. Przy dołożeniu należytej staranności powinien więc zadbać o to, aby odwołanie zostało wniesione osobiście lub za pośrednictwem poczty do dnia 12 listopada 1996 r. /włącznie/. W aktach sprawy nie było przekonywującego dowodu na to, że złożenie odwołania po terminie było wynikiem błędnej informacji udzielonej mu przez urzędniczkę Urzędu Skarbowego. Rację ma Izba Skarbowa, że za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu należało przyjąć dzień 13 listopada 1996 r., bowiem skarżący powinien mieć świadomość, że wnosi odwołanie po terminie. Skoro prośbę o przywrócenie terminu zawarł dopiero w piśmie z dnia 21 lutego 1997 r., to była to prośba spóźniona. Jednakże, gdyby nawet uznać, że za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu należało przyjąć dzień 13 lutego 1997 r., w którym skarżący otrzymał postanowienie Izby Skarbowej z 11 lutego 1997 r. to i tak 7 dniowy termin do złożenia prośby o przywrócenie terminu, przewidziany w art. 58 par. 2 Kpa został przekroczony. Zgodnie z art. 58 par. 3 Kpa przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w par. 2 tego artykułu jest niedopuszczalne. W tym stanie faktycznym i prawnym Sąd nie znalazł podstaw do uznania zaskarżonego postanowienia za niezgodne z prawem i w związku z tym, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA skargę oddalił.